Friday, July 8, 2011

κλεψύδρες


Αναστεναγμοί
κι ερωτηματικά
κεντίδια στα σεντόνια σου

Αόρατο χέρι τρυπάει τους καιρούς και σε χτενίζει
μα η ζεστή του αύρα με λύπη σε γεμίζει
γι’ αυτά που έχασες
και πάλι συναντάς
τα καταδικασμένα

Μήπως δεν ήσουν η Ελένη
η Μήδεια, η Εκάβη
μήπως δεν ήσουν της Εστίας ιέρεια
η πάντοτε μητέρα κι ερωμένη

χίλιες δεν άνθισε η ομορφιά σου
χίλιες δε βασίλεψε
και τώρα πάλι

της σύνεσης τον φράχτη δε πηδάς
να μ’ αντικρίσεις
κουρασμένον νάρχομαι απ’ της ζωής τον δρόμο
σαγήνη εκπέμποντας επιδόρπιας πείρας
μετά του πρώτου μου αλαφιασμού το δείπνο

άκου

κλεψύδρες τα δάχτυλα
και φεύγουν τα σώματα
το χώμα φωνάζω
με χίλια ονόματα
κι ώσπου να λάβω
γίνομαι χώμα



Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"