Thursday, October 2, 2008

Σειρήνα


Μικρή δροσάτη βρύση
διψώ
μη κελαρύζεις

Είναι οι παλιές αγάπες που με πλάσανε
και πότισαν με τη μορφή τους τη μορφή μου
είναι οι ριγηλοί οι χωρισμοί
κέρινα ομοιώματα βουβά
στις πιο βαθιές σπηλιές
κι ακίνητα
-μα που φοβάσαι σα περνάς
μήπως σ’ αγγίξουν-

Είναι οι δρόμοι που αφέθηκαν μισοί
στη προσμονή του στήθους σου
όλου του κόσμου το ανεκπλήρωτο
στην ευωδιά του στήθους σου να με καλεί
να ξαναζήσω ό,τι μοιάζει με χαμένο

-Θα εγερθούν τα σώματα
και τα χαμένα ονόματα
όταν σ’ αγγίξω
και οι παλιές ημέρες
λησμονημένα αρώματα
τα χέρια τους θα πλέξουν στα μαλλιά μου-



(1999)
Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"