Thursday, May 15, 2014

η παλιά μου γειτονιά


Πώς έγινε έτσι η παλιά μου γειτονιά
σιωπηλή, πικρή και έρημη
πού πήγαν οι φωνές και η χαρά
τι έγιναν οι φίλοι μου οι αμέριμνοι

Δε βλέπω την ωραία πασχαλιά
που μ' άρεσε να κάθομαι σιμά της
εχάθη κι η θεόρατη μουριά
που παίζαμε τα μεσημέρια στη σκιά της

Πετούσαμε απ' το πρωί σαν τα πουλιά
φτιάχναμε παιχνίδια από ξύλα
κι όταν γυρίζαν όλοι απ' τη δουλειά
μικροί μεγάλοι, παίζαμε τα μήλα

Το γηπεδάκι μας πού πήγε το μικρό
που γέμιζε την Άνοιξη γρασίδι
δε μας πείραζε που ήτανε στραβό
μας πήγαινε το πιο όμορφο ταξίδι

Τι γίναν τόσα ωραία δειλινά
ήχοι από κουβέντες κι από πόρτες
οι ευωδιές από τα γιασεμιά
η κυρά Λένη που μάζευε τις κότες

Έρημος πια ο δρόμος και πικρός
χωρίς μιλιά, παντζούρια σφαλισμένα
σε κάποια αυλή ένας Ινδός
σιάζει τα μαλλιά του με μια χτένα

κι ο μπάρμπα Ντίνος μόνος, δυστυχής
σταυρώνοντας τα δυο του χέρια
απόμαχος μιας άλλης εποχής
λιάζεται βουβός τα μεσημέρια