Sunday, June 22, 2014

το άλλοθι



Κι αν είμαι διστακτικός στις μεγάλες ιδέες
είναι γιατί στη φωλιά μου τριγύρω
ζέχνουν ακόμη απομεινάρια πρόσφατων φόνων
και δε βλέπω κανέναν προφανή λόγο
να μου εμπιστευτεί κανείς έναν παράδεισο
είναι που έρχεστε και σεις κάθε νυχτιά
σ’ αυτό το άγριο δάσος
καρτέρι να στήσετε
σε ανθρώπους και πλάσματα

Προτού για τα καλά ξημερώσει
κρατώντας στους ώμους λαγούς
ζαρκάδια, ανθρώπινα κομμένα
κεφάλια, επιστρέφετε κυρίαρχοι, χαρού
μενοι από την ήττα τόσων πλασμάτων
γέρνετε θριαμβευτές στα κρεβάτια σας
χωρίς τίποτα να θυμάστε το πρωί
κι ας βρίσκετε μέσα στις τσέπες σας
δάχτυλα κομμένα με αστραφτερά δαχτυ
λίδια, επιδόματα που δε σας ανήκουν
και στα ψυγεία σας μέσα, αγριογούρουνα
γδαρμένες νυφίτσες, τσιμπίδες με διαμελι
σμένα έμβρυα ...

Λοιπόν, με λήθη πλένεστε
στους νεροχύτες το πρωί
ενδύεστε ξανά με υποκρισία
και πάτε να χτίσετε το άλλοθι
να διδάξετε ηθική
και καλοσύνη να διδάξετε
αφρίζοντας κατά του ρατσισμού
μπορεί να γράφετε και ποίηση
ηχηροί ανθρωπιστές
οχληροί  δικαιοφόροι!...

Post a Comment