Οι κριταί που χρόνια άξιους
ποιητές καταφρονούν
κι αλλήθωρα τα έργα τους
κοιτούν, μονάχα σαν πεθάνουν
κοντά θα πάνε
στη νεκρική τους κλίνη
με κάποια επισημότητα
όπως σιμώνουν στην αρχή
οι γύπες το ψοφίμι.
Θα λύσουν τη σιωπή
με λυπημένη όψη, δοκίμια
γράφοντας και μοιρολόγια
(ξεκοκαλίζοντας ακόμη
και τα λειψά τους λόγια)
Θα ψάχνουν στα συρτάρια τους
διαμάντια και εβένους
και στο κενό τους θα κρεμούν
παράσημα κι επαίνους.
Τόγες φορώντας οι κριταί
και... μελανάς τηβέννους.
Γ. Π.
8/6/2026
