Monday, April 14, 2008

Aνεκπλήρωτος έρωτας

Πόσο ακόμη
απέχει η τόλμη από το βήμα μου
νύχτας μιας αποδημητικό ταξίδι
κάτω απ'των άστρων τη σιγή
πλεγμένος γύρω σου

φυτό αναριχώμενο σε άγαλμα
που τα φτερά ζυγιάζει
πριν απ'το καίριο πέταγμα
που θα με ξεριζώσει
και ξέψυχο μαζί
στους ουρανούς με πάρει

Θάναι γεναία η νύχτα
Σφιγμένος πάνω σου θα σιγοσβήνω
μεθώντας από σένα
κι από το σάλεμά σου
σώμα θα γίνεσαι ζεστό
κάτω απ'τα φύλλα μου
τα στερεμένα

Ναι, θάναι γεναία η νύχτα
καθώς το άδειο μου από σε θάχει γεμίσει
καθώς το εκμαγείο σου θα γίνω και θα σβήνω
κι ο άριζος θα χάνομαι γλυκά στους στεναγμούς σου
πρώτη φορά αντικρίζοντας, θαμπά τους ίσκιους
που θα εγείρονται από τ'άνθη μου
σα μέλισσες τα μαραμένα
μην έχοντας πια πού να κρυφτούν
μην έχοντας πια, τίποτα μέσα μου να πιουν
οι ίσκιοι
που αλλού θα μ'οδηγούν
εσένα αφήνοντας να προσπαθείς
απεγνωσμένα να λευτερωθείς
απ'τα αισθήματα που σε τυλίξανε
και σε λατρέψανε
πυκνά ξερά κλαριά

-για δε μπορώ ν'αφήσω τις δυό σπάνιες
κι ανύποπτες αγάπες της φωλιάς μου
πώς ν'αφήσω
για μία νύχτα πλέρια
πώς να πετάξω τη ζωή-

Ο δαμασμός του έρωτα
με χαλινάρια σύνεσης
αυτό απομένει

-Κρυφά θα κλαίω
καθώς τα ήσυχα νερά
στο ακρογιάλι της σπηλιάς μου θα σε φέρνουν
πάλευκο σώμα κέρινο
που όσο θα ζω θ'αφήνεται
στο εσώτατό μου κύμα
με μια σπουδή στην όψη

Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"

The unfulfilled love

How long
is the boldness from my step
to decide
overnight migratory journey
beneath the silence of the stars
braided around you

as a climbing plant on a statue
that its wings poises
before the critical flight
that will uproot me
and together spiritless
take me to heaven.

The night will be brave.
Tightened on you i will slowly burn out
drunk by you
and your wiggle
body you will become warm
under my deprived

Oh yes, the night will be brave
as the empty me from you will be filled
as I will become your death mask and burn out
and me the rootless I will lose myself in sweet sighs of yours
first time facing, the dull shadows
which will arise like bees
from my withered flowers
no longer having a place to hide
not having any more, nothing in me to drink
the shadows
that will lead me somewhere else
leaving you to try
desperate to be free
of the emotions that wrapped you in
and adored you
dense dry branches.

-because I can not leave these two rare
and unsuspected loves of my rest
how can I leave them
for just one field night
how can I throw away life.

The rule of love
with reins of prudence
is all that remains.

I will secretly cry
as the calm waters
will bring you to the shore of my cave
fair and waxy body
that will be left as long as I live
in my innermost wave
studying the perspective
of an unfulfilled

μετάφραση: L. Ts.