Δαρδανίδα

 

Πέντε χρόνια το ποίημα παρέμενε κρυφό. 

Για μία λέξη. Για μία λέξη ενοχική! 

Ατθίδα! Που έδενε με την ασπίδα...

(όμως στην περίοδο την Τρωική
-το ποίημα αφορούσε εκεί-

όνομα τέτοιο δεν υπήρχε.
Πολύ αργότερα, στης Αττικής 

τη δόξα εμφανίζεται).

Κι ήταν μια φάλτσα νότα μες στο ποίημα 

που όμως, ελάχιστοι θα δίναν προσοχή

ούτε τον ίδιο ενοχλούσε στην αρχή.

Μα στην πορεία, τον τρυπούσε 

σαν παπούτσι με καρφί

(γι' αυτό δεν άφηνε το ποίημα

απ' την κρυψώνα του να βγει).

 
Ώσπου ήρθε η… Δαρδανίδα!
Μόνο που είχε μία παραπάνω συλλαβή. 

Χάλαγε το μέτρο. Μα για να σεβαστεί 

την αλήθεια την ιστορική, την κράτησε. 

Θυσίασε όμως ένα ''τη'' 

το μέτρο για να ξαναβρεί:

''...τις ευωδιές του Σκάμανδρου

τους φίλους, Δαρδανίδα...''

Ένα κομμένο άρθρο 

μέσα σε τόση συνοχή

αναπηρία ανώδυνη.

Δεν ήταν σαν εκείνο το καρφί.

Καιρός λοιπόν το ποίημα του

το φως να δει.