Λεωνίδης... υιός Οδυσσέως

Λεωνίδης... υιός Οδυσσέως

Ημέρα κρύα... και συννεφιασμένη

στου Μονάχου το παλιό νεκροταφείο

η ψυχή μου έρμη και θλιμμένη

καθώς στέκω σ' ένα ταφικό μνημείο...

λίγο γυρτό, φθαρμένο από τον χρόνο

με ίχνη όμως κάποιου μεγαλείου

ανεγέρθη από τον... Θρόνο (!!)

και φέρει στίχους του Θειρσίου...

''ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ ΛΕΩΝΙΔΗΣ..." υιός Οδυσσέως

"... ΠΡΟ ΤΗΣ ΗΒΗΣ ΑΠΟΘΑΝΩΝ ΕΝ ΜΟΝΆΧΩ...''

Μονάκριβο τέκνο...  τόσο νέος...

Ανατέλλων ήλιος, εβυθίσθη σε τάφο!!...

Γ. Π. 

1/2/2021

Κωνσταντινούπολη, Αύγουστος 1072

Κωνσταντινούπολη
Αύγουστος 1072 

i

Τις τελευταίες μέρες του περνά 

εξόριστος στη νήσο Πρώτη
ο άλλοτε γενναίος αυτοκράτορας
ο Ρωμανός -αφού εκάρη μοναχός-

Είναι η θέσις του πολλά οικτρή
καθώς σκληρά ετιμωρήθη
μετά την ήττα του στο Ματζικέρτι
για έγκλημα καθοσιώσεως...
(πατώντας ο νέος αυτοκράτωρ την υπογραφή
σωματικής ασφάλειας, που τούχε υποσχεθεί
διέταξε στο Κοτυάειον να βγάλουν του τα μάτια)


ii

Μα πώς, με τέτοιο έγκλημα τον Διογένη φόρτωσαν;
Η χήρα Αυγούστα ελεύθερα τον διάλεξε
και μ' όλους τους τύπους ενυμφεύθη
κι όταν εχρίσθη, έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά
μία στην Πόλη, μια στα σύνορα!
(Λυσσάξανε οι κληρονόμοι Δούκες
γόνοι νωθροί και ξεπεσμένοι
μονάχη έγνοια τα συμπόσια, οι ηδονές κι επαύλεις
τους έκοψε το παντεσπάνι ο Ρωμανός
γι' αυτό τον πρόδωσαν στο Ματζικέρτι)

Τώρα πεθαίνει μόνος στο νησί.
Καθώς απαγορέψανε γιατρούς
κακοφορμίσαν οι πληγές, βρωμάει
και λεν πως πλήθος σκώληκες
σαλεύουνε στις κόγχες...


iii

Αύγουστος
ωραία λικνίζονται στον λιμένα τα πλοία
από τα περιβόλια έρχονται ευωδιές πεπονιών
Κυριακή, χαρά Θεού για τους Έλληνες
τα τζιτζίκια τραγουδούν στις συκιές ομαδόν

Ο αέρας εφέτος καλός, δροσερός!
(όλοι ανύποπτοι, μακάριοι, ευτυχείς
νίπτει τας χείρας ο επιλήσμων λαός
κι ο μόνος που βλέπει τη συμφορά να έρχεται
ένας ετοιμοθάνατος τυφλός)...



5-12 Αυγούστου 2019
Καλλιθέα Θήβας
(λίγο πριν γίνουν τα όψιμα φέτος σύκα)

Η μοίρα μας

''Η μοίρα μας χυμένο μολύβι
δε μπορεί ν΄ αλλάξει
δε μπορεί να γίνει τίποτε''

Γ. Σεφέρης


Η μοίρα μας πάντα στα στενά
πικρά να φέγγει
να πλενόμαστε με αλισίβα το πρωί
να χτενιζόμαστε
κνημίδες να γυαλίζουμε και θώρακες
όπως συνηθίζουν οι αποφασισμένοι
χωρατά μιλώντας τάχα
σα να πρόκειται για μας
να ξαναξημερώσει...

Γιατί το ξέρουμε!
Το απόγεμα δε θάμαστε
παρά άψυχα κορμιά σιμά στους βάλτους
παρατημένα στη σκόνη των ορδών
και πατημένα
από τα πόδια τα βαριά
των ελεφάντων...

Αυτή η μοίρα μας...

(κι οι Εφιάλτες ζωή χαρισάμενη
στις αυλές των Δαρείων
τα παιδιά τους στα ''Κέιμπριτζ''
προδοσία σπουδάζουν
τώρα που κι αυτή
προβιβάστηκε σ΄ επιστήμη)



(2006)