Wednesday, June 15, 2011

ελπιδοχώρα

Αμπελόσπλαχνη, οκταδάκτυλη
φωτοριγούσα βρύση
έρημη στο σύνορο των κόσμων
και των δρόμων
αυλάκια χαράζουν οι ρότες
ρυτίδες που ανέλπιστα κλείνουν
και νέα σ΄αφήνουνε πάλι

-πονείς για δεν εμάντεψες
αυτό που τώρα στέκει-

Γέρασα σε άφυλλους κάμπους
να σε γυρεύω
μέχρι το άδυτο να φτάσω νερό
στέρεψα
και δε μπορώ να δω εσένα
την σεπτή και αγιασμένη
να θέλουν τάχα να σε κανουν δυνατή
μα ατιμασμένη
του κόσμου οι εκλεκτοί τυφλοί

Άσπιλη λαλιά καθημαγμένη
νέοι καιροί και φώναξες
ξανά στα παραπήγματα
έντιμο όχι που το φίμωσαν
οι αργυραμοιβοί

Ρέει μια δύναμη καθάρια στα βαθιά
που καρτεράει την ώρα να υψωθεί



Από την συλλογή ''μαθητεία''