Εν τη ρύμη...

 

Εν τη ρύμη...

Εν τη ρύμη της γραφής, εστρώθη

στο χαρτί η λέξη... εξαίσιες. Όμως 

θυμήθηκε εκείνο το "μουσικές εξαίσιες"

του Αλεξανδρινού και δίστασε.

Πήγε να σβήσει. Μα έμεινε 

μετέωρο το χέρι. Σα να θύμωσε:

''Ε και; 

Πρέπει η λέξη να παροπλιστεί;

Να θεωρείται μίμηση;

Να την κρεμάσουμε ψηλά;

Μεγάλη η χάρη του, μα όχι!

Δε θα χαθεί μια λέξη επειδή

κάποιος την ύψωσε παλιά

σε μια παγκόσμια κορφή!''

Με χέρι αποφασιστικό, αντί 

να σβήσει την υπογράμμισε

εκεί στο πρόχειρο χαρτί

(κι ένιωσε να παίρνει πίσω

κάτι... κλεμμένο. Κάτι 

που είχαν κι άλλοι στερηθεί.)

Γ. Π. 

28/6/26