Thursday, August 25, 2016

Λύπη της πέτρας

Τα ποιήματά μας τα διαβάζουν οι πέτρες
όχι οι άνθρωποι
μονάχα εκείνες ραγίζουν στα λόγια μας
διαλύονται, γίνονται σκόνη

γιατί η σκόνη δεν είναι
παρά η λύπη της πέτρας
-απ' τα ποιήματά μας-
λύπη που γδέρνει τη γη
καθώς τη σέρνει ο άνεμος
απ' άκρη σ' άκρη

Tuesday, June 14, 2016

Νέκυια

-αφιερωμένο σε ένα παράξενο είδος ανθρώπου
στους ιστορικούς ερευνητές-


Θέλει μια δύναμη σιδερένια να κατέβεις εδώ
σ’ αυτή τη σπηλιά, ανάμεσα σε νοτισμένες επιστολές
αποκρυπτογραφώντας ίχνη παλαιού καιρού
παράξενη σκιά που μηρυκάζει μελάνι
προσπαθώντας να στήσεις ξανά τα χαλάσματα
σκουντώντας με τη ζέση σου τη γαλήνη
των άφαντων

Για να κατέβεις εδώ
πρέπει να θολώσεις τη λίμνη του Νάρκισσου
να μηδενίσεις τον εαυτό σου, να παραδεχθείς πως το φως
είναι αλλού, σε ξένα λόγια και έργα

Πίσω αφήνεις τον κόσμο των ζωντανών
σαν ένας Οδυσσέας παράφορος που κατεβαίνει στον Άδη
προσφέροντας στους νεκρούς εωθινές ευωδιές
παίρνοντας αστραπές θύμησης
που όμως σε αλλάζουν
ώσπου στο τέλος δεν είσαι ο ίδιος
μα της φυλής σου η μνήμη...

Όμως πόσο ακόμη θ’ αντέξεις να πηγαινοέρχεσαι
ανάμεσα σε δυο κόσμους, χωρίς να ανήκεις ολότελα πουθενά
πόσο θα αντέξεις να προσπαθείς να δικαιώσεις μπαρουτο-
καπνισμένους πολεμιστές, χήρες, ορφανά κι αδικημένους 
ή τον άλλον που για γρόσια μόλις εκατό
τον πέταξαν σ’ ένα πηγάδι...

δεν έχει ελπίδα ο άνθρωπος
κι οι βράχοι που φέρνεις αγκομαχώντας απάνω στη γη
μέσα στο φως σκουριάζουν ρημαγμένοι...


-Ιούνιος 2016-

Tuesday, April 26, 2016

Θεός



Να γράφεις, αλλά να μη γράφεις σα Θεός ή δικαστής. Να αφήνεις ραγισματιές να φαίνεται η απελπισία, δε γουστάρουν τους άτρωτους. Τους άτρωτους τους τιμωρούν, δε φαντάζεσαι πόσο σκληροί μπορεί να γίνουν οι άνθρωποι με τους δυνατούς. Ενώνονται μυστικά εναντίον τους όλοι μαζί, σα να υπακούν σ' ένα αόρατο σύνθημα και υψώνουν τείχους.Τους απομονώνουν τους δυνατούς. Ακόμη κι αν έχουν ανάγκη αυτά που γράφουν, δεν τα θέλουν γραμμένα από χέρι που μέσα του κυλάει ανθρώπινο αίμα. Κάτι ήξερε ο Μωυσής που τους έπεισε πως τις εντολές, δεν τις σκάλισε ο ίδιος μα ο Θεός. Κι εκείνοι το δέχτηκαν, αλλά όχι από ανοησία. Έκαναν πως δεν κατάλαβαν. Προτίμησαν το παράλογο, από το να νιώσουν πως υποτάσσονται σε έναν άνθρωπο. Γιατί στον Θεό συγχωρούν τα πάντα. Ακόμη και τη δύναμη. Ακόμη και το θράσος να τους ελέγξει. Μα δε συγχωρούν τη δύναμη των ξεχωριστών, των λαμπρών πνευμάτων. Οι άνθρωποι κατά βάθος είναι ανυπότακτοι. Μπορούν να πειθαρχήσουν όμως ευκολότερα σε ένα φάντασμα, παρά σε άνθρωπο. Γιατί τι νομίζεις πως είναι ο Θεός; Το αντίπαλο δέος της σκληρής πραγματικότητας είναι. Ένα φάντασμα ανάμεσα στους ισχυρούς και τους αδύνατους που απορροφά τους κραδασμούς των διαφορών τους. Ξέρω κάτι άθεους που θα σβήσουν σαν κεριά στο ανεμοβρόχι έτσι και χαθεί το φάντασμα του Θεού. Γιατί τότε θα μείνουν μόνοι κι ανυπεράσπιστοι απέναντι στους ισχυρούς. Και δε θα μπορέσουν να αντέξουν την αναμέτρηση μαζί τους. Δε θα υπάρχει καμιά ηθική να τους προστατεύσει από το στόμα του μεγάλου ψαριού. Γι' αυτό σου λέω. Κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ακόμη, τι ακριβώς σημαίνει Θεός. Δεν ξέρουν τι ακριβώς πολεμάνε. Νομίζουν ότι πολεμάνε μια γραφική ψευδαίσθηση, χωρίς να υποψιάζονται πως έχουν να κάνουν με μια απτή πραγματικότητα που τη γεννά η ίδια τους η ανάγκη. Κατάλαβες τώρα γιατί δεν πεθαίνει εύκολα ο Θεός; Γιατί χρειάζονται και οι δυνατοί και οι αδύνατοι αυτό το φάντασμα.

Έτσι είναι. Κάποια φαντάσματα, είναι πιο βαριά κι από σίδερο...

Thursday, March 17, 2016

Επί... σκηνής δίεση


''...Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ' επιτυχία να σε αρνείται...''

Καβάφης-Σατραπεία


Επί σκηνής ο ηθοποιός,
κάποιου πλουσίου ανάπηρου
τον υπηρέτη παίζει
(σχεδόν κομπάρσου ρόλος)

Πώς όμως ξέπεσε
σε τέτοιον ρόλο άχαρο
αυτός που ήταν ο εκλεκτός
το έργο το Σκωτσέζικο, τον Ληρ
ή τραγωδίες άφθαρτες
έξοχα να παίζει;

Τον τρώει τόσο το σαράκι
που ώρες τούρχεται
να κάνει κάτι απίστευτο
(όσο κι απεγνωσμένο)
απ' τη σκηνή, την ώρα της παράστασης
να αποδράσει, ηρωικά και κάθετα!..
σαν λεπτομέρεια μιας ζωγραφιάς
που ξάφνου
απ' τον καμβά ολοζώντανη
στην αίθουσα πηδάει
άναυδους αφήνοντας
κοινό και σκηνοθέτες

.................................

Μα δεν το κάνει
πού να ψάχνει τώρα για δουλειά
πώς να χαλάσει ξαφνικά το όνομά του
κι έπειτα, ίσως δεν ήταν εξ' αρχής μια νότα
εκλεκτή, παρά μια δίεση...

πολύτιμη όμως! που έτσι
κι έλειπε, η αρμονία του έργου
η μαγική, αμέσως θα χαλούσε!..

Thursday, February 25, 2016

Το ηφαίστειο


-Ποιος, στην απεραντοσύνη μέσα την υγρή
μπορεί να φτιάξει από το τίποτα νησί;

-Ένα κρυμμένο ηφαίστειο
που χρόνους κοιμάται
ως έφηβος Θεός
σε ήσυχο βυθό μεταμφιεσμένος
μα ξάφνου απάνω τινάζεται γυμνός
βουή και νέμεση γεμάτος
θειάφι η ανάσα και φωτιά
και λάβα που πετρώνει
ένα νησί απ' το στόμα του γεννά
που σα παγώσει
απ' του πελάγου τη δροσιά
σαλπίζει πρόσκληση!

-Ποιος από το τίποτα
μπορεί να φτιάξει τέτοια ομορφιά;

-Ο ποιητής!
Χρόνους συνάζει την οργή
που μέσα του πυκνώνει
μ' αντί για χαλασμό
φτιάχνει ζωή
ένα ατόφιο ποίημα
καταμεσής του πουθενά
-θα παν και κει πουλιά
και μύστες ταξιδιώτες-

-Ποιος τόσο ωραία
το ακατοίκητο μεταμορφώνει;
Ποιος, εκτός του ηφαιστείου
και του ποιητή, το μαύρο
σε παράδεισο υψώνει;