Στα τέσσερα τον περιμένει.
Γραπώνει τα μαλλιά της
(όπως ο ηνίοχος τα χαλινάρια)
σμίγει στα καπούλια της
ι-δρώ-νο-ντας
α-σθμαί-νο-ντας
βρί-ζο-ντας...
Ωσπου αδειάζει.
Χρώμα αλλάζει.
Λευκός ξανά.
Κι αθώος.
Ως τα βάθη.
Θαύμα από αγία
(πριν σωρευτούν
εντός του οι απορρίψεις
και τον παγώσει η θλίψη.)
(20/5/2026)
