Εν τη ρύμη...
Εν τη ρύμη της γραφής, εστρώθη
στο χαρτί η λέξη... εξαίσιες. Όμως
θυμήθηκε εκείνο το "μουσικές εξαίσιες"
του Αλεξανδρινού και δίστασε.
Πήγε να σβήσει. Μα έμεινε
μετέωρο το χέρι. Σα να θύμωσε:
''Ε και;
Πρέπει η λέξη να παροπλιστεί;
Να θεωρείται μίμηση;
Να την κρεμάσουμε ψηλά;
Μεγάλη η χάρη του, μα όχι!
Δε θα χαθεί μια λέξη επειδή
κάποιος την ύψωσε παλιά
σε μια παγκόσμια κορφή!''
Με χέρι αποφασιστικό -αντί
να σβήσει- την υπογράμμισε
εκεί στο πρόχειρο χαρτί
κι ένιωσε να παίρνει πίσω
κάτι κλεμμένο, κάτι
που είχαν κι άλλοι στερηθεί.
Γ. Π.
28/6/26
