Οι κριταί...

Οι κριταί που χρόνια άξιους 

ποιητές καταφρονούν

κι αλλήθωρα τα έργα τους 

κοιτούν, μονάχα σαν πεθάνουν 

κοντά θα πάνε

στη νεκρική τους κλίνη

με κάποια επισημότητα

όπως σιμώνουν στην αρχή

οι γύπες το ψοφίμι.

Θα λύσουν τη σιωπή 

με λυπημένη όψη, δοκίμια

γράφοντας και μοιρολόγια

(ξεκοκαλίζοντας ακόμη

και τα λειψά τους λόγια)

Θα ψάχνουν στα συρτάρια τους

διαμάντια και εβένους

και στο κενό τους θα κρεμούν

παράσημα κι επαίνους.

Τόγες φορώντας οι κριταί 

και... μελανάς τηβέννους.

Γ. Π. 

8/6/2026

Κατά συρροή... νεκρολόγοι

 

Μην πω και για τους άλλους

που χτίζουνε καριέρες 

μόνο με τους πεθαμένους.

Με κάτι Μπόρχες, Βαλερύ 

και συντροφία. Χώρια 

τους εγχωρίους. 

Δε λέω. Βαριές σκιές. Μας έθρεψαν.

Ποιος είμ΄εγώ να τους αμφισβητήσω.

Μα τους ξεζούμισαν! Μέχρι

και τι βρακί φορούσαν.

Κι έναν λόγο δε βαστούν

για όσους γράφουν σήμερα

ωχροί στα παραπήγματα. 

-Λες και δε βγάζει 

κάθε Άνοιξη, ανθούς-

Μα πώς να κατεβούν απ' τα ψηλά 

να ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια. 

Να χάσουν την αίγλη των Μπωντλαίρ 

που τους φωτίζει; Δε σφάξανε! 

Καλύτερα στα σίγουρα. Δεν είναι

για γνωστικούς αυτά τα ρίσκα.

Γ. Π. 

3-4-5/6/2026

Mutual admiration

 

Μη νομίζεις.

Aυτά τα νταραβέρια

του Κ με τον Ξ, οι σίελοι

τα άρθρα αμοιβαίου

θαυμασμού σ’ εφημερίδες

δεν ήταν δα κι αθώα.

 

Μη νομίζεις πως κατάπληξε

-κεραυνοβόλως- το έργο

του ενός, τον άλλον.

Τρίχες!

 

Ο Ξ έναν πρέσβη ήθελε

να ξανοιχτούν τα έργα του

στις Κάτω Πόλεις.

Κι ο Κ μια κερκόπορτα

ν' αλώσει τα ενταύθα.

Αλισβερίσι δηλαδή!

(Άλλο αν άξιζαν σαφώς

και οι δυο την καθιέρωση.

Κι εδώ κι εκεί και εις 

Μπαρμπαριά και Τούνεζι. 

Αλλ' έτερον εκάτερον!)

Γ. Π.

(2/6/2026)

Απόδοτε...

 

Απόδοτε… 

i

«Στον ποιητή Καβάφη με το βαθύτερο θαυμασμό»

έγραψε ο Καρυωτάκης, στέλνοντας τα Νηπενθή

(κι είχε μια κάποια προσμονή). 

Εκείνος κοίταξε αδιάφορα την πλάγια 

και βιαστική γραφή, τη δυσανάγνωστη υπογραφή.

-Κερατάκης; Άλλος ένας ευπατρίδης, που θέλει γίνει Ευριπίδης!

Άναψε το κηροπήγιο... ήπιε λίγο κρασί, δεν άνοιξε τη συλλογή.  

ii

Όμως το είκοσι οκτώ (κάτι θα μεσολάβησε)

με συγκίνηση ειλικρινή, στις Ελεγείες εντρυφεί.

Διαβάζει, ξεφυλλίζει , συγγένειες σημαδεύει

ελεγχόμενα ζηλεύει: -Ενδιαφέρων Ρίκα, είναι καλός!

Διόλου ψεύτης και ρομαντικός.

Σαν ήρθε το μαντάτο της Πρεβέζης, πολύ εταράχθη.

-Τι κρίμα! Όλη η ζωή μπροστά. Ποιος να το ’λεγε πως έγραφε

για τελευταία φορά;

«Η λογοτεχνία θρηνεί! Βαθύς, λυρικός, ευγενής κι αρμονικός

ο πονεμένος Καρυωτάκης. Μεγάλος ο χαμός!»

έγραψε η Αλεξανδρινή…

(καθ' υπαγόρευση;)

 

Γ. Π. 

(26/5/26)

Το πταίσμα

 

Ars Poetica

Παρασκήνιο στο ποίημα ''Ερμότιμος''

i

Στα μέρη του Πριάμου η ιστορία 

αγνοεί το όνομα... Ατθίδα. 

Κόρη του Κραναού, συνδέεται

μονάχα με την Αττική. 

Όμως την κράτησε

γιατί έδενε με την... ασπίδα.

(Κι ήταν στο ποίημα μέσα 

για τους Τρώες, η λέξη αυτή

παράταιρη, θολή. Σαν ξένη)... 

Ελάχιστοι βέβαια στο φάλτσο 

ετούτο, θα δίναν προσοχή.

Ο ίδιος όλα τα ήξερε.

Μα πού να βρει άλλη Τρωάδα

με την ασπίδα να ομοηχεί;

Χρυσηβρισηίδες, τις απέρριψε. 

Χιλιακουσμένες! Τις είχαν βαρεθεί!

Ατθίδα λοιπόν και όπου βγεί...

Όμως σιγά σιγά αυτή η ενοχή

άρχισε να τον χτυπά (σα να μπήκε 

στο παπούτσι του χαλίκι ή καρφί).

Γι' αυτό περίμενε. Δεν άφηνε 

το ποίημα, απ' το συρτάρι του να βγει.

 

ii
Ώσπου μια μέρα.... Δαρδανίδα!

Tου ήρθε σαν αναλαμπή.

Πάει καλά. Μα μήπως ξέφευγε 

ο ρυθμός κι η μουσική; 

(γιατί απ' την Ατθίδα είχε

μία παραπάνω συλλαβή).

Την ιστορία θέλοντας πια να σεβαστεί

την κράτησε. Θυσίασε μόνο ένα ''τη''

Η Δαρδανίδα χωρίς άρθρο 

-μέσα σε τόση συνοχή-

αναπηρία ανώδυνη. Υποφερτή.

Δεν ήταν σαν εκείνο το καρφί. 

Καιρός λοιπόν ο ''Ερμότιμος'' 

στο φως να βγει.

Για ένα πταίσμα τόσο δα μικρό

για ένα ''τη'' μηδαμινό...

μη χάσουμε και τον χρησμό!

7/5/26

Περίλαος... γλύπτης!

Την τέχνη όλη έβαλε 

ο γλύπτης ο Περίλαος

για να κερδίσει την ευμένεια

(και βέβαια το χρυσάφι)

του τυραννίσκου Φάλαρη...

Τον ταύρο, τον μεταλλικό

εμπρός του με καμάρι παρουσίασε

και του εξήγησε, τι θάνατο οικτρό

θα είχαν οι εχθροί του 

εάν τους κλείδωνε στην κούφια του κοιλιά

και άναβε από κάτω μια φωτιά...

Όμως λογάριαζε χωρίς τον βασιλιά...

Στην αποτρόπαια μηχανή... για δοκιμή

πρώτα εκείνον έψησε ο τύραννος!

..................

(Άραγε, τέτοιος ν' αρμόζει θάνατος

σε... καλλιτέχνες

που αντί το ωραίο να ποιούν

το δίκαιο να γυρεύουν 

τερατουργήματα γεννούν 

κι υπηρετούν τυράννους;)

18 Νοεμβρίου 2022

Λεωνίδης... υιός Οδυσσέως

Λεωνίδης... υιός Οδυσσέως

Ημέρα κρύα... και συννεφιασμένη

στου Μονάχου το παλιό νεκροταφείο

η ψυχή μου έρμη και θλιμμένη

καθώς στέκω σ' ένα ταφικό μνημείο...

λίγο γυρτό, φθαρμένο από τον χρόνο

με ίχνη όμως κάποιου μεγαλείου

ανεγέρθη από τον... Θρόνο (!!)

και φέρει στίχους του Θειρσίου...

''ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ ΛΕΩΝΙΔΗΣ..." υιός Οδυσσέως

"... ΠΡΟ ΤΗΣ ΗΒΗΣ ΑΠΟΘΑΝΩΝ ΕΝ ΜΟΝΆΧΩ...''

Μονάκριβο τέκνο...  τόσο νέος...

Ανατέλλων ήλιος, εβυθίσθη σε τάφο!!...

Γ. Π. 

1/2/2021

Κωνσταντινούπολη, Αύγουστος 1072

Κωνσταντινούπολη
Αύγουστος 1072 

i

Τις τελευταίες μέρες του περνά 

εξόριστος στη νήσο Πρώτη
ο άλλοτε γενναίος αυτοκράτορας
ο Ρωμανός -αφού εκάρη μοναχός-

Είναι η θέσις του πολλά οικτρή
καθώς σκληρά ετιμωρήθη
μετά την ήττα του στο Ματζικέρτι
για έγκλημα καθοσιώσεως...
(πατώντας ο νέος αυτοκράτωρ την υπογραφή
σωματικής ασφάλειας, που τούχε υποσχεθεί
διέταξε στο Κοτυάειον να βγάλουν του τα μάτια)


ii

Μα πώς, με τέτοιο έγκλημα τον Διογένη φόρτωσαν;
Η χήρα Αυγούστα ελεύθερα τον διάλεξε
και μ' όλους τους τύπους ενυμφεύθη
κι όταν εχρίσθη, έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά
μία στην Πόλη, μια στα σύνορα!
(Λυσσάξανε οι κληρονόμοι Δούκες
γόνοι νωθροί και ξεπεσμένοι
μονάχη έγνοια τα συμπόσια, οι ηδονές κι επαύλεις
τους έκοψε το παντεσπάνι ο Ρωμανός
γι' αυτό τον πρόδωσαν στο Ματζικέρτι)

Τώρα πεθαίνει μόνος στο νησί.
Καθώς απαγορέψανε γιατρούς
κακοφορμίσαν οι πληγές, βρωμάει
και λεν πως πλήθος σκώληκες
σαλεύουνε στις κόγχες...


iii

Αύγουστος
ωραία λικνίζονται στον λιμένα τα πλοία
από τα περιβόλια έρχονται ευωδιές πεπονιών
Κυριακή, χαρά Θεού για τους Έλληνες
τα τζιτζίκια τραγουδούν στις συκιές ομαδόν

Ο αέρας εφέτος καλός, δροσερός!
(όλοι ανύποπτοι, μακάριοι, ευτυχείς
νίπτει τας χείρας ο επιλήσμων λαός
κι ο μόνος που βλέπει τη συμφορά να έρχεται
ένας ετοιμοθάνατος τυφλός)...



5-12 Αυγούστου 2019
Καλλιθέα Θήβας
(λίγο πριν γίνουν τα όψιμα φέτος σύκα)

Η μοίρα μας

''Η μοίρα μας χυμένο μολύβι
δε μπορεί ν΄ αλλάξει
δε μπορεί να γίνει τίποτε''

Γ. Σεφέρης


Η μοίρα μας πάντα στα στενά
πικρά να φέγγει
να πλενόμαστε με αλισίβα το πρωί
να χτενιζόμαστε
κνημίδες να γυαλίζουμε και θώρακες
όπως συνηθίζουν οι αποφασισμένοι
χωρατά μιλώντας τάχα
σα να πρόκειται για μας
να ξαναξημερώσει...

Γιατί το ξέρουμε!
Το απόγεμα δε θάμαστε
παρά άψυχα κορμιά σιμά στους βάλτους
παρατημένα στη σκόνη των ορδών
και πατημένα
από τα πόδια τα βαριά
των ελεφάντων...

Αυτή η μοίρα μας...

(κι οι Εφιάλτες ζωή χαρισάμενη
στις αυλές των Δαρείων
τα παιδιά τους στα ''Κέιμπριτζ''
προδοσία σπουδάζουν
τώρα που κι αυτή
προβιβάστηκε σ΄ επιστήμη)



(2006)