Εν τη ρύμη...
Εν τη ρύμη της γραφής, του εστρώθη
στο χαρτί η λέξη... εξαίσιες. Όμως
θυμήθηκε εκείνο το "μουσικές εξαίσιες"
του Αλεξανδρινού και δίστασε.
Πήγε να σβήσει. Μα έμεινε
μετέωρο το χέρι. Κάπως θύμωσε:
''Ε και;
Πρέπει η λέξη να παροπλιστεί;
Να μη τη χρησιμοποιήσει άλλος
δηλαδή; Να θεωρείται μίμηση;
Να την κρεμάσουμε ψηλά;
Να πάψει να είναι χρηστική;
Μεγάλη η χάρη του, μα όχι!
Δε θα χαθεί μια λέξη επειδή
κάποιος την ύψωσε παλιά
σε μια σπουδαία κορυφή!''
Κι εκεί, στο πρόχειρο χαρτί
με χέρι αποφασιστικό, αντί
να σβήσει- την υπογράμμισε!
(Κι ένιωσε να παίρνει πίσω
κάτι... κλεμμένο. Κάτι που είχαν
κι άλλοι στερηθεί.)
Γ. Π.
28/6/26
