Tuesday, April 22, 2008

Ο αμφίβιος

Για σένα ποιητή, κάθε λευκή σελίδα
είν' ένα πέλαγο θολό και παγωμένο
γυμνός μέσα του ρίχνεσαι με την ελπίδα
να βρεις το λόγο το μεστό, το λατρεμένο

που περιμένει άφθαρτος στην άμμο του βυθού
το τολμηρό το βουτηχτή. Με τη πνοή του νου
και της ψυχής τη βρύση, θα τον αρμολογήσει
και φέρνοντάς τον στη στεριά τα μάγια θ' αφανίσει
μιας πολιτείας που ριγά, στα δίχτυα της αράχνης
κι από τη ψύχρα τρέμει της κρυσταλλένιας πάχνης

Αντρειωμένε ποιητή, μη τους αφήνεις να χαθούν
όσο κι αν δε το ξέρουν, προσμένουν τα τραγούδια
φωτιές σπείρε τα λόγια σου να ζεσταθούν
μη μαραθούνε της καρδιάς τους τα λουλούδια



(1995)
Από την συλλογή "μαθητεία"