Ενίοτε ξυπνούν οι θύμησες
των ημερών εκείνου του καλοκαιριού
που δεν αποφάσιζε να της φανερωθεί
στις τόσες, κατά μόνας συναντήσεις τους.
Ήταν, θυμάται η στάση της
από καιρό καλεστική
(ή μήπως όχι κι όλα ιδέα του;)
Όπως και νάχει, έτσι το ήθελε
έτσι το φανταζόταν...
όταν εκείνη του ετοίμαζε καφέ
να πλησιάσει και το πρόσωπο
να χάσει, στη μυρωδιά
μες στα μαλλιά της.
Όμως δεν τόλμησε. Παρά βασανιζόταν
στην καρέκλα καθισμένος: "την άλλη φορά"
και ύστερα ξανά: "την άλλη..."
Γ. Π.
14/6/26
