Ήταν ατρόμητος. Το πιο σπουδαίο νούμερο όταν ανέβαινε πάνω στο σχοινί, τριάντα μέτρα ψηλά και έπρεπε να το διασχίσει από τη μία στην άλλη με τις μύτες των ποδιών του. Κάτω το χάος. Δεν έβαλε ποτέ δίχτυ ασφαλείας. Αν έπεφτε θα γκρεμοτσακιζόταν μπροστά στα μάτια χιλιάδων θεατών, όπου κάποιοι -κρυφοί μα υπήρχαν- διψούσαν για αίμα. Περίμεναν αυτό το μοιραίο στραβοπάτημα, μα εκείνος τόσα χρόνια απολάμβανε να τους απογοητεύει. Και να γοητεύει τους υπόλοιπους που τον αγαπούσαν. Που κρατούσαν την ανάσα τους όταν τον έβλεπαν στο σχοινί. Ένιωθε μέσα του αυτήν την αγωνία αγάπης. Τα βλέμματά τους επάνω του τα ένιωθε σα στηρίγματα κι ήταν λες αυτά... να τον συγκρατούσαν για να μην πέσει. Ήταν σε όλα τέλειος! Περπατούσε στο σχοινί σαν κύκνος που κολυμπά γαλήνια μέσα σε μια λιμνούλα και φτάνει απέναντι. Τότε ελευθερώνονταν οι ανάσες. Ανακούφιση! Χειροκροτήματα! Ιαχές. Και το μυστικό βλέμμα της απογοήτευσης εκείνων των ολίγων που περίμεναν το μοιραίο...
Όχι, ποτέ τόσα χρόνια δε δείλιασε. Ποτέ του δεν ένιωσε να χάνει την αυτοπεποίθηση και τον έλεγχο. Μονάχα τελευταία. Όπου μια σκέψη γυρίζει συχνά στο μυαλό του. Να παρατήσει το σχοινί. Να κατέβει στο έδαφος. Να αναλάβει τα άλογα ή να γίνει κλόουν. Ναι, ωραία θα είναι κλόουν. Κρυμμένος πίσω από αυτήν την όμορφη και κωμική μάσκα. Οτιδήποτε, φτάνει να πατάει σε στέρεα γη. Βαρέθηκε το σχοινί. Κι έπειτα δεν ξέρεις πότε θα τον μισήσουν όλοι, ώστε να έρθει το γλίστρημα το μοιραίο...
