Έφηβη

Πόσο τέλεια επουλώθηκαν οι πληγές
απ’ τα κομμένα φτερά σου
σχηματίζοντας δύο ανάλα
φρους ανθρώπινους ώμους

η φωνή σου μαχαίρι
κόβει στα δύο τη γη
τις φέτες αφήνοντας να στριφογυρίζουν 

στο τραπέζι του χάους
που γέμισε αστραφτερά κουκούτσια

Θα σου πήγαινε το όνομα ΄΄Νοσταλγία΄΄
δε με γελάς
κουβαλάς μαζί σου αιώνες
κι ας φαίνεσαι δεκάξι

Φτάνει στο δάχτυλό σου απ’ αγκάθι
κι η πιο μικρή πληγή, φτάνει
να λευτερώσει νύχτες καλοκαιριού
κουβεντολόγια στις αυλές
βερίκοκα, σταφύλια
κι ένα βατράχι που βαρύ πηδά
προς τη δροσιά της βρύσης

γιατί αναγκαίο δεν είναι να θυμάσαι
και τυλιγμένη στη λήθη
νοσταλγία σκορπίζεις...



1999
Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"

Μινώταυρος

Ο Θησέας στον σκοτεινό λαβύρινθο
βρήκε τον Μινώταυρο μα δε τον σκότωσε
αντίθετα, ο γιος του Αιγαία έπεσε απ΄ το τέρας
που ακολουθώντας το κουβάρι
έξω στο κόσμο βγήκε με του Θησέα τη μορφή...

Από τότε, στον άδειο θρόνο κάθεται ο Μινώταυρος 

κι όψεις αλλάζοντας, τη δόλια Αθήνα κυβερνά...
Τη μέρα -φορώντας το στέμμα και τα μπιχλιμπίδια του-
για έργα, νόμους, για πρόοδο μιλά
και το καλό των πολιτών...
Μα σαν η νύχτα πέσει, τον πνίγει η μάσκα
παλιές συνήθειες τον τραβούν...

Την πρωινή αμφίεση με ανακούφιση πετά

(ως δικαιούχος νόμιμος
τις μίζες του ηδονικά μετρά)

κι αίμα μυρίζει πάλι νέων

που ανύποπτοι κοιμούνται στα στενά...

(1997)