Τα κοράκια

Τεό, άλλη δε μούμεινε πνοή...
βλέπεις πώς μέσα απ’ την πληγή
γοργά γλιστράει η ζωή...
πώς φεύγουν απ' το στήθος μου
σμήνη πολύχρωμα πουλιά...

Γεμίσανε την κάμαρα
χτυπάνε σε παράθυρα και τοίχους
χτυπάνε πάνω σου Τεό!

………………………

Δεν γύρεψα ετούτη τη πληγή
μη λες πως τάχα στράφηκα
εγώ στον εαυτό μου...
Για τα κοράκια!
για τα κοράκια πήγαινα Τεό!

……………………

Στην εσχατιά τα χρώματα οδήγησα
όμως κανείς δεν έσκυψε
ποτέ σε πίνακά μου...

Για τα κοράκια πήγαινα Τεό
έκρωζε το μαύρο τους
πάνω απ’ το κίτρινό μου...