Ο φόβος του μαιτρ

-Φρύδια θυσανωτά και βλέμμα μαύρο
μορφή σκαμμένη απ’ τον καιρό κι από τη σκέψη
κορμί γυρτό, δοσμένο στα χαρτιά και το λυχνάρι
βαρύ το στήθος στη νυχτιά, παιάνες
τραγούδια ανατολίτικα, φωτιά και γύφτοι
σμίλη η πένα, δωδεκάλογους λαξεύει...-

 Ο Παλαμάς στο εργαστήρι του σφυρηλατεί
σε μάρμαρο Πεντελικό, τη νέα Ελλάδα!
Τέχνη στιλπνή, λεπτομερής, δίχως ψεγάδι
στο θρόνο τον ανέβασε –δικαίως- του Παρνασσού
(νάνοι εμπρός του οι Δροσίνηδες
δε τον αμφισβητούν, ούτε τόνε τρομάζουν)

Μα τελευταία
κάτι γραπτά λειψά από την Αλεξάνδρεια
που φτάνουνε ανάρια στην Αθήνα
(Έλληνος ποιητού και καθώς λένε αμφιβόλου ηθικής)
σφόδρα τον μαιτρ, έχουν ανησυχήσει…

-Πώς γίνεται σε ύφος ακατάδεχτο
απλό και καταφρονημένο
μια άλλη ποίηση
πρωτόφαντη και απειλητική
τόσο μεγαλόπρεπα να πνέει;

-Πώς ένας άγνωστος (και αμφιβόλου ηθικής)
με σιγουριά και χαλαρότητα, κρυμμένη ειρωνεία
την τέχνη την Παλαμική, τολμά ν΄αμφισβητήσει;


2010

Ο εργώδης ποιητής

-Μήπως έχουμε
περισσότερα τραγούδια
απ' όσα μπορούμε ν' αντέξουμε;-


Ο εργώδης ποιητής, την εικοστή του συλλογή
''από δυσμάς'' πυρετωδώς εδούλευε
ξάφνου σταμάτησε, μια φράση εμπρός του
αφήνοντας μισή. Θάλεγες, πως έτσι ωραία
αγωνιζόταν νάβρει, του στίχου μια μετατροπή
Μα όχι! Ιδέα απ΄το μυαλό του πέρασε
άκρως μοιραία και βασανιστική...

''Τι άλλαξε στον κόσμο, μετά από τόσες
συλλογές, μετά από τόση ποίηση;
Ουδέν! Μονάχα εκείνος μπόρεσε
στους κύκλους τους στενούς
στους κύκλους τους αμφίβολους
 -πολλάκις έρποντας- να αναρριχηθεί.
Ας είναι. Να... σώσει κανείς τον εαυτό του
μέσα σ’ αυτόν τον χαλασμό, δεν είναι δα κακό
ας κάνει ο καθείς ό, τι μπορεί, για τη δική του τη ζωή''

Αυτό εσκέφθη.
Και ήσυχος επέστρεψε στη... θαυμαστή
μα μισοτελειωμένη, εικοστή του συλλογή...




Ιανουάριος 2010