Wednesday, November 25, 2009

Εκταφή

Πήρα το χώμα της στα χέρια μου
σε μια στιγμή σιγής
και μέσα του σπινθήρισαν
τα που χρόνια ο άσκοπος
γύρευα ν’ αγαπήσω
Τώρα ξεφτυαρίζοντας πηγαίνω
προς ακριβό νεκρό
παντοτινά αναστημένο

Μα είναι η μορφή κρυμμένη
δυσκολοκατάχτητη
πρέπει πολύ να σκάψεις
-καθώς αλλού σε σπρώχνει
σφυρίζοντας η οργή-
να βρεις μέσα στα χώματα τα μάτια
τους αγκώνες
τον αστράγαλο και τα χρυσά πουλιά
που κελαηδούν στα σταυρωμένα χέρια
τσιμπολογώντας διυλισμένο φως
και σπόρους μυστικούς των εσπερίδων

Πρέπει πολύ να σκάψεις
να φτάσεις τα θαμμένα χείλη
που αργοσαλεύουν ψιθυρίζοντας
φθαρμένες συλλαβές
λόγια σκονισμένα…
«μο-λόντες λά-βε-τε
το-φως το α-πό-ρθη-το»



1999
-μαθητεία-