Wednesday, August 10, 2011

Κίρκη


Στην αμμουδιά
-που μερεμέτιζαν οι σύντροφοι
το πλοίο της φυγής-
καθόλου δεν εφάνη
μα ούτε στα παλάτια της.
μονάχος του τις ερημιές
αγρίμι αναμετρούσε
και τα καλέσματά της,
-για δείπνα, μουσικές
και τελευταίες αγκαλιές-
με πείσμα απωθούσε


ii

-Κι αν είναι εδώ η Ιθάκη μου;
κι αν είναι η Κίρκη
μια νέα Πηνελόπη;
Να, στα σκοτάδια κιόλας
-σα ζωντανός νεκρός-
ένας αγέννητος Τηλέμαχος
με λύπη με κοιτά,
και να τον αναστήσω
-καρπίζοντας τα σπλάχνα της-
με αγωνία περιμένει.
Μήπως να μείνω εδώ;
μήπως να δω κι εγώ έναν Τηλέμαχο
από μικρό να μεγαλώνει;
μήπως για πάντα να ξεχάσω
το εξοντωτικό
κι αμφίβολο ταξίδι;-

...................


iii

Αύγουστο όμως,
αποχαιρέτησε την Κίρκη…
ενέδωσε στης Πηνελόπης
το κάλεσμα το μακρινό
και στην οδυνηρή
του πρώτου Τηλεμάχου νοσταλγία
Έτσι κι αλλιώς, το ήξερε
-και μέσα στη δική της αγκαλιά
την μαγική της λήθη
χαμένος στα χρυσαφένια της μαλλιά,
στης ηδονής το ξέσπασμα
και στα γλυκά, σαν σύκα ώριμα
φιλιά- το ήξερε,
η Ιθάκη θάχε
το τελευταίο λόγο
σε τούτο το ταξίδι
Τώρα,
στη πλώρη στέκεται μισός

Όχι
δεν είναι εύκολο
να παρατάς μια μάγισσα
μια Κίρκη

……………………


iv

-Μα αλίμονο
ως λόγχη τρυγόνος,
σπόρος θανάτου στα σπλάχνα της
ήδη σαλεύει-



-Αύγουστος 2011-