Δαρδανίδα

 

Πέντε χρόνια το ποίημα 

παρέμενε κρυφό. Για μία λέξη!

Για ένα όνομα, που αποδείχθηκε πικρό...

 

Ατθίδα! Την υιοθέτησε γιατί 

έδενε με την... ασπίδα.

Όμως στην περίοδο την Τρωική
-το ποίημα αφορούσε ακριβώς αυτή-

όνομα τέτοιο, η ιστορία αγνοεί.
(πολύ αργότερα, στην Αττική

έμελλε να γεννηθεί).

Κι ήταν η Ατθίδα μέσα εκεί

μια φάλτσα ύπαρξη θολή. Στο λάθος

βέβαια, ελάχιστοι θα δίναν προσοχή

ούτε τον ίδιο ενοχλούσε στην αρχή.

Μα στην πορεία, η πράξη αυτή η ενοχική

άρχισε να τον τρυπάει σαν καρφί

(γι' αυτό δεν άφηνε το ποίημα

απ' τα συρτάρια του να βγει).

 
Ώσπου του ήρθε η… Δαρδανίδα!
Μόνο που εξείχε από το μέτρο

μια παραπάνω συλλαβή.

Την ιστορία θέλοντας να σεβαστεί

την κράτησε. Θυσίασε όμως ένα ''τη''

το μέτρο για να ξαναβρεί:

''...τις ευωδιές του Σκάμανδρου

τους φίλους, Δαρδανίδα...''

Ένα κομμένο ''τη'', μέσα σε τόση συνοχή

αναπηρία ανώδυνη. Δεν ήταν σαν εκείνο 

το καρφί. Καιρός λοιπόν το ποίημα του

το φως να δει.