Thursday, December 5, 2013

γήρας

Ωραίες κάποτε γυναίκες
που σαν τον ήλιο δύουν πια
στα μάτια ατόφια η ομορφιά
και στα βαθιά, νοσταλ
γική γαλήνη

Sunday, December 1, 2013

αισχρή συνθήκη


Λοιπόν, δεν είναι άλλο ν' απορείς
γιατί επέδειξαν οι άρχοντές μας τέτοια ανοχή
σε κάτι στρατηγούς Τισίες
που ήρθαν με υπεροχή και αλαζονεία
να πάρουν τον οψιδιανό και τον περλίτη
τον πλούτο και τα σπίτια μας
-το δίχως άλλο, θα είχαν πολύ συλλογιστεί
το πάθημα της Μήλου

Γι' αυτό, τους συκοφάντες μην ακούς
πως τάχα θέλαν να σώσουν τη ζωή
και το τομάρι τους
ή τον πολλά επικερδή, πολιτικό τους βίο
για μας οι άμοιροι το έκαναν -να μη σφαγούμε
την πώληση των γυναικόπαιδων στα σκλαβοπάζαρα
του τόπου την ερήμωση-
γι' αυτό υπέγραψαν κρυφά
τέτοια αισχρή συνθήκη

κι αν κράτησαν τ' αργύρια μ' ελαφριά καρδιά
οι συνετοί μας άρχοντες και τι μ' αυτό;
εσώσανε την πόλη
εξ' άλλου, παλιά τους τέχνη το τερπνόν
μετά του ωφελίμου

Ας λιμοκτονούμε πια λοιπόν
ας γυρνούμε στον ίδιο μας τον τόπο
πένητες κι ανέστιοι
τουλάχιστον με τη συνθήκη
τα χείριστα γλιτώσαμε
κι ας μας φωνάζουν πια παντού
δειλούς κι οσφυοκάμπτες...

Monday, November 11, 2013

καταιγίδα

Βροχή ατέρμονη
που μαστιγώνει την αυλή
μια αστραπή

τρίζουν τα τζάμια στη βροντή
κι απ' τη πυγμή του κεραυνού
ένα παιδί

στην αγκαλιά της μάνας
τρέχει τρομαγμένο
να κρυφτεί

Saturday, October 19, 2013

ερειπωμένο σπίτι




Ερειπωμένο σπίτι
χορταριασμένο και βουβό
στον δροσερό αέρα

Ανθίζει γύρω η Άνοιξη
μα εσύ ζητάς
αυτούς που έζησαν εδώ,

σιμά σ' αυτούς τους τοίχους.
Όμως κανείς που τόχτισε
κανείς που το εχάρη

Πώς νάταν άραγε οι μορφές;
Άγγιξαν τα χέρια τους
τις πέτρες που χαιδεύεις...

Πουλιά φευγάτα αγύριστα
κι ο σπαραγμός
φίδι που τρέχει να κρυφτεί

μα ξύπνιο κάπου μένει

Thursday, September 5, 2013

φονέας δασκάλων



Όλους τους σκότωσε. Μείναν μονάχα δύο
παλεύουν μέσα του σαν φίδια αρσενικά
ο ένας με τη σκοτεινή φωνή
και την ανάσα τη βραχνή απ' τη σπηλιά του
κι ο άλλος είρων κι αυστηρός, λιγόλογος
μ' αυτήν την καθαρότητα 

-εκλεπτυσμένος-

Τις εποχές του εξαντλεί
γκρεμίζοντας απ' τις φωλιές τα χελιδόνια
μ' αλλού η ματιά κι ο νους αλλού
να ''ξαποστείλει'' μελετά
τους ύστατους δασκάλους
-μιας και διάβηκε τη πόρτα τη στενή
τόσες φορές φονιάς
δύο ακόμα δε τον καίνε-

Θα περιμένει σ' αυτήν την ερημιά
θ' αποτινάζει μάσκες, πυρετωδώς θα γράφει
θα πλένει ολημερίς τα χέρια του στη γούρνα
από τούτο το αίμα το φαιδρό
-στους δρόμους τρέχει, στα μάτια των μοναχικών
και σε δωμάτια φοιτητών, σε πόλεις
σε βάθη και σε ύψη
όπου υπάρχει άνθρωπος πάει αυτό το αίμα
που το μυρίζουν ακόμη κι οι νεκροί
πέφτουν στη πόρτα του Άδη με ορμή
βροντώντας τη από μέσα
διψώντας πάλι φως, πάλι διψώντας αίμα
που σε γελά, πήζει και μοιάζει με μελάνι-

Θα περιμένει σ' αυτή την ερημιά
με τους νεκρούς του
-που στέκουν πάνω στο νερό
πνιγμένες σφήκες-
θα περιμένει
τον δικό του τον φονιά

.........................................

κάθε αναγνώστης και βρυκόλακας
πίνει μελάνι και ξυπνά
σα δυναμώσει
τον δάσκαλό του αδίστακτα
σπεύδει να σκοτώσει

Αγνώμονες!
φονιάδες όλοι και νεκροί
να η ζωή μας...

Thursday, August 15, 2013

Ξέρξης



Τον Ξέρξη
χρόνια περιμέναμε
στ' αλώνια να βρεθούμε

-σ' αυτήν την άνυδρη εποχή
μαζί του μια αναμέτρηση
λίγο δεν είναι
κι ας μοιάζει τόσο ανέφικτη
η νίκη-

Όμως ο βάρβαρος στο φως
ποτέ δε φανερώθη.

...................

Μήπως στο κάμα της ζωής
-μικροί εμείς και φαντασμένοι-
δε λογαριάσαμε σωστά
κι ήταν ατόφια τρέλα
να περιμένουμε τέτοια τιμή
τόσο μεγάλη μάχη;

ή μήπως κάτι πιο οικτρό
και τραγικό συμβαίνει;

...................

Παροπλισμένος τώρα
ανίκανος για πόλεμο
και σκουριασμένος
-μα πιο σοφός τουλάχιστον
μέσα σε τόση σκέψη-
μια υποψία κουβαλώ
για τον πανούργο Ξέρξη...

Μέσα μας να κρύβεται!
Να κατοικεί εντός μας!
Και από κει ηγούμενος
να ρίχνει ό, τι χτίζουμε

με πάθη και καμώματα
τον κόσμο να συντρίβει



Αύγουστος 2013


Στα ισπανικά σε μετάφραση Δανάης Ταχταρά:

Jerjes

A Jerjes
años esperabamos
para encontrarnos en los ejidos

―en esta árida época
un enfrentamiento con él
no es poca cosa
pese a que la victoria
parezca inalcanzable―

Pero el bárbaro a la luz
jamás apareció.

.......................

¿Acaso en la fatiga de la vida
―pequeños nosotros y presumidos―
no calculamos bien
y la locura era pura:
esperar de él tal honor,
una batalla tan grande?

¿o acaso algo más penoso
y trágico ocurre?

......................

Desarmado ahora
para la guerra inútil
y oxidado
―pero más sabio al menos
dentro de tanta reflexión―
una sospecha llevo
para con el astuto Jerjes...

¡Se esconde dentro de nosotros!
¡En nosotros habita!
Y desde ahí liderando
derrumba todo lo que construimos

con pasiones y artimañas
el mundo derrota.

Wednesday, February 13, 2013

Του ήλιου το προμάντεμα





Σα που κοπά
ζει η καταιγίδα
πουλιά κρυμμένα
του ήλιου το προμά
ντεμα -ξέφρενα,
όλα μαζί-
λαλούνε μεθυ
σμένα

Tuesday, January 22, 2013

Η πληρωμή του κυρίαρχου


Περίμενες να μείνουμε τόσο γρήγορα μόνοι
χωρίς θεούς και ιερά
αφού όλα τα σκότωσε η θλίψη
με κάτι αγάλματα μισοθαμμένα τριγύρω
ειρωνικά, απαθή
καθώς ρωγμές αόρατες εισβάλλουν στο κορμί τους
να βρούνε τόπο μέσα τους, πράσινα βρύα

Φαντάσου εμείς λοιπόν οι ευάλωτοι.
Μονάχα ο Διόνυσος ακούγεται εδώ να γελά
σ' αυτήν την τέφρα της πλάνης

...........................

Δεν είναι μακριά η πληρωμή του κυρίαρχου
θα γεμίσουν λειχήνες οι δρόμοι
άγριοσυκιές τα σαλόνια μας
κλαριά θα ξεμυτίζουν από τις στέγες
αδηφάγοι τερμίτες θα τρώνε τους στίχους
και τα βουνά των χαρτονομισμάτων
στα κλειδωμένα ακόμη θησαυροφυλάκια
στις αυλές μας -εκεί που κούνιες στήναμε
και παίζαμε με τα παιδιά μας-
ιαγουάροι θα περιφέρονται
και μαύρες λέαινες

τα κόκκαλά μας σε χέρσα σπαρμένα
πάνω τους πράσινες σαύρες
θα διαλαλούν τη νίκη τους
θα διαλαλούν την εκδίκηση