Ποτέ δε μου γέμισε το μάτι αυτός ο κόπανος
ο τάχα υπερασπιστής των μαζών που ολημερίς
λογιδρίαζε σε αμφιθέατρα και πάνω σε βαρέλια.
Ο κοντοπίθαρος που έγλειφε ολημερίς
τους φοιτητές, για να τον έχουνε στα ώπα ώπα.
Ο ευκαιριαστής που άρμεξε όλες τις συγκυρίες
σα νάταν αγελάδες. Που φόρεσε ακόμη
και στη Γαλλική επανάσταση ζαρτιέρες
και της αφαίρεσε το τελευταίο ξύγκι.
Γι' αυτό και σήμερα οι ιδέες της πεθαίνουν
από νευρική ανορεξία, γιατί της ήπιανε
το αίμα στάλα στάλα, κάτι τέτοιοι.
Ο αλλήθωρος που καταδίκαζε τα Άουσβιτς
μα ποιούσε την νήσσαν εις τις Σιβηρίες.
μα ποιούσε την νήσσαν εις τις Σιβηρίες.
Που πουλούσε μύγες με την άδεια
των Αρχών της κατοχής, σαν μαυραγορίτης.
Μέσα σε όλους τους καιρούς και μέσα
σ' όλους τους άερηδες ο κερατάς, προόδευε.
Ξεπαρθεύνευε μαθήτριες με τη συνενοχή
μιας επικίνδυνης αράχνης. Μαζί τις κακοποίησαν
-και στις επιστολές αναμετάξυ τους χαχάνιζαν
τις λοιδορούσαν- Ο τάχα αντισυμβατικός
που από μπροστά τάχα δεν άντεχε τα Νόμπελ
μα από πίσω, κρυφά ζητούσε τα λεφτά τους.
Ένας ουτιδανός, φριχτό σκουλήκι και μονάντερος.
Κι αυτός και η συμβία του, πουτάνα από κούνια
λαδιά μεγάλη μιας ανόητης Ευρώπης, που σούζα
στεκότανε στο ζεύγος και στο πνεύμα του, μη χέσω.
Για χρόνια δουλεύανε τον κόσμο και τους αφελείς
ενώ το μόνο που τους ένοιαζε, ήταν η πάρτι τους.
Υποκριτές, γαμώ και σας και τα Παρίσια σας!
Votre esprit tout comme vos merdes !
G. P.
Visceral Realism
(κατ' εξαίρεση)
