Ars Poetica
Παρασκήνιο στο ποίημα ''Ερμότιμος''
i
Στα μέρη του Πριάμου η ιστορία
αγνοεί το όνομα... Ατθίδα.
Κόρη του Κραναού, συνδέεται
μονάχα με την Αττική.
Όμως την κράτησε
γιατί έδενε με την... ασπίδα.
(Κι ήταν στο ποίημα μέσα
για τους Τρώες, η λέξη αυτή
παράταιρη, θολή. Σαν ξένη)...
Ελάχιστοι βέβαια στο φάλτσο
ετούτο, θα δίναν προσοχή.
Ο ίδιος όλα τα ήξερε.
Μα πού να βρει άλλη Τρωάδα
με την ασπίδα να ομοηχεί;
Χρυσηβρισηίδες, τις απέρριψε.
Χιλιακουσμένες! Τις είχαν βαρεθεί!
Ατθίδα λοιπόν και όπου βγεί...
Όμως σιγά σιγά αυτή η ενοχή
άρχισε να τον χτυπά (σα να μπήκε
στο παπούτσι του χαλίκι ή καρφί).
Γι' αυτό περίμενε. Δεν άφηνε
το ποίημα, απ' το συρτάρι του να βγει.
Tου ήρθε σαν αναλαμπή.
Πάει καλά. Μα μήπως ξέφευγε
ο ρυθμός κι η μουσική;
(γιατί απ' την Ατθίδα είχε
μία παραπάνω συλλαβή).
Την ιστορία θέλοντας πια να σεβαστεί
την κράτησε. Θυσίασε μόνο ένα ''τη''
Η Δαρδανίδα χωρίς άρθρο
-μέσα σε τόση συνοχή-
αναπηρία ανώδυνη. Υποφερτή.
Δεν ήταν σαν εκείνο το καρφί.
Καιρός λοιπόν ο ''Ερμότιμος''
στο φως να βγει.
Για ένα πταίσμα τόσο δα μικρό
για ένα ''τη'' μηδαμινό...
μη χάσουμε και τον χρησμό!
7/5/26
