Tuesday, April 29, 2008

Ιησουίτες

Ήτανε τόσο δυνατός
που αν φυσούσε απαλά
ένα ανοιχτό βιβλίο
υποχωρούσαν οι αράδες
και τα γράμματα διαλύονταν
-σα νάταν γραμμένα όλα
από σκόνη-

Οι Ιησουίτες γι’ αυτό
να τον ξέρουν δεν ήθελαν
και ούτε
σε συνάξεις επέτρεπαν
ν’ ακουστεί τ’ όνομά του

-Στις μασχάλες μόνο
σφιχτά κρατούσαν
τα φτωχά τους βιβλία
μήπως εκείνος
κατά τύχη περάσει
και οι ιερές διαλυθούν
σκονισμένες τους σκέψεις-


(2008)
Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"

Tuesday, April 22, 2008

Ο αμφίβιος

Για σένα ποιητή αμφίβιε, κάθε λευκή σελίδα
είν' ένα πέλαγο θολό και παγωμένο
γυμνός μέσα του ρίχνεσαι με την ελπίδα
να βρεις το λόγο το μεστό, το λατρεμένο

που περιμένει άφθαρτος στην άμμο του βυθού
το τολμηρό το βουτηχτή. Με τη πνοή του νου
και της ψυχής τη βρύση, θα τον αρμολογήσει
και φέρνοντάς τον στη στεριά τα μάγια θ' αφανίσει
μιας πολιτείας που ριγά, στα δίχτυα της αράχνης
κι από τη ψύχρα τρέμει της κρυσταλλένιας πάχνης

Αντρειωμένε ποιητή, μη τους αφήνεις να χαθούν
όσο κι αν δε το ξέρουν, προσμένουν τα τραγούδια
φωτιές σπείρε τα λόγια σου να ζεσταθούν
μη μαραθούνε της καρδιάς τους τα λουλούδια



(1995)
Από την συλλογή "μαθητεία"

Monday, April 14, 2008

Aνεκπλήρωτος έρωτας

Πόσο ακόμη
απέχει η τόλμη από το βήμα μου
ν'αποφασίσω
νύχτας μιας αποδημητικό ταξίδι
κάτω απ'των άστρων τη σιγή
πλεγμένος γύρω σου

φυτό αναριχώμενο σε άγαλμα
που τα φτερά ζυγιάζει
πριν απ'το καίριο πέταγμα
που θα με ξεριζώσει
και ξέψυχο μαζί
στους ουρανούς με πάρει

Θάναι γεναία η νύχτα
Σφιγμένος πάνω σου θα σιγοσβήνω
μεθώντας από σένα
κι από το σάλεμά σου
καθώς
σώμα θα γίνεσαι ζεστό
κάτω απ'τα φύλλα μου
τα στερεμένα

Ναι, θάναι γεναία η νύχτα
καθώς το άδειο μου από σε θάχει γεμίσει
καθώς το εκμαγείο σου θα γίνω και θα σβήνω
κι ο άριζος θα χάνομαι γλυκά στους στεναγμούς σου
πρώτη φορά αντικρίζοντας, θαμπά τους ίσκιους
που θα εγείρονται από τ'άνθη μου
σα μέλισσες τα μαραμένα
μην έχοντας πια πού να κρυφτούν
μην έχοντας πια, τίποτα μέσα μου να πιουν
οι ίσκιοι
που αλλού θα μ'οδηγούν
εσένα αφήνοντας να προσπαθείς
απεγνωσμένα να λευτερωθείς
απ'τα αισθήματα που σε τυλίξανε
και σε λατρέψανε
πυκνά ξερά κλαριά

-για δε μπορώ ν'αφήσω τις δυό σπάνιες
κι ανύποπτες αγάπες της φωλιάς μου
πώς ν'αφήσω
για μία νύχτα πλέρια
πώς να πετάξω τη ζωή-

Ο δαμασμός του έρωτα
με χαλινάρια σύνεσης
αυτό απομένει

-Κρυφά θα κλαίω
καθώς τα ήσυχα νερά
στο ακρογιάλι της σπηλιάς μου θα σε φέρνουν
πάλευκο σώμα κέρινο
που όσο θα ζω θ'αφήνεται
στο εσώτατό μου κύμα
με μια σπουδή στην όψη
ανεκπλήρωτου
φιλιού-


(1997)
Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"




GEORGE PYRGARIS

Sunday, April 6, 2008

Κατερίνας Θάνου μονόλογος

Σιχάθηκα να κρύβομαι σε τούτο το κρεβάτι
τι μας κρατά κλεισμένους εδώ μέσα αδερφέ
σήμερα που θάπρεπε ολόχαρη
τα χέρια μου στον ουρανό να στρέφω
δε θέλω άνθρωπο να δω

Τις ιαχές θυμήθηκα
και τις αχτίδες
απ’ τη μεριά του Παρθενώνα
ολόχρυσο μελίσσι
στο στάδιο να ορμούν

Ποιο μυστικό
ποια ξαφνική πληγή
ποιο πόνου ηφαίστειο να ξύπνησε
κι οι δρόμοι εμπρός μου ανοίγονται ψυχροί

Πώς ξαφνικά εγίναμε τόσο μικροί
εμείς που τρέχαμε γοργόφτεροι στον ήλιο
Πώς το στεφάνι στο κεφάλι μας μαράθηκε
και κείνοι που στους ώμους τους μας σήκωναν
τώρα γιατί τόσο περίεργα σιωπούν

Σκάρτο θεμέλιο τ΄ ανάκτορό μας
Ψεύτικα όλα!

-Στα πλαστικά τεραίν, ξανά δε θα μας δουν
γιατί εμείς, στους όρκους απιστήσαμε
και νίκες κλέψαμε
και κάλπικα εφέραμε χρυσά

γιατί τους συμπολίτες μας πλανέψαμε
και χρόνια εξαργυρώνοντας
το δάκρυ τους το τίμιο
εφτάσαμε ψηλά

γιατί μια νύχτα
αντί στη μάχη πρώτοι να σταθούμε
εκρυφτήκαμε
χωρίς πανοπλία το λαό μας αφήνοντας
μπροστά στα βέλη των Περσών-


(Αύγουστος 2004)
Από την συλλογή "Χαιρετισμός"

Tuesday, April 1, 2008

Το άλογο

Αυτός το άλογο δε βίασε
Τον είδαν
να καμαρώνει το σε χέρσο σύνορο
και συμφωνία μυστική να ψιθυρίζουν
να τ' αρματώνει για ένα χερόβολο ζωής
-μερίδιο στο έπος-
με χαλινά, με σπίθες, μ' άροτρα

Μ' αυτό πορεύτηκε
-υπνόθωροι στην ίδια στέγη-
Τον είδαν
να θυμώνει του στην ανημπόρια
τους καπνούς
μα όταν άστραφτε από τρέμουλο
κι από παράπονο η φλέβα
με χάδι ανταμικό να ησυχάζει

Τον είδαν σα που έσβηνε
πέτρα να κάνει τη καρδιά
τα δουλεμένα χαλινά
αργά του άψυχου να λύνει
και φωτοστέφανο στη κεφαλή να του φυσά
κι ευγνωμοσύνη

Στο χώμα της αυλής του να το δίνει
όχι στους γύπες
γιατί μ 'αυτό πορεύτηκε
λιτά μ' αυτό πορεύτηκε σε καταρράκτη φωτερό
ο ακριβός νεκρός
ο μόνος οδηγός μου


(1997)
Από την συλλογή "μαθητεία"