Wednesday, January 28, 2009

Η βροχή


Αδιόρατα πέφτει συνεχώς
μια βροχή μαγική

Μαγκάνια κι ιδρωμένα που γυαλίζουν άλογα
ξύλινα σκουτιά, δρέπανα, κάρα
ξέφτια στο πάτωμα μιας μνήμης μοιρασμένης

Τα λόγια που είπαν στην ανάπαυλα
του Αλεξάνδρου στρατιώτες δυο
σε μακρινού μεσημεριού δεμένα το κοντό σχοινί
παροπλισμένα

Του ελαχίστου το ελάχιστο η ιστορία γνωρίζει

Ασημένιοι άσφαλτοι στη κοιλιά της αυγής
Καραδοκούντα όρνεα και γέρακες ψηλά
απ΄ των πυλώνων την συριστή ιαχή
Σαύρες, τερατομηχανές συνωστισμοί
και οι ψυχές
σπουργίτια απουπούλωτα απ’ τη φωλιά πεσμένα
σε δόντια γραναζιών

Βολίδες μηχανές
που κελαρύζουν στη κλωστή της ταχύτητας
αναβάτες που πίνουν τη πνοή τους σα κρασί
έμβολα, στρόφαλοι, βαλβίδες των ανθρώπων τα σπλάχνα

που χύνονται στο αβέβαιο στένεμα με την δύναμη όλη
ενώ βυθίζονται τα δάση στους κροτάφους
και οι σπαρτοί φουγάροι

Κάνες στραμμένες στης ανυποψίας το λευκό μέτωπο
μανία ανεξιχνίαστη ροκανίζει την υπομονή της σκανδάλης
σε απροσπέλαστα σπήλαια αλυχτίζουν οι αποφάσεις και πήζουν
κατηφορίζοντας κοιλάδες πολύβουες
λάβα που πετρώνει του αντιλόγου τα στόματα

Γυαλίζει στην θύελλα
το συνιστάμενο μπράτσο
που το τιμόνι κρατεί
του αιώνα το ένα ποδάρι στη σελάνα πατεί
το άλλο

στην κινούμενη άμμο της λήθης
στολισμένο ευχές και προθέσεις άριστες
ολοένα βυθίζεται

Αδιόρατα πέφτει συνεχώς
μια βροχή μαγική



1998
Από την συλλογή ''γενιά μεμβράνη''