Monday, December 24, 2007

Ιδιωτική θλίψη


-στον φίλο μου Βασίλη Κατσέλη
που έφυγε νωρίς-


Φίλε απόψε η παρέα μας συνάχτηκε
είναι γεμάτο το ποτήρι και σε περιμένει
βρέχει στο δρόμο, το φεγγάρι χάθηκε
μα κάτι στον αέρα μας πικραίνει

Όμως σαν έρθεις θα καθίσουμε
όπως παλιά, ήσυχα να τα πούμε
μπορεί, που ξέρεις, να μεθύσουμε
και στη βροχή σα τα παιδιά να βγούμε

Έλα με το βρεμένο πανωφόρι σου
τίναξε τα γκρίζα σου μαλλιά
παίξε τ’ ασημένιο κομπολόι σου
κι ας κάτσουμε στη γνώριμη γωνιά

Τότε μπορεί να ταξιδέψουμε
πίσω απ’ τα σύννεφα, πέρα στ’ αστέρια
μπορεί ακόμα και τη μοίρα να πλανέψουμε
και να της κλέψουμε του πόνου τα μαχαίρια

Μπορεί με τα τραγούδια μας να υψώσουμε
μία φωνή στον ουρανό μεγάλη
τους άσπλαχνους θεούς να μαλακώσουμε
που ρίχνουνε φωτιά στη γη κι ατσάλι

Μπορεί με τ’ άλογά μας να καλπάσουμε
στα πράσινα αμάραντα λιβάδια
μπορεί εμείς να μη σκουριάσουμε
να μη, να μη μας πάρουν τα σκοτάδια

…………

Όμως τα τσιγάρα μας καπνίσαμε
άδειασαν τα ποτήρια
η ώρα πέρασε
δε φάνηκε η ωραία σου μορφή
είπανε: «κάποιος χάθηκε!»
κόπηκαν τα γεφύρια
τα μάτια μας βουρκώσανε
στου δρόμου τη στροφή…



(1997)