Friday, January 25, 2008

Ανοικτή επιστολή σε ποιητές


Πάντα εδώ, σε τούτη την απόμερη γωνιά
ένα ζεστό μπαλκόνι φίλοι μου, σας περιμένει
έχω φυτέψει δυο λουλούδια απ' τα παλιά
η νοσταλγία σας, σα τα κοιτώ, με ραίνει

Τα χρυσά του φώτα ο ιερός σκοπός
τάχε απ' την αρχή σε μας στραμμένα
όμως ο δρόμος του ο φτερωτός
άφησε μένα εδώ και σας στα ξένα

Στις γωνιές του κόσμου πολεμάμε σα φωτιά
τον ήλιο χαιρετίζουμε καβάλα στ' όνειρό μας
μα είναι τα λάφυρα που πήραμε λειψά
δεν εκτιμάται ακριβά το μερτικό μας

Μα μη φοβάστε αν εχθρικές ειν' οι ιαχές
η φλόγα στη καρδιά πυρώνει ακόμη
έχουμε κάτι αγέρωχες ψυχές
που πλάθονται στου κόσμου το αμόνι

Θα φτάσει κάποτε μια Άνοιξη μεστή
που οι θεοί ψηλά θα μας σηκώσουν
θα φέρει τότε ένα νιόβγαλτο παιδί
στεφάνι που οι ανθρώποι θα του δώσουν

Τότε ναρθείτε! όταν εκείνα τα μπουμπούκια
θα ανθίσουν. Θα σας κοιτάζω κλαίγοντας
και θα ριγώ, καθώς τα άρματά σας
στην αυλή μου θα βροντήσουν

Μα τώρα θέλω ν' αντέχετε κάθε πληγή
όλους τους πόνους
γιατί για σας σμιλεύω στη ψυχή
ολόχρυσους τους θρόνους


(1997)
Από την συλλογή "μαθητεία"