Monday, July 14, 2008

Γόρδια ενδοχώρα


i

Πίσω απ' το τζάμι των φθαρτών
που σβήνουν οι φιγούρες σα γερασμένα κάστρα
τα πάντα έχεις

Πατρίδα άυλη, ευσπλαχνική
με ιριδιστά που ρέουνε ποτάμια
χρυσοροής νερού γκρεμίσματα
πολύχρωμες ανάσες
σα βρύα κολλημένες στην αθανασία

Αδιάφθορη μάννα αιωνική
που σε προσμένει
-πίσω από κάθε θάνατο-
με μπουμπουκόφυλλα στοργής να σε τυλίξει
σα παιδί που ώρες έπαιξε
και σπίτι γύρισε λαχανιασμένο

Κοντολογίς
η λόγχη του θανάτου και του χρόνου
αδυνατεί να πλήξει το καίριο σου σημείο
δε φτάνει η λόγχη του θανάτου και του χρόνου
μέχρι το άντρο της πηγής σου



ii

Είναι ο μπρούτζινος μέσα σου άρχοντας που σε βαστά
όπως το βάρος όρθια τη βροχή
σκαλίζοντας τα κάρβουνα βαθιά στα σωθικά σου
σαν ένας γίγαντας παππούς
σαν ένας άφθαρτος
ανασκαλεύει και βαστάει σε
όπως ο ήλιος όρθια των δέντρων τα κορμιά

Είναι η γιατρειά του βάρους που ολοένα θριαμβεύει
και σκάνε σα μπουμπούκια
νιούτσικα στους ώμους τα φτερά

-Χωρίς σταματημό
χωρίς σταματημό οι ρότες της ανάτασης-

Βυθίσου στο καιρό
την εποχή σου ντύσου
να σε κεντάνε μέρες βελονιές
με αχτιδοκλωστές πονοκλωστές

στο τέλος
με τα φτερά του βάρους σου θ' αναληφθείς
πολύτιμος
πιο ζωντανός θ' αποδοθείς στη γόρδια ενδοχώρα
για το μαρτύριο της σήψης σου
διπλά ν' ανταμειφθείς



1997
Από τη συλλογή "Χαιρετισμός"