Ουκ όμοιοι Λακεδαιμονίοις...

Αλλιώτικοι επέστρεψαν στη Σπάρτη

ο Βούλις κι ο Σπερθίας

απ' το τρανό ταξίδι τους στα Σούσα.

Πιο ώριμοι, πιο σκεφτικοί

(και τη ματιά τους, κάτι σκιάζει)

-Πώς φτάσαμε

του Ερμή εμείς σεβαστικοί

του Ταλθυβίου οι γόνοι

σ' αυτό το ανοσιούργημα

τέτοιο να κάνουμε κακό

στους λαλητάδες του Δαρείου;

Δεν εκδικήθη ο Ξέρξης, μας ελυπήθη τη ζωή 

-και ας μη πέσαμε να προσκυνήσουμε στη γη-

δε θέλει λέει, στους Λακεδαίμονες να μοιάζει.

Μας τάισε, μας πότισε και μας ξαπόστειλε

το κρίμα λέει, στο λαιμό μας!

Τέτοια μιλούνε στις οδούς, στην αγορά

ο Βούλις κι ο Σπερθίας

σα να μη χαίρονται τον γυρισμό και τον σωσμό

σαν κάτι απ' τη ψυχή τους, πίσω να έμεινε στα Σούσα

(όσο γι' αυτά π' ακούνε από δω και από κει

περί αγρίων και βαρβάρων στην ανατολή

στοχαστικά τ' ακούνε πια... 

και με περίσκεψη πολλή!)

30.9.2020

Και εκ γυναικών τα κρείτω...

Έρημο, μικρό κελί και ευωδιά λιβάνου
πώς μοίρα έγινες μίας ζωής, της Κασσιανής
ωραία, ερωτική και ευφυής, τι τόθελε
εκείνο το... "κι εκ γυναικός τα κρείτω!";
Ο αυτοκράτωρ την απέρριψε!...

"Αν όχι αυτός, μονάχα ο Χριστός!
Αν όχι αυτοκράτειρα, τότε μοναχή!"
Δύσβατος δρόμος και πικρός
ψυχή και σώματι τον πήρε
χωρίς καμιάν απαντοχή. Γενναία
και άκαμπτος η Κασσιανή
μέχρι το τέλος.

... Μα κάπου κάπου ρήγματα
ποίηση μεγίστη, μασκοφόρος...
"Νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας..."

Άραγε λύγισε κάποια στιγμή
στην κλίνη της τη σκοτεινή; Τον άντρα...
τον Θεόφιλο μήπως επόθησε η Κασσιανή
κι ανεπαισθήτως κάλεσε μια νύχτα
που έξω μαινόταν ο βοριάς και η βροχή;...
"Ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας..."
και μήπως κάποτε ξαγρύπνισε ως το πρωί
(ως άλλη Ψάπφα) από μάταιη, ερωτική αναμονή;
"Δέδυκε μεν α σελάνα... εγώ δε μόνα καθεύδω..."

Ουδέν μεμπτό!

Ακόμη κι αν λύγισε κάποια στιγμή
εν τέλει έμεινε λευκή! Και ίσως... ίσως...
αυτό το λίγο ράγισμα, το αμφίβολο, το πιθανό
την κάνει ακόμη πιο γενναία... πιο λευκή!



28/6/2020