Δύο σύννεφα

 

Μην τ' αρνηθείς.

Όσα για μένα κρύβεις 

στη σιωπή, μέσα 

στα μάτια σου αθέλητα 

φεγγίζουν... ερωτικές

αναλαμπές και στεροπές

που προσπαθείς σαν σύννεφο

αδέξια να κρύψεις.

Να το παραδεχθείς.

Μοιάζεις με σύννεφο
που χρόνια συνάζει υδρατμούς
κι αόρατα τους πόθους.

Μα ήρθε επιτέλους η στιγμή

να μας αφήσει του ανέμου 

η ορμή, σε μιαν απόμερη γωνιά

σ' ένα κρεβάτι. 

Μη φοβηθείς.

Σαν αγγιχτούμε ως σύννεφα

και σμίξουμε, οι αστραπές 

και οι βροντές, βροχή θα φέρουν

τα φιλιά, ψίθυρους και στεναγμούς 

θα φέρουν δύο κεραυνούς

λυτρωτικούς, τα κουρασμένα 

σώματα, τα διψασμένα 

χώματα, να πιουν ζωή.

Να ξανανθίσουν!