Ars Poetica
i
Την κράτησε γιατί έδενε με την ''ασπίδα''.
Όμως στα μέρη του Πριάμου
όνομα ''Ατθίδα'' η ιστορία αγνοεί.
Κόρη του Κραναού, συνδέεται
Κόρη του Κραναού, συνδέεται
μόνο με την Αττική.
Κι ήταν αυτό το όνομα
στο ποίημα μέσα για τους Τρώες
παράταιρο, θολό...
(ελάχιστοι βέβαια στο φάλτσο
τούτο, θα δίναν προσοχή).
Ο ίδιος όλα τα ήξερε.
Μα πού να βρει άλλη Τρωάδα
με την ''ασπίδα'' να ομοιοκαταληκτεί;
(Χρυσιήδα και την άλλη, τις απέρριψε.
Χιλιοπαιγμένες! Τις είχε βαρεθεί!).
Ατθίδα λοιπόν και όπου βγεί!
ii
Όμως σιγά σιγά αυτή η ανοχή
(ή μήπως ήταν ενοχή;)
άρχισε να τον τρυπάει στο παπούτσι
σαν μπηγμένο από τη σόλα του καρφί.
Γι' αυτό περίμενε. Δεν άφηνε το ποίημα
ακόμη, απ' το συρτάρι του να βγει
(τουλάχιστον, είχε αυτήν τη σύνεση).
του ήρθε σαν αναλαμπή!
Πάει καλά. Μα μήπως ξέφευγαν
τα μέτρα, ο ρυθμός κι η μουσική;
(γιατί απ' την Ατθίδα, είχε
μία παραπάνω συλλαβή).
Την ιστορία θέλοντας πια να σεβαστεί
την κράτησε. Θυσίασε βέβαια ένα ''τη''
για να μη χάσει τη ροή:
''τις ευωδιές του Σκάμανδρου
τους φίλους, (τη) Δαρδανίδα...''
Ένα κομμένο άρθρο μέσα σε τόση συνοχή
αναπηρία ανώδυνη. Υποφερτή.
Δεν ήταν σαν εκείνο το καρφί.
Καιρός λοιπόν το ποίημα -μ' αυτόν
τον αναγκαίο ακρωτηριασμό
μ' αυτό το πταίσμα το μηδαμινό-
το φως να δει...
7/5/26
