Monday, May 26, 2008

Ο Κολοσσός


i

Δώδεκα χρόνια μάτωναν οι Ρόδιοι
το θαυμαστό το τάμα
στον Ήλιο να εκπληρώσουν

Σκλάβοι τσακίστηκαν από ψηλά
στοιβάζοντας στα σπλάχνα του
σίδερα και πέτρες

Μέχρι κι ο γλύπτης Χάρης
ευθύνη τέτοια, άλλο μη βαστώντας
-πόσα να δώσουν και τα παρατημένα όπλα
του δόλιου Δημητρίου-
τρελάθηκε μια νύχτα
και τη ζωή του έκοψε μ΄ ακονισμένη λάμα
λογαριασμούς λερώνοντας
και σχέδια

Συνέχισε ο Λάχης
που τέλος τα κατάφερε!

Ακτινωτό διάδημα στην κεφαλή
θεόρατο τόσο
πούκοβε την ανάσα...

Θάμπος!
Δέρμα από μπρούτζο
αστραφτερό στον ήλιο
ολόγυμνο

Με τόνα χέρι σκίαζε το φως
με τ΄ άλλο τον χιτώνα του κρατούσε
σα μόλις να σηκώθηκε
από ερωμένης κλίνη...



ii
Επίσημα παρέδωσαν οι Ρόδιοι
το τάμα στον Θεό
και ναύλωσαν περήφανοι τριήρεις
στα πέρατα να πάνε
το φοβερό μαντάτο...
''θαύματα κάνουν μονάχα οι θεοί
κι οι Ρόδιοι!''

..............

Σεισμός
χτύπησε και σώριασε το άγαλμα
που έγινε κομμάτια
και το μαντείο:
''μην κίνει τα κείμενα''

.............................

Χρόνια αργότερα
εννιακόσιες καμήλες επιδρομέων αράβων
πουλούσαν στη Συρία τα χίλια κομμάτια του
για σκεύη και όπλα


2005
Από την συλλογή "Χαιρετισμός"

Saturday, May 24, 2008

Στιγμές της νύχτας


Όμως
γιατί ν' αξίζει τo ταξίδι
αν δεν αφήσεις
στιγμές της νύχτας να σε κρίνουν

τις μυρωδιές του γιασεμιού και τις σιωπές
να σου θυμίσουν
πως όλα τάχεις

μα είναι όλα τους μισά
γιατί οι σκιές που σ' άγγιξαν
και οι κρυμμένοι πόθοι
σκορπίσανε στους δρόμους


2002
Από την συλλογή "Τα κάντα της Αφροδίτης"





GEORGE PYRGARIS

Thursday, May 15, 2008

Έφηβος κτήτωρ


Σώμα πικρό σφιχτό μαλαματένιο
αμήχανο στη πρώτη άνοιξη
κι ωραίο
αδέξιο στη γλύκα του φιλιού
και μεθυσμένο

όλα να σβήσουν θες
μόνο εσύ να μείνεις

και τ’ άλλο σώμα τ’ αναπάντεχο
που πλάνα πίστεψες
πως μοναχά για σένα
είν’ προορισμένο



(1995)
Από την συλλογή "Τα κάντα της Αφροδίτης"

Sunday, May 4, 2008

Η μοίρα μας

''η μοίρα μας χυμένο μολύβι
δε μπορεί ν΄ αλλάξει
δε μπορεί να γίνει τίποτε''

Γ. Σεφέρης


Η μοίρα μας πάντα στα στενά
πικρά να φέγγει

Να πλενόμαστε με αλισίβα το πρωί
να χτενιζόμαστε
κνημίδες να γυαλίζουμε και θώρακες
όπως συνηθίζουν
οι αποφασισμένοι

χωρατά μιλώντας τάχα
σα να πρόκειται για μας
να ξαναξημερώσει

γιατί το ξέρουμε
το απόγεμα δε θάμαστε
παρά άψυχα κορμιά σιμά στους βάλτους
παρατημένα στη σκόνη των ορδών
και πατημένα
από τα πόδια τα βαριά των ελεφάντων

Αυτή η μοίρα μας.

Κι οι Εφιάλτες ζωή χαρισάμενη
στις αυλές των Δαρείων
-τα παιδιά τους στα Κέιμπριτζ
προδοσία σπουδάζουν
τώρα που κι αυτή
προβιβάστηκε σ΄ επιστήμη-






GEORGE PYRGARIS

(2006)
Από την συλλογή "Χαιρετισμός"