Sunday, April 6, 2008

Κατερίνας Θάνου μονόλογος

Σιχάθηκα να κρύβομαι σε τούτο το κρεβάτι
τι μας κρατά κλεισμένους εδώ μέσα αδερφέ
σήμερα που θάπρεπε ολόχαρη
τα χέρια μου στον ουρανό να στρέφω
δε θέλω άνθρωπο να δω

Τις ιαχές θυμήθηκα
και τις αχτίδες
απ’ τη μεριά του Παρθενώνα
ολόχρυσο μελίσσι
στο στάδιο να ορμούν

Ποιο μυστικό
ποια ξαφνική πληγή
ποιο πόνου ηφαίστειο να ξύπνησε
κι οι δρόμοι εμπρός μου ανοίγονται ψυχροί

Πώς ξαφνικά εγίναμε τόσο μικροί
εμείς που τρέχαμε γοργόφτεροι στον ήλιο
Πώς το στεφάνι στο κεφάλι μας μαράθηκε
και κείνοι που στους ώμους τους μας σήκωναν
τώρα γιατί τόσο περίεργα σιωπούν

Σκάρτο θεμέλιο τ΄ ανάκτορό μας
Ψεύτικα όλα!

-Στα πλαστικά τεραίν, ξανά δε θα μας δουν
γιατί εμείς, στους όρκους απιστήσαμε
και νίκες κλέψαμε
και κάλπικα εφέραμε χρυσά

γιατί τους συμπολίτες μας πλανέψαμε
και χρόνια εξαργυρώνοντας
το δάκρυ τους το τίμιο
εφτάσαμε ψηλά

γιατί μια νύχτα
αντί στη μάχη πρώτοι να σταθούμε
εκρυφτήκαμε
χωρίς πανοπλία το λαό μας αφήνοντας
μπροστά στα βέλη των Περσών-


(Αύγουστος 2004)
Από την συλλογή "Χαιρετισμός"