Απόδοτε…
i
«Στον ποιητή Καβάφη με το βαθύτερο θαυμασμό»
έγραψε ο Καρυωτάκης, στέλνοντας τα Νηπενθή
(κι είχε μια κάποια προσμονή).
Εκείνος κοίταξε αδιάφορα την πλάγια
και βιαστική γραφή, τη δυσανάγνωστη υπογραφή.
-Κερατάκης; Άλλος ένας ευπατρίδης, που θέλει γίνει
Ευριπίδης!
Άναψε το κηροπήγιο... ήπιε λίγο κρασί, δεν άνοιξε τη
συλλογή.
ii
Όμως το είκοσι οκτώ (κάτι θα μεσολάβησε)
με συγκίνηση ειλικρινή, στις Ελεγείες εντρυφεί.
Διαβάζει, ξεφυλλίζει , συγγένειες σημαδεύει
ελεγχόμενα ζηλεύει: -Ενδιαφέρων Ρίκα, είναι καλός!
Διόλου ψεύτης και ρομαντικός.
Σαν ήρθε το μαντάτο της Πρεβέζης, πολύ εταράχθη.
-Τι κρίμα! Όλη η ζωή μπροστά. Ποιος να το ’λεγε πως έγραφε
για τελευταία φορά;
«Η λογοτεχνία θρηνεί! Βαθύς, λυρικός, ευγενής κι αρμονικός
ο πονεμένος Καρυωτάκης. Μεγάλος ο χαμός!»
έγραψε η Αλεξανδρινή…
(καθ' υπαγόρευση;)
Γ. Π.
(26/5/26)
