Ποτέ δεν ξέρει...
Δεν είχε πια απαιτήσεις απ' την ποίηση.
Είχε παραιτηθεί. Σαράντα χρόνια
ό,τι ήταν να δώσει τόδωσε.
Τώρα ησύχαζε. Έγραφε πεζά.
Τελευταία όμως, ποιήματα εντός
άρχισαν να ραγίζουν πάλι σαν αυγά.
(Ποτέ δεν ξέρει με την ποίηση.
Πότε φεύγει, πότε έρχεται
πότε τον κοροϊδεύει δίνοντάς του
κάλπικα, πότε τον αγαπά
πραγματικά. Ποτέ δεν ξέρει...)
Γ. Π.
27/6/26
