Monday, July 28, 2008

Λιποταξία


Το δόρυ μου
στη Τιθορέα πούλησα
για μια μπουκιά ψωμί
-καθώς τρεις μέρες νηστικός
πούχα λιποτακτήσει-

Τον θώρακα που βάραινε
απ’ όλα πιο πολύ
τον άλλαξα στη Λιβαδειά
με μια μποτίλια κόκκινο κρασί
-που τόσο βαθιά ο καψερός
είχα επιθυμήσει-

Στην Ογχηστό
κι από κνημίδες «ελαφρύνθειν»
-να κοιμηθώ σαν άνθρωπος
πρώτη φορά σε στρώμα-

Στη Θήβα άφησα
θηκάρι και σπαθί
-οκτώ χρονάκια φίλοι μου
πολλά χωρίς γυναίκα-

…………………………

Τώρα τις ιστορίες μου
-στων Αθηνών τα καπηλειά
και στα χαμαιτυπεία-
βάνοντας σάλτσες τις πουλώ
για τούτο το παλιόκρασο
και κρύα αποφάγια

…………………………

Ο Ξέρξης κι αν δε κόντεψε
στα ίσα να τα πούμε
από μακριά με νίκησε

- και ούτε τη κατάντια μου
ο άτιμος γνωρίζει-




(2008)
Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"

Thursday, July 24, 2008

Η εκδήλωση

Ήταν ωραία η εκδήλωση
΄΄περί πολιτισμού΄΄

Απολαυστικός ο εισηγητής
καθώς ορθός, σοφά περιπατούσε
με χειρονομίες ελεγχόμενες
και ήρεμες

΄΄Δεδομένος ο πολιτισμός!
Και τα κατακτημένα δικαιώματα
αναφαίρετα!΄΄

Φυσαλίδες ανέβαιναν τα λόγια του
το αμφιθέατρο
για τα καλά υπνωτίζοντας

………………………….

Θα πρέπει υποψιασμένος να ήταν
ή συνεννοημένος
με την αγέλη των μεγάλων λευκών
καρχαριών

Ήσυχα στην αίθουσα εισέβαλαν
με μάτια σκοτεινά σα την άβυσσο
κύκλοι που τον δισταγμό δε γνωρίζουν
πάνω απ’ τα κεφάλια
του αδηφάγου για ιδέες κοινού

΄΄Αιώνες απ’ τη βαρβαρότητα
ο άνθρωπος απέχει!΄΄

…………………...

Παρατεταμένο στο τέλος
το χειροκρότημα των επιζώντων
-κανένας δεν επρόσεξε
του διπλανού την απουσία

Αναταράζονταν μόνο ψηλά
τ’ απομεινάρια της λείας
από τις ιαχές κι επευφημίες
του σπουδαίου λόγου-



2003
Από τη συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"

Monday, July 14, 2008

Γόρδια ενδοχώρα


i

Πίσω απ' το τζάμι των φθαρτών
που σβήνουν οι φιγούρες σα γερασμένα κάστρα
τα πάντα έχεις

Πατρίδα άυλη, ευσπλαχνική
με ιριδιστά που ρέουνε ποτάμια
χρυσοροής νερού γκρεμίσματα
πολύχρωμες ανάσες
σα βρύα κολλημένες στην αθανασία

Αδιάφθορη μάννα αιωνική
που σε προσμένει
-πίσω από κάθε θάνατο-
με μπουμπουκόφυλλα στοργής να σε τυλίξει
σα παιδί που ώρες έπαιξε
και σπίτι γύρισε λαχανιασμένο

Κοντολογίς
η λόγχη του θανάτου και του χρόνου
αδυνατεί να πλήξει το καίριο σου σημείο
δε φτάνει η λόγχη του θανάτου και του χρόνου
μέχρι το άντρο της πηγής σου



ii

Είναι ο μπρούτζινος μέσα σου άρχοντας που σε βαστά
όπως το βάρος όρθια τη βροχή
σκαλίζοντας τα κάρβουνα βαθιά στα σωθικά σου
σαν ένας γίγαντας παππούς
σαν ένας άφθαρτος
ανασκαλεύει και βαστάει σε
όπως ο ήλιος όρθια των δέντρων τα κορμιά

Είναι η γιατρειά του βάρους που ολοένα θριαμβεύει
και σκάνε σα μπουμπούκια
νιούτσικα στους ώμους τα φτερά

-Χωρίς σταματημό
χωρίς σταματημό οι ρότες της ανάτασης-

Βυθίσου στο καιρό
την εποχή σου ντύσου
να σε κεντάνε μέρες βελονιές
με αχτιδοκλωστές πονοκλωστές

στο τέλος
με τα φτερά του βάρους σου θ' αναληφθείς
πολύτιμος
πιο ζωντανός θ' αποδοθείς στη γόρδια ενδοχώρα
για το μαρτύριο της σήψης σου
διπλά ν' ανταμειφθείς



1997
Από τη συλλογή "Χαιρετισμός"