Συνέντευξη με τον Γιώργο Πύργαρη
«Καλοκαιρινές Αναγνώσεις από τους συγγραφείς των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές»
«Όταν γερνούν τα αγάλματα» – Ποιητική συλλογή
1. Αν μπορούσατε να βάλετε το βιβλίο σας μέσα σε μια βαλίτσα διακοπών, γιατί θα έπρεπε να είναι το πρώτο που θα έμπαινε;
Αν κάποιος αναζητά στις διακοπές του ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται βιαστικά αλλά συνομιλεί μαζί του και μετά το κλείσιμο της τελευταίας σελίδας, τότε ίσως το Όταν γερνούν τα αγάλματα να αξίζει μια θέση στη βαλίτσα του. Τα ποιήματα γράφτηκαν σε διάστημα περίπου είκοσι χρόνων και αποτελούν μια ενιαία διαδρομή μνήμης, ιστορίας και προσωπικής αναζήτησης. Είναι ένα βιβλίο που δεν ζητά απλώς να διαβαστεί, αλλά να κατοικήσει για λίγο μέσα στον αναγνώστη.
2. Ποια είναι η μία σκηνή του βιβλίου σας που πιστεύετε ότι θα κάνει κάποιον να ξεχάσει πως βρίσκεται στην παραλία ή στο καράβι;
Η συλλογή δεν αφηγείται μια ιστορία με σκηνές. Αν όμως υπάρχει μια εικόνα που θα ήθελα να μείνει στον αναγνώστη, είναι εκείνη των αγαλμάτων που, καθώς γερνούν, κατεβαίνουν από τα βάθρα τους, κάθονται στα παγκάκια, καπνίζουν, παίρνουν τα χάπια τους και κοιτάζουν με θαυμασμό το μικρό και το λίγο της ζωής. Είναι μια εικόνα που, νομίζω, συνοψίζει όλη τη διαδρομή του βιβλίου.
3. Τι συναίσθημα θα θέλατε να κουβαλά ο αναγνώστης όταν κλείσει την τελευταία σελίδα των διακοπών του;
Δεν θα ήθελα να κουβαλά ούτε αισιοδοξία ούτε απαισιοδοξία. Θα ήθελα να κουβαλά λίγη περισσότερη κατανόηση για τον άνθρωπο. Για τις αυταπάτες του, τις ήττες του, τις μικρές του νίκες και κυρίως για την ευθραυστότητά του. Αν η συλλογή καταφέρει να κάνει τον αναγνώστη να κοιτάξει τον κόσμο με περισσότερη ταπεινότητα και λιγότερες βεβαιότητες, θα αισθανθώ ότι πέτυχε τον σκοπό της.
4. Αν έπρεπε να περιγράψετε το βιβλίο σας χωρίς να αποκαλύψετε τίποτα από την υπόθεση, τι θα λέγατε σε έναν άγνωστο που κάθεται δίπλα σας σε ένα πλοίο;
Θα του έλεγα ότι δεν πρόκειται για μια ιστορία αλλά για μια διαδρομή. Για τη διαδρομή μιας γενιάς που βρέθηκε ανάμεσα σε δύο εποχές, είδε τις μεγάλες βεβαιότητες του εικοστού αιώνα να καταρρέουν και προσπαθεί να βρει ένα νέο σημείο ισορροπίας, χωρίς να απαρνηθεί ούτε τη μνήμη ούτε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
5. Σε ποιο μέρος θα διαβάζατε ιδανικά το βιβλίο σας;
Εκεί όπου υπάρχει λίγη ησυχία. Μπορεί να είναι ένα μπαλκόνι ένα καλοκαιρινό βράδυ, μια αυλή χωριού, ένα καφενείο σε κάποιο νησί, ένα παγκάκι κάτω από ένα δέντρο ή ακόμη και το κατάστρωμα ενός πλοίου. Η ποίηση δεν ζητά συγκεκριμένο τόπο. Ζητά μόνο λίγη σιωπή.
6. Ποιος είναι ο αναγνώστης που θα αγαπήσει πραγματικά αυτό το βιβλίο;
Εκείνος που δεν αναζητά εύκολες απαντήσεις. Που αγαπά την ποίηση ως τρόπο σκέψης και όχι μόνο ως λυρισμό. Που δεν φοβάται να συνομιλήσει με τη μνήμη, τον χρόνο, την ιστορία και τη φθορά. Και κυρίως εκείνος που εξακολουθεί να πιστεύει ότι η ποίηση μπορεί ακόμη να φωτίσει, έστω και για λίγο, την ανθρώπινη εμπειρία.
7. Αν μπορούσατε να χαρίσετε το βιβλίο σας σε έναν μόνο άνθρωπο αυτό το καλοκαίρι, ποιος θα ήταν και γιατί;
Σε έναν νέο άνθρωπο που γεννήθηκε μέσα στον εικοστό πρώτο αιώνα. Όχι για να του διδάξω κάτι, αλλά για να του μεταφέρω μια εμπειρία ενός κόσμου που έφυγε. Κάθε γενιά δικαιούται να γνωρίζει όχι μόνο τι κληρονόμησε αλλά και τι χάθηκε στον δρόμο.
8. Ποια λέξη χαρακτηρίζει καλύτερα το ταξίδι που θα κάνει ο αναγνώστης μέσα στις σελίδες του; (και γιατί;)
Αποτίμηση.
Γιατί αυτή η συλλογή δεν γράφτηκε για να καταδικάσει ή να δικαιώσει ανθρώπους και εποχές. Προσπαθεί να κατανοήσει. Να αποτιμήσει μια ιστορική και προσωπική διαδρομή πριν συνεχίσει προς το μέλλον.
9. Ποια είναι η μεγαλύτερη έκπληξη που περιμένει τον αναγνώστη χωρίς να κάνετε spoiler;
Ίσως ότι, ενώ ξεκινά πιστεύοντας πως διαβάζει ποιήματα για την ιστορία, τα χωριά, τις πόλεις ή την τέχνη, στο τέλος ανακαλύπτει πως το βιβλίο μιλά κυρίως για τον ίδιο τον άνθρωπο και για τη δυσκολία του να ζήσει χωρίς απόλυτες βεβαιότητες.
10. Τελειώστε τη φράση:
«Αυτό το καλοκαίρι πάρε μαζί σου το βιβλίο μου γιατί...»
...ίσως, μέσα στον θόρυβο των ημερών, σου χαρίσει λίγες στιγμές σιωπής. Και καμιά φορά η σιωπή μάς αποκαλύπτει περισσότερα από όσα ο θόρυβος.
11. Αν το βιβλίο σας ήταν καλοκαιρινός προορισμός, ποιος θα ήταν;
Ένα παλιό ελληνικό χωριό ένα απόγευμα του Αυγούστου. Με άδεια σπίτια, μια πλατεία, έναν πλάτανο, λίγους ηλικιωμένους να συζητούν και τη μνήμη να είναι πιο ζωντανή από τη φασαρία. Εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά διαφορετικά.
12. Ποιο τραγούδι θα έπαιζε στους τίτλους αρχής της ιστορίας σας;
Δεν θα διάλεγα ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Θα προτιμούσα έναν παλιό σκοπό παιγμένο μόνο με κλαρίνο ή βιολί. Μια μουσική που να κουβαλά μέσα της και τη χαρά και τη νοσταλγία, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη μνήμη.
13. Αν το βιβλίο σας είχε μία μόνο φράση γραμμένη στο οπισθόφυλλο, ποια θα θέλατε να είναι;
Όταν καταρρεύσουν οι μεγάλες βεβαιότητες, ίσως απομείνει μόνο ο άνθρωπος. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.
14. Τι θα θέλατε να σας γράψει ένας αναγνώστης μόλις τελειώσει το βιβλίο σας;
«Δεν συμφώνησα με όλα όσα διάβασα, αλλά από την τελευταία σελίδα και μετά άρχισα να βλέπω διαφορετικά τον κόσμο γύρω μου.» Νομίζω πως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας αναγνώστης σε έναν ποιητή.
15. Έχετε μόνο 15 δευτερόλεπτα να πείσετε κάποιον να πάρει το βιβλίο σας στις διακοπές. Τι θα του λέγατε;
Αν πιστεύεις ότι η ποίηση δεν είναι διακόσμηση αλλά ένας τρόπος να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας και την εποχή μας, τότε πάρε μαζί σου το Όταν γερνούν τα αγάλματα. Δεν υπόσχεται εύκολες απαντήσεις. Υπόσχεται όμως μια ειλικρινή συνομιλία.
Το βιβλίο Όταν γερνούν τα αγάλματα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές και διατίθεται από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο τους καθώς και από τα συνεργαζόμενα βιβλιοπωλεία. Όσοι ενδιαφέρονται να γνωρίσουν καλύτερα το έργο μου μπορούν επίσης να ενημερώνονται μέσα από τις παρουσιάσεις, τις συνεντεύξεις και τις δημόσιες εμφανίσεις που συνοδεύουν κάθε νέα έκδοση.
