i
«Στον ποιητή Καβάφη
με το βαθύτερο σεβασμό»
έγραψε ο Καρυωτάκης
στέλνοντας τα Νηπενθή
(κι είχε μια κάποια προσμονή)
Εκείνος κοίταξε αδιάφορα
την πλάγια, βιαστική γραφή.
«Άλλος ένας ευπατρίδης
που θέλει να γίνει Ευριπίδης».
Άναψε το κηροπήγιο
ήπιε λίγο κρασί, δεν άνοιξε
ποτέ τη συλλογή.
ii
Όμως το εικοσιοκτώ
με συγκίνηση ειλικρινή
στις Ελεγείες εντρυφεί.
Ξεφυλλίζει, υπογραμμίζει·
ίσως αδιόρατα δακρύζει.
-Ενδιαφέρων, Ρίκα. Είναι καλός.
Διόλου ψεύτης και ρομαντικός.
Μήπως να τον γνωρίσει
και ο Μητρόπουλος;
Σαν ήρθε το μαντάτο της
Πρεβέζης, πολύ ταράχτηκε.
«Τι κρίμα! Όλη η ζωή μπροστά.
Ποιος να το ’λεγε πως έγραφε
για τελευταία φορά;»
«Μεγάλος χαμός! Η λογοτεχνία θρηνεί.
Βαθύς, αρμονικός, ευγενής και λυρικός
ο πονεμένος Καρυωτάκης»
έγραψε —περίπου— η «Αλεξανδρινή»
(ίσως καθ' υπαγόρευση).
(24/5/26)
