Friday, September 24, 2010

Ο φόβος του μαιτρ


Φρύδια θυσανωτά και βλέμμα μαύρο
μορφή σκαμμένη απ’ το καιρό κι από τη σκέψη
κορμί γυρτό
δοσμένο στα χαρτιά και το λυχνάρι

Βαρύ το στήθος στη νυχτιά, παιάνες
τραγούδια ανατολίτικα, φωτιά και γύφτοι
σμίλη η πένα, δωδεκάλογους λαξεύει...

΄΄Ηχήστε οι σάλπιγγες!!...΄΄
Ο Παλαμάς στο εργαστήρι του σφυρηλατεί
-σε μάρμαρο Πεντελικό-
τη νέα Ελλάδα!

…………………

Τέχνη στιλπνή, λεπτομερής
δίχως ψεγάδι
στο θρόνο τον ανέβασε
–δικαίως-
του Παρνασσού

-νάνοι εμπρός του οι Δροσίνηδες
δε τον αμφισβητούν
ούτε τόνε τρομάζουν-

……………………

(Μα τελευταία
κάτι γραπτά λειψά από την Αλεξάνδρεια
που φτάνουνε ανάρια στην Αθήνα
-Έλληνος ποιητού
και καθώς λένε, αμφιβόλου ηθικής-
σφόδρα τον μαιτρ
έχουν ανησυχήσει…

Πώς γίνεται
σε ύφος ακατάδεχτο
απλό και καταφρονημένο
μια άλλη ποίηση
πρωτόφαντη και απειλητική
τόσο μεγαλόπρεπα να πνέει;

Πώς ένας άγνωστος
-και αμφιβόλου ηθικής-
με σιγουριά και χαλαρότητα
κρυμμένη ειρωνεία
τη τέχνη τη Παλαμική
τολμά ν΄αμφισβητήσει;)