Monday, November 10, 2008

Ουδείς δύναται

Αν προσεκτικά αφουγκραστείς
τα ξύλινα μπαούλα του
τα παρατημένα,

φουρφουρίζουν μέσα τους κλειδωμένα πουλιά
διπλωμένα μουχλιάζουν τα όνειρα
και σκώροι απειλούν της νεότητας
διάττοντες στίχους

-Διότι
(δεν είναι μυστικό)
αφειδώς ενδυόταν κάποτε
αυτός την ουτοπία-


Όμως ανήρ, ως αποδείχτηκε, ρεαλιστής
και συνετός
στην ουτοπία εν τέλει δεν ενέδωσε
πέταξε τους κύβους

........................

Ωστόσο,
σε αρκετούς ακόμη συμπαθής.
-ενδέχεται και να θαυμάζουν
τους φυσικούς του τρόπους
τα φιλικά του μάτια
την δύναμη της θέσης του
ακόμα και τα ρούχα
που αφορμές δε δίδουν-

Όμως
ουδείς δύναται να δει
πίσω από τη πλάτη του
(απ’ το σακάκι κάτω
και το λευκό πουκάμισο)
την ρόδινη ανάγλυφη πληγή
μεγάλη σαν ανθρώπινο κεφάλι
-κακοφορμίζει ολοζώντανη
και ζεματά στη πλάτη του
καυτός κακός πλανήτης-

...........................

Ουδείς, δύναται να υποπτευθεί
την ανοιχτή πληγή

γιατί
στην ουτοπία εκείνος δεν ενέδωσε
και στους ανάξιους μορφασμούς
χειρίστου πόνου



(2008)
Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"

Wednesday, November 5, 2008

Ο νέος Θησέας

-κι αυτοί μες στη βουή της πόλης σκεφτικοί
έναν Θησέα άλλον περιμένουν, νικητή-



Που τοίχους ύψωσες στην οσμή των ανθρώπων
οι ώρες αρχηγάτορα των νέων ερειπίων σε καλούν
πορθημένον απ' την οσμή των ανθρώπων

Εσέ οι ορφανεμένες μέλισσες θ' ακολουθήσουν
όταν από το κάστρο σου ωχρός φανείς
κι ωσάν φλουριά οι αλήθειες
απ' τις φθαρμένες τσέπες σου θα ξεχυθούν
οι στερημένοι με τις χούφτες να μαζέψουν

Νύχτα βροχής να βγεις, νύχτα θυέλλης
με την αρματωσιά μαύρου παλτού ανεμιστού
φτερό αρχάγγελου

Ίσκιους στις πλατείες θα φυσά
θα ζωντανεύουν στα βάθρα οι αδριάντες
και ταπεινά θα γέρνουν
φλόγες στις δημοσιές
και φλόγες στα πλακόστρωτα
πίσω απ' τις γρίλιες δάκρυ
καθώς εσύ ωχρός εκδικητής
τα μαρμαρένια σκαλοπάτια του επτασφρά
γιστου οίκου
με του πέλματος τη δόξα και τη φτασμένη ώρα
ένα ένα στο ζυμάρι θα βυθίζεις
εμπρός σου να σταθεί
το βαρύ της ιστορίας επίθυρο
και να βροντήσει

ώστε οι μέλισσες βουίζοντας αντί για σε
από λαθρεπιβάτες και αυθαιρέτους
πίσω ν' απαιτήσουν τον απαχθέντα θρόνο

για άλλη μια η Εδέμ να αποφασιστεί
με ενθουσιασμό και άνθος να ξαναχτιστεί
κι οι αφανείς πάλι τον πολύεδρο βράχο
προς τη κορφή ν' αρχίσουν βογκώντας να κυλούν
για άλλη μια
με ενθουσιασμό και άνθος


(1996)
Από την συλλογή "μαθητεία"