Ars Poetica
Παρασκήνιο στο ποίημα ''Ερμότιμος''
i
Στα μέρη του Πριάμου η ιστορία
αγνοεί το όνομα Ατθίδα
κόρη του Κραναού, συνδέεται
μονάχα με την Αττική.
Όμως την κράτησε γιατί
έδενε με την ασπίδα
κι ήταν στο ποίημα μέσα
για τους Τρώες, παράταιρη
θολή. Σαν ξένη...
Ελάχιστοι βέβαια στο φάλτσο
ετούτο, θα δίναν προσοχή.
Ο ίδιος όλα τα ήξερε.
Μα πού να βρει άλλη Τρωάδα
με την... ασπίδα να ομοηχεί;
Χρυσηβρισηίδες, τις απέρριψε.
Χιλιακουσμένες! Τις είχαν βαρεθεί!
Ατθίδα λοιπόν και όπου βγεί...
Όμως σιγά σιγά αυτή η ενοχή
άρχισε να τον χτυπά (σα να μπήκε
στο παπούτσι του χαλίκι ή καρφί).
Γι' αυτό περίμενε. Δεν άφηνε
το ποίημα, απ' το συρτάρι του να βγει.
Tου ήρθε σαν αναλαμπή...
Πάει καλά. Μα μήπως ξέφευγε
ο ρυθμός κι η μουσική;
(γιατί απ' την Ατθίδα είχε
μία παραπάνω συλλαβή).
Την ιστορία θέλοντας πια να σεβαστεί
την κράτησε. Θυσίασε βέβαια ένα ''τη''
για να μη χάσει τη ροή.
Μια... Δαρδανίδα χωρίς άρθρο
-μέσα σε τόση συνοχή-
αναπηρία ανώδυνη. Υποφερτή.
Δεν ήταν σαν εκείνο το καρφί.
Καιρός λοιπόν το ποίημα, το φως να δει.
Για ένα πταίσμα τόσο δα μικρό
για ένα ''τη'' μηδαμινό...
μη χάσουμε και τον χρησμό!
7/5/26
