tag:blogger.com,1999:blog-54481909191743475382012-02-04T01:06:19.813-08:00δεν είχα μάτια να δω τα κοντινά/ παρ' αποσύρθηκα με τη ματιά του αθάνατου/ στ' ανθρώπινο μελίσσι/ να δώσω αλήθεια κι ομορφιάΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comBlogger1131100tag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-24096651994698222292012-01-31T09:19:00.000-08:002012-01-31T09:22:00.157-08:00<i><br />Παλιά, βαριά πληγή<br />αυτή η καχυποψία<br />πως τάχα σε τούτο τον ασκό<br />είχε συνάξει θησαυρούς<br />και όχι τους κακούς<br />του Αίολου αέρηδες<br /><br />παλιά βαριά πληγή<br />αυτή η αμαρτία<br /><br />…………………<br /><br />Τώρα χτυπημένοι στα βράχια<br />χωρίς καράβι<br />χωρίς ψωμί<br />χωρίς πυξίδα<br /><br />όσοι απόμειναν</i><br /><br /><br />2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2409665199469822229?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-84265870658115827762012-01-31T00:14:00.001-08:002012-01-31T00:17:13.624-08:00<i><br />Είναι βέβαια κι αυτοί<br />που θέλουνε τον ποιητή<br />ένα παιδί απόμακρο, χλωμό<br /><br />παράταιρο<br /><br />με τα πανέρια και τ’ ανθάκια του<br />εύθραυστη μορφή στην άκρη<br />κυκλωμένον τον θέλουν<br />από ένα μουσείο<br /><br />ναι, είναι κι αυτοί που θέλουνε τον ποιητή<br />μιαν άσπιλην εικόνα<br />-απ' το κακό του κόσμου<br />να ξεκουράζουνε καμιά φορά<br />τα μάτια τους-</i><br /><br /><br />2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8426587065811582776?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-77641030297261516652011-12-21T00:52:00.001-08:002011-12-21T03:24:42.974-08:00<i><br />Χρόνια θωπεύοντας το έφηβο του στήθους<br />τα φύλλα του τρίτου ματιού πάσχισα να χωρίσω<br />κι ήταν να σχίζω σαν<br />στα δύο τη σάρκα<br /><br />-και κραυγή πόνου καμιά<br />και δάκρυ κανένα-<br /><br />γιατί στο γήπεδο των ανθρώπων φάνταζα ήδη λοξός<br />που ο καθείς τη πλαστική του γωνιά είχε<br />και τα νομίσματά του<br /><br />Μα πάντα ντρεπόμουν εγώ<br />γιατί τέτοια στις χούφτες μου ν’ ακούγονται<br />ποτέ δεν είχα<br /><br />έγνοια μου μόνη<br />το μάτι ν’ ανοίξει διάπλατα και να δει<br />-νύχτες γεμάτες θαύματα<br />νύχτες γεμάτες μάγια-<br /><br />το μάτι που τώρα πάλι από ντροπή<br />μ’ ένα πουκάμισο στις συντροφιές σκεπάζω<br />να μη φανεί<br /><br /></i><br /><br />-από την συλλογή ''μθητεία''-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7764103029726151665?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-2612698408641434452011-11-27T00:07:00.001-08:002011-11-27T00:09:12.973-08:00<i><br />Κι ο ποιητής βιγλάτορας<br />στη νεφελώδη στέπα <br /><br />όχι μόνον του ήχου <br />μα και της πόλης<br />την αρμονία φυλάττει <br /><br />-μην εξουθενώσει τον αδύναμο <br />του δυνατού η απληστία <br />μην ταριχεύσει τον ισχυρό <br />του ανισχύρου ο φθόνος-<br /><br />………………… <br /><br />κι ο ποιητής <br />ως Διγενής ξιφομαχεί<br />τους δράκους των ανθρώπων<br /></i><br /><br /><br />Οκτώβρης 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-261269840864143445?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-63116223746544988432011-11-16T02:13:00.001-08:002011-12-02T03:21:29.354-08:00<i><br />Παραδομένη η πλατεία<br />σε κάτι απίθανους<br />δημαγωγούς, σε κάτι Κλέονες<br />που αναρριχήθηκαν<br />στην κομπορρημοσύνη ακροβατώντας <br />και στην συκοφαντία<br /><br />Άνθρακες, που κόμιζαν οι θησαυροί<br />κοπανιστός αέρας οι λαγοί <br />και φρούδα πετραχήλια<br /><br />τώρα κάνουν<br />όσα στους άλλους μέμφονταν<br />και έργα συνεχίζουν<br />που ενάντιά τους κάποτε<br />είχαν ξεσαλώσει<br /><br />Τι κι αν εγράφησαν «Ιππείς»<br />τι κι αν εμίλησε κι ο Θουκυδίδης<br />μήπως εδιάβασε κανείς;<br />Σε χέρια φαύλων <br />και ημιμαθών η ιστορία<br /><br />με του αιμοδιψή λαού την ανοχή<br />-που τους αρίστους από φθόνο παροπλίζει- <br />οι Κλέονες ζουν και βασιλεύουν<br /><br />……………………………………<br /><br />Μονάχα λίγοι σώφρονες την κεφαλή<br />-με λύπη και περίσκεψη-<br />κουνάνε στην κατάντια<br />το κύρος λαχταρώντας το παλιό<br />ή έστω την επιστροφή<br />του μετριοπαθούς Διόδορου…<br /></i><br /><br /><br /><br />Νοέμβρης 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6311622374654498843?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-48028001410279428332011-11-03T12:11:00.000-07:002011-11-12T22:53:25.012-08:00<b>της ΒΑΓΙΑΣ ΚΑΛΦΑ</b><br /><b>μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο τμήμα Οθωμανικών, Βυζαντινών<br />και νέων Ελληνικών σπουδών, στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμπιγχαμ<br /></b><br /><br /><br /><b>Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΥΡΓΑΡΗΣ ΚΑΙ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΜΒΡΑΝΗΣ</b><br /><br />Επέλεξα την ποίηση του Γιώργου Πύργαρη, καθώς ήθελα το θέμα μου να αφορά στη σύγχρονη, κατά το δυνατόν, ποίηση και σε κάποιον συγγραφέα ο οποίος δεν έχει μελετηθεί σχεδόν καθόλου. Το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος ποιητής δεν έχει εκδώσει κάποια συλλογή του παρά μόνο έχει δημοσιεύσει ποιήματα στο προσωπικό του ιστολόγιο αποτέλεσε μία παραπάνω πρόκληση για μένα.<br />Αυτό συνέβη γιατί από τα χρόνια των σπουδών μου είχα την εντύπωση πως ο κλάδος της νέας ελληνικής φιλολογίας και της συγκριτικής γραμματολογίας μπορεί να ανοίξει κι άλλο στο σύγχρονο κόσμο και, παράλληλα με τη μελέτη πτυχών των μεγάλων κλασικών έργων ή την ανάδειξη λησμονημένων δημιουργών του παρελθόντος, να συνδράμει ουσιαστικά τη σύγχρονή της γενιά συγγραφέων, απαντώντας σε όσους τη θέλουν μία επιστήμη ασφαλή κι ακίνδυνη –ίσως και γραφική- χωρίς αντίκρισμα. Ξεφεύγοντας από τον όποιο ελιτισμό της, δηλαδή, κι αξιοποιώντας τα μεθοδολογικά της εργαλεία, να αποτολμήσει κρίσεις για τους νεότερους, περιορίζοντας την τάση της να αποθέτει στο χρόνο (που είναι ένας σημαντικότατος δείκτης, αλλά όχι ο μόνος και σίγουρα όχι απρόσωπη έννοια) το φορτίο της καταξίωσης ή της απόρριψής τους. Όλα αυτά βέβαια, χωρίς να χάνει την επιστημονικότητά της και κάτω από μία επίφαση εκλαΐκευσης, να γίνεται φτηνή προώθηση κάποιων. <br />Ανάμεσα, λοιπόν, σε έναν μεγάλο αριθμό νέων ποιητών, αρκετοί από τους οποίους κεντρίζουν το ενδιαφέρον κυρίως για τις προσδοκίες που δημιουργούν για το μέλλον, επέλεξα τον Πύργαρη γι αρκετούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα, καθώς με εξέπληξε το γεγονός πως, παρά τις επαναλαμβανόμενες σε κάθε εποχή εξαγγελίες για το θάνατο της λογοτεχνίας και τη φθίση των μεγάλων πνευμάτων, βρήκα έναν ποιητή ο οποίος δε διστάζει να ανοίξει διάλογο και να σταθεί απέναντι στον Καβάφη, χωρίς να συντρίβεται. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν το κάνει, αυτές δείχνουν να είναι και οι πιο επιτυχημένες του στιγμές και ο ίδιος δείχνει να έχει μία ιδιαίτερη αγάπη στα ποιήματα που προκύπτουν. Δεύτερον, γιατί, δείχνει να είναι ήδη έτοιμος, πάνοπλος για δημιουργία, να έχει κατακτήσει τη δική του φωνή.<br />Έπειτα, γιατί πιστεύω πως έχει να πει πράγματα. Ειδικά στην εποχή μας ο λόγος του μοιάζει τρομακτικά επίκαιρος, χωρίς, ωστόσο, να χάνει την κλασικότητά του και να γίνεται εφήμερος, δημοσιογραφικός. Τέλος, κάτι το οποίο έχει να κάνει με καθαρά προσωπική οπτική, γιατί παρόλα αυτά, δεν έχει προχωρήσει ακόμα σε έκδοση, πράγμα που αποδεικνύει την σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την τέχνη.<br />Η συγκεκριμένη εργασία στοχεύει στην παρουσίαση του μέχρι τώρα έργου του ποιητή, της θεματολογίας του, καθώς επίσης και στην ανάδειξη στοιχείων μορφής του με απώτερο σκοπό την ανάδειξη της ποιητικής του, αφ’ εαυτής αλλά και σε σχέση με τη γενιά του (τη γενιά του ’80). <br />Θα ξεκινήσω, παραθέτοντας κάποια βιογραφικά και εργογραφικά του στοιχεία τα οποία μου κατέθεσε ο ίδιος σε προσωπική επικοινωνία που είχα μαζί του, κι έπειτα θα τον εντάξω στη γενιά του: ο ίδιος την ονομάζει «γενιά μεμβράνης». Χρονικά, βρίσκεται στο μεταίχμιο της δεκαετίας του ’80 και του ’90 και καθώς δεν υπάρχει, καθόσον γνωρίζω, κάποια σύνοψη των χαρακτηριστικών της δεύτερης γενιάς μέχρι σήμερα, θα αναζητήσω τα στοιχεία της πρώτης γενιάς στο έργο του: τα κοινά που έχει μαζί της και κάποιες διαφορές οι οποίες ενδεχομένως θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως ερωτήματα για τις μετατοπίσεις (αν έχουν γίνει και προς ποια κατεύθυνση) της δεύτερης.<br />Λόγω έλλειψης χώρου, νύξεις θα γίνουν μόνο στις επιρροές και στο θεωρητικό υπόβαθρο του έργου, οι οποίες σκοπό έχουν να ενθαρρύνουν μία περαιτέρω μελέτη του. Ο χωρισμός της εργασίας σε δύο ενότητες, περιεχομένου και μορφής, είναι συμβατικός (αφού στην ποίηση, περισσότερο ίσως από οπουδήποτε αλλού τα δύο παραπάνω στοιχεία είναι αδιάσπαστα δεμένα μεταξύ τους, φωτίζοντας και συνδράμοντας το ένα το άλλο) και γίνεται μόνο για λόγους καλύτερης οργάνωσης και εποπτείας του υλικού.<br />Τέλος, στο επίμετρο που ακολουθεί δίνονται όλα τα ποιήματα για τα οποία έχει γίνει αναφορά, με τη σειρά με την οποία δίνονται από τον ποιητή και όχι με τη σειρά με την οποία σχολιάζονται εδώ.<br /><br /><br /><b>Βιογραφικά- εργογραφικά στοιχεία</b><br /><br />Ο Γιώργος Πύργαρης γεννήθηκε το 1965 στην Καλλιθέα Θηβών, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα, ενώ είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Τμήμα Οικονομικών και Νομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Την πρώτη λογοτεχνική απόπειρα την έκανε σε ηλικία 13-14 ετών, όταν ήταν εσώκλειστος στο οικοτροφείο αρρένων στη Θήβα. Όπως λέει ο ίδιος, γρήγορα τα παράτησε, θεωρώντας πως η ποίηση είναι για τους αδύναμους και πως η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω. Στην τελευταία τάξη του λυκείου, ωστόσο, έγραψε ξανά, «κάποια αδέξια και άτεχνα ποιήματα». Η οριστική απόφαση ήρθε στο δεύτερο έτος των σπουδών του, οπότε και, «παρότι μποέμ», κλεινόταν αρκετά βράδια στο σπίτι και τον έβρισκε το ξημέρωμα γράφοντας. Ποιήματα αυτής τη περιόδου δεν έχουν σωθεί (εκτός από την «Σαπφώ» που περιλήφθηκε αργότερα στη συλλογήΜαθητεία), καθώς ο ίδιος, θεωρώντας πως δεν είχαν κάτι το ουσιαστικό να πουν, τα έκαψε. Έχει γράψει τρεις συλλογές, την Ωραιοδίνη (μία σειρά ποιημάτων, ολοκληρωμένη το 1997, για τον ανεκπλήρωτο έρωτα ενός άντρα για μία έφηβη- τη συλλογή την συστήνει ο ίδιος ως «Ωδή στην έφηβη»), τη Μαθητεία («μία προσπάθεια άρθρωσης της πρώτης φωνής», που περιλαμβάνει ποιήματα των ετών 1987- 2002) και τους Χαιρετισμούς(ολοκληρωμένη το 2005), με την οποία «χαιρετίζει και παρουσιάζει τη γενιά του («γενιά τη μεμβράνης») στον ελληνικό κόσμο». Από αυτήν ξεχωρίζει κάποια ποιήματα, όπως την τριλογία των «Θερμοπυλών», το «Νέο Θησέα», τον «Μινώταυρο» και τους «Ατελέσφορους», ποίημα που αναφέρεται «στο σοσιαλιστικό πείραμα του 20ου αιώνα». Το 2007 ολοκληρώνει τη συλλογή Σκοτεινά ποιήματα την οποία και μου συνόδευσε με ένα άρθρο του για μία ποίηση, όπως ονομάζει «open- mind». Το άρθρο αυτό παρά τις όποιες ενστάσεις μπορεί να διατυπώσει κανείς, έχει κάποια σημασία για την κατανόηση της ποιητικής του και κυρίως της συγκεκριμένης συλλογής, αλλά και τη δήλωση μιας μελλοντικής, ενδεχομένως, τάσης.<br />Από τις συλλογές εκδίδει, μόνο τη Μαθητεία το 2003, «μία αυτοέκδοση κακοτυπωμένη και βιαστική και με αρκετά ορθογραφικά λάθη, αλλά «και με αρκετά καλά ποιήματα σαν περιεχόμενο». Έκτοτε επέλεξε ως τρόπο επικοινωνίας το διαδίκτυο (ο ίδιος διατηρεί από το 2007 την προσωπική του ιστοσελίδα pirgaris.blogspot.com). Πέρα από δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικές σελίδες του διαδικτύου (ενδεικτικά αναφέρω τη σελίδαΠεριγραφής), έχει εκδώσει κατά καιρούς διηγήματα, άρθρα και ποιήματα στα λογοτεχνικά περιοδικά Ανατολικός και Ρωγμές, καθώς επίσης και το βιβλίο Οπλαρχηγός Αθανάσιος Σκουρτανιώτης- Το άγνωστο ολοκαύτωμα από την Τυπογραφική «μία ιστορική έρευνα για τον συγκεκριμένο οπλαρχηγό και για ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό ολοκαύτωμα που έλαβε χώρα στη Βοιωτική γη, το φθινόπωρο του 1825». <br /><br /><br /><b>Η έννοια της γενιάς και «η γενιά της μεμβράνης»</b><br /><br />Επιλέγοντας τον συγκεκριμένο ποιητή, με προβλημάτισε ιδιαίτερα η ένταξή του σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Αν ανήκει σε κάποια γενιά της οποίας οι εκπρόσωποι παρά τη διαφορετικότητά τους μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Οι δυσκολίες εδώ έχουν να κάνουν αφενός με τον ίδιο τον όρο «γενιά» και αφετέρου με το γεγονός ότι ο ποιητής είναι σύγχρονός μας και η τέχνη του εν προόδω, κάτι που δυσχεραίνει ίσως την αποτίμησή της. Επιπλέον, το γεγονός ότι δεν έχει εκδώσει τα ποιήματά του με προβλημάτισε ως προς τη χρονολογική τοποθέτησή του κι αφού δεν υπάρχει ημερομηνία πρώτης έκδοσης, επέλεξα ως αφετηρία το έτος των πρωιμότερων ποιημάτων του (1987). <br />Έτσι, προτού περάσω στον όρο «γενιά μεμβράνης» του ίδιου, θεωρώ καλό να κάνω μία παρέκβαση για τον όρο γενιά και μία σύντομη αναφορά στην προβληματική του, η οποία δεν είναι καινούργια. Ο Τζιόβας παρατηρεί πως «η θεμελιώδης αρχή της λογοτεχνικής μας ιστορίας ήταν και παραμένει γενεαλογική» κι εξηγεί αμέσως παρακάτω πως «κάθε λογοτεχνική γενιά υποτίθεται ότι προκύπτει από την προηγούμενη είτε ως συνέχεια είτε ως αμφισβήτηση, εξασφαλίζοντας μία φαινομενική οργανική εξέλιξη και ομοιογένεια»[1].<br />Ο προβληματισμός μου εντοπίζεται σε αυτό το «υποτίθεται». Και αν η απάντηση είναι καταφατική, αν δηλαδή κάθε γενιά προκύπτει από την προηγούμενη στην οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο απαντά, τι είναι αυτό που σηματοδοτεί το πέρασμα από την προηγούμενη γενιά στην<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. «Η ποίηση του Καρυωτάκη ως πρόκληση στο μοντερνισμό», σ.σ. 171-194: 171 στο Δημήτρης Τζιόβας, Από τον λυρισμό στον μοντερνισμό, Νεφέλη, Αθήνα 2005</i><br /><br /><br />επόμενη; Ένας πρωτοπόρος[1] δημιουργός ίσως; Και κάθε πότε συμβαίνει αυτό το πέρασμα; Πότε «νομιμοποιούμαστε» να βλέπουμε τομές και πού συνίστανται αυτές, στην αμφισβήτηση απαραίτητα;<br />Σύμφωνα με τον Vitti γενιά είναι «μία ομάδα λογοτεχνών που παρουσιάζονται νέοι, με πρωτοποριακές φιλοδοξίες, με διάθεση να έρθουν σε ρήξη με το παρελθόν ή τουλάχιστον να διαφοροποιηθούν από αυτό και από την κατεστημένη τάξη. Που αποβλέπουν σε θέματα και μορφές νέες και ομοιογενείς, στηριγμένες σε εμπειρίες κοινές, βιωμένες με κάποια συγγένεια»[2]. Συνεκτικό στοιχείο της γενιάς κατά τον κριτικό φαίνεται να είναι η συνείδηση των δημιουργών ότι ανήκουν από κοινού σε μία ομάδα με κοινό στόχο (να διαφοροποιηθούν από την προηγούμενη γενιά) και, μεγαλύτερη ή μικρότερη, ομοιότητα στους τρόπους και τα μέσα επίτευξής του. Ο παραπάνω ορισμός, ωστόσο, μοιάζει προβληματικός από τη στιγμή που δεν ορίζει ποιος βαθμός ομοιότητας κρίνεται επαρκής για να μπορεί να μιλήσει κανείς για γενιά. Κι έπειτα, τοποθετώντας το ζήτημα στο επίπεδο της πρόθεσης, δείχνει να μην εξηγεί τι συμβαίνει στην περίπτωση συγγραφέων των οποίων η ομοιότητα είναι τυχαία και οι ίδιοι δεν έχουν κάποια διάθεση ένταξης σε μία ομάδα, ή που δεν έχουν δηλώσει την ποιητική και τους στόχους τους με κάποιο τρόπο, όπως συνέβη με τη γενιά του τριάντα (βλ. και το δοκίμιο- μανιφέστο του Θεοτοκά), κάτι το οποίο δικαιολογείται σε κάποιο βαθμό από τη στιγμή που ο κριτικός δείχνει να ορίζει τη «γενιά» με τα χαρακτηριστικά της εποχής που μελετά. <br /><br /><br />________________________________________<br />[<i>1] Χρησιμοποιώ τον όρο «πρωτοπόρος» (τον οποίο προτιμώ από τον «μοντέρνο» του Βαγενά (Νάσος Βαγενάς, Για τον ορισμό του μοντέρνου στην ποίηση, Στιγμή, Αθήνα 1984, σελ. 14) παρότι φαίνεται να χρησιμοποιούνται ως συνώνυμοι (ό.π., σελ. 14), προς αποφυγή σύγχυσης με τον όρο «μοντερνιστής» και καθώς ο άλλος όρος «σύγχρονος» που προτείνει ως αντίστιξη δε με ικανοποιεί αρκετά από την άποψη πως «σύγχρονος» μπορεί να είναι και ένας οποιοσδήποτε ποιητής που γράφει την ίδια περίοδο με έναν κριτικό. Θα κρατήσω, ωστόσο, τα τέσσερα (μορφικά) χαρακτηριστικά τα οποία βλέπει στο μοντέρνο (ό.π., σελ. 16) τα οποία και θα προσπαθήσω να ανιχνεύσω στην ποίηση του Πύργαρη. Ως προς το περιεχόμενο θα ) με την έννοια που του αποδίδει ο Charles Russell (Charles Russell, Poets,Prophets and Revolutionaries: The literary Avant-garde from Rimbaud throughPostmodernism, New York, Oxford University Press 1985, σελ. ix: Δημήτρης Τζιόβας, ό.π., σελ.173), διακρίνοντάς τον από τον όρο «μοντερνισμός». Σύμφωνα με αυτόν, οι πρωτοπόροι εμφανίζονται «πιο ριζοσπαστικοί και νιχιλιστικοί στην απόρριψη των κοινωνικών αξιών και των αισθητικών πρακτικών των προηγούμενων, αλλά και των σύγχρονων», ενώ οι μοντερνιστές είναι πιο συντηρητικοί και προσπαθούν να διατηρήσουν την παράδοση της υψηλής τέχνης που θα υπερβεί ή θ’ αναστείλει την κοινωνική και ιστορική διάβρωση». Ως χαρακτηριστικούς αντιπροσώπους της πρωτοπορίας ο Τζιόβας θεωρεί τον Καβάφη και τον Καρυωτάκη, ενώ τους Σεφέρη και Ελύτη τους κατατάσσει στον μοντερνισμό. Περισσότερα γι αυτό το θέμα δες παρακάτω.<br />[2] Βλ. Mario Vitti, Η γενιά του Τριάντα. Ιδεολογία και μορφή, Ερμής, Αθήνα, 1977, 1979 (2), «Τι εννοούμε με τη ‘Γενιά του Τριάντα’»<br /></i><br /><br />Η Αποστολίδου[1], από την πλευρά της, γράφει πως σύμφωνα με τον Παλαμά, «ο όρος ‘σχολή’» είναι αυτός ο οποίος –αντίθετα με τον Vitti- «προϋποθέτει μία κοινότητα λογοτεχνών με στενούς δεσμούς και καθορισμένες σχέσεις μεταξύ τους, σύμπτωση στις γενικές αντιλήψεις για την τέχνη και καλλιέργεια ορισμένων ποιητικών τρόπων». Οι λογοτέχνες μίας ‘γενιάς’, αντίθετα, «αν και συνήθως διατηρούν σχέσεις μεταξύ τους, ακολουθούν χωριστούς ποιητικούς δρόμους. Το κυριότερο συνεκτικό τους στοιχείο είναι η κοινή –και νεοτεριστική συνήθως- ιδεολογική τους στάση απέναντι σε μερικά ζητήματα που επανειλημμένα απασχόλησαν την ελληνική πνευματική ζωή: τη σχέση με το παρελθόν και την παράδοση, τη σχέση με τη Δύση, τη γλώσσα».<br />Από τον παραπάνω ορισμό βλέπουμε πως ο ποιητής θεωρεί τον όρο γενιά με τη βιολογική σημασία του. Σύμφωνα με αυτόν, σε μία γενιά ανήκουν (διστάζω να πω «όλοι») οι δημιουργοί οι οποίοι παρουσιάζουν μία εγγύτητα ως προς τις ημερομηνίες γέννησης και (πρώτης) έκδοσης του πρώτου έργου τους. Κι ενώ ο όρος «σχολή» με αυτόν τον τρόπο μοιάζει «ασφαλής» (όσο μπορούμε βέβαια να μιλάμε για ασφάλεια στη μελέτη μιας τέχνης κατεξοχήν ανατρεπτικής των σχηματοποιήσεων), μέσα στη όποια σχετικότητά του (ίσως μάλιστα λόγω αυτής της σχετικότητας να είναι και ασφαλής: ο Παλαμάς μιλά για «σύμπτωση» αντιλήψεων και τρόπων, προσπερνώντας τον σκόπελο της πρόθεσης, ενώ το «ορισμένων» αφήνει την ίδια ρευστότητα με αυτήν που παρατηρούμε αργότερα στον ορισμό του Vitti), ο όρος «γενιά» δείχνει να μένει ξεκρέμαστος. Αυτό συμβαίνει γιατί δημιουργεί έναν άλλο προβληματισμό, ο οποίος θέτει, τελικά, σε αμφισβήτηση τη χρησιμότητά του: έχει αξιολογικό χαρακτήρα ή όχι (και εδώ αφήνω στην άκρη την εύκολη και αυθαίρετη υπόθεση πως η ίδια η αξία του Παλαμά ως ποιητή προϋποθέτει και εξασφαλίζει αυτόματα και την αξία των ποιητών που μπαίνουν κάτω από τον όρο);<br />Αρνητική είναι η απάντηση που δίνει στο ερώτημα ο Κάσσος[2], υποστηρίζοντας πως «ο όρος ‘γενιά’ δεν είναι ‘αισθητικό εύσημο’».<br /><br /><br />________________________________________<br />[<i>1] βλ. Βενετία Αποστολίδου, Ο Κωστής Παλαμάς ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Θεμέλιο, Αθήνα 1992, σελ. 247<br />[2] Βλ. Βαγγέλης Κάσσος, «Εκείνος ο αταίριαστος αδελφός μας τι έχει απογίνει; (Αναφορά στους ποιητές της γενιάς του ’70)», Σχολιαστής, τχ. 52, Ιούλιος 1987: υποσημ. 1, σελ. 203, Γαραντούδης ό.π.) και «Ο όρος ‘γενιά’ δεν είναι αισθητικό εύσημο’, στο Γαραντούδης, υποσημ.2 «Η συνεπής χρονολόγηση, κάθε δέκα ή δώδεκα το πολύ χρόνια, ιδιαίτερα στην εποχή μας, που συγκλονίζεται από πρωτόγνωρες ταχύτητες στην εξέλιξη των ανθρωπίνων πραγμάτων και των αναπόφευκτων επιρροών τους στη λογοτεχνία θα έλεγα ότι μάλλον αίρει τη σύγχυση, παρά την προκαλεί. Υπάρχουν μάλιστα, νεότεροι Γερμανοί θεωρητικοί, που έχουν εισηγηθεί γενεαλόγηση ανά πενταετία».</i> <br /><br /><br />Αντίθετα, η απόδοσή του θα πρέπει να γίνεται συχνά και με όρους βιολογικούς προς διευκόλυνση της επιστήμης, ώστε οι μελετητές των δημιουργών να έχουν μία κατά το δυνατόν καλύτερη εποπτεία του υλικού τους, μακροσκοπικά (βλέποντάς τους ενταγμένους σε ένα πλαίσιο, θα συμπλήρωνα) και μικροσκοπικά (εξετάζοντας την ιδιαιτερότητα της κάθε περίπτωσης μες στη γενιά, τις αποκλίσεις της από τον κανόνα). Για το σκοπό αυτό δε διστάζει να προτείνει χρονολόγηση των γενεών ανά δεκαετία ή ακόμη και πενταετία.<br />Προσωπικά πιστεύω πως μία τέτοια χρονολόγηση εκβιάζει τις εξελίξεις και προϋποθέτει πως εντός κάθε δεκαετίας θα υπάρχουν οπωσδήποτε τομές χωρίς να εξηγεί επαρκώς το λόγο για τον οποίο πιστεύει πως θα πρέπει να συμβαίνει αυτό. Η αιτιολόγηση περί «πρωτόγνωρων ταχυτήτων» δε με καλύπτει, εφόσον θεωρώ πως για κάθε γενιά οι όποιες αλλαγές έχουν έτσι κι αλλιώς έναν κάποιο βαθμό ταχύτητας, η πρόσληψη της οποίας δεν είναι εντελώς άσχετη από τις προσλαμβάνουσες και τη σχετικότητα της οπτικής γωνίας του παρατηρητή (συνήθως η παλαιότερη γενιά είναι αυτή που, αδυνατώντας ή δεν θέλοντας να παρακολουθήσει τις αλλαγές, μιλάει για πρωτόγνωρο κόσμο).<br />Επιπλέον, μία τέτοια συχνότητα κατάταξης, αν εφαρμοζόταν, θα ήταν πολύ σχηματική, μειώνοντας πιθανόν, παρά τον ισχυρισμό από τον ποιητή για το αντίθετο, τις ουσιαστικά μεγάλες τομές και καθυστερώντας την ανάδειξη των σπουδαιότερων ποιητών μέσα στο πλήθος όσων ασχολούνται με τη συγγραφή την ίδια περίοδο και εγγράφονται σε αυτήν, με έναν τρόπο, ληξιαρχικό, που δεν αρμόζει σε επιστήμη. Όπως γράφει και ο Γαραντούδης, συμφωνώντας με την Κρανάκη[1], κάθε ένταξη των δημιουργών σε γενιά (όπως και αναγνώρισή τους ως τέτοιων) οφείλει να εμπεριέχει και την αισθητική αποτίμηση, αφού «μετέχει από κοινού στη φιλολογία και την κριτική, αν δεν θέλει να είναι ένα είδος απλού και ανούσιου βιογραφικού και εργογραφικού λεξικού λογοτεχνών».<br />Από τα παραπάνω ετοιμαζόμουν να μιλήσω για λογοτεχνικό κανόνα, για την τάση μιας εποχής, εννοώντας το σύνολο εκείνο των στοιχείων που<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. Μιμίκα Κρανάκη, «Φαινομενολογία της ‘γενιάς’», Αγγλοελληνική Επιθεώρηση, τ. 6, τχ. 3, 1954, σ.σ. 278-283: 280 στο «Επίμετρο», σελ. 197: Ευριπίδης Γαραντούδης,Ανθολογία Νεότερης Ελληνικής ποίησης, 1980-1997. Οι στιγμές του Νόστου, Νεφέλη, Αθήνα 1998. «Ορθά, λοιπόν, παρατήρησε η Κρανάκη ότι η ‘γενιά’ θα πρέπει να αποκρυσταλλώνει μια κοινή δημιουργική δράση, ικανή (η υπογράμμιση δική μου) να επιφέρει αλλαγές στο λογοτεχνικό και όχι να προηγείται σε σχέση με αυτήν».<br /></i><br /><br />χαρακτηρίζουν την πλειονότητα των ποιητών και τους φέρνουν κοντά με ή χωρίς την ύπαρξη πρόθεσης και διάθεσης για ένταξη σε μία ομάδα. Ανάλογα έπειτα από την εναρμόνιση ή την απόκλιση από αυτό τον κανόνα θα ονόμαζα περισσότερο παραδοσιακούς ή πρωτοπόρους τους σύγχρονους δημιουργούς και στην προκειμένη περίπτωση τον Πύργαρη. Ως προς το ποιοι θα ήταν οι δημιουργοί που θα καθόριζαν τον κανόνα, θα απαντούσα αυτοί που έχουν μία ταυτότητα και μία αξία η οποία θα αξιολογούνταν συγκριτικά με τους υπόλοιπους, αλλά και αφ’ εαυτής με κάποια κριτήρια (την πρόκληση αισθητικής συγκίνησης, την πυκνότητα του λόγου, το κατά πόσο θέτει ερωτήματα γύρω από το φαινόμενο της λογοτεχνίας, την επίδραση που ασκεί στους συγχρόνους του), πράγμα το οποίο θα μετέθετε το ζήτημα αλλού και εκτός του στόχου της παρούσας εργασίας. Από μία ενδεχόμενη υπεκφυγή με απέσπασε ο ίδιος ο ποιητής, ο οποίος σε προσωπική επικοινωνία που είχα μαζί του, μου ανέφερε ρητά πως θεωρεί τον εαυτό του εκπρόσωπο μίας γενιάς την οποία και ονομάζει «γενιά μεμβράνης», επαναφέροντας το αρχικό μου ερώτημα περί (σύγχρονης) γενιάς.<br />Ο Πύργαρης χρησιμοποιεί τον όρο «γενιά της μεμβράνης» για τους ποιητές που ανδρώθηκαν κυρίως το τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα και αναφέρεται όχι τόσο στον εντοπισμό κοινών στοιχείων σε ό,τι αφορά στην ποιητική τους (αναγνωρίζει τις διαφορές τους), αλλά στην ύπαρξη και λειτουργία κοινών συνθηκών της εποχής που συνέβαλαν, ως καταβολές, στη συγκρότηση ενός ιδιαίτερου ψυχισμού. Οι ποιητές αυτοί, σύμφωνα με τον ίδιο, λόγω ηλικίας δεν συμμετείχαν ενεργά στα γεγονότα των προηγούμενων χρόνων (σταθμό στον αιώνα θεωρεί την εμφάνιση των μαρξιστικών ιδεών και την καλλιέργεια μιας πίστης για έναν κόσμο ισότητας, δικαιοσύνης και κοινωνικού οραματισμού και στη συνέχεια τη διάψευση αυτού του οράματος και τον επακόλουθο εμφύλιο με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα βασανιστήρια, τις εξορίες και τις εκτελέσεις). Παρόλα αυτά, άκουσαν τις διηγήσεις όσων είχαν διαψευστεί και υποφέρει, οι οποίοι διατηρούσαν, σύμφωνα με τον ίδιο κάποια ελπίδα ακόμη για αλλαγή της κατάστασης. Η οριστική συντριβή για εκείνον τοποθετείται χρονικά εκεί κάπου στη δεκαετία του 1980 κι κυρίως στο 1990 (αναφέρει δύο φορές με έμφαση την ημερομηνία), οπότε και η γενιά που τη βιώνει, σιωπηλή πιο πριν, λίγο πριν το γύρισμα του αιώνα, αναλαμβάνει, όντας πιο ψύχραιμη και περισσότερο αποστασιοποιημένη <br />ψυχικά από τις προηγούμενες, το βάρος της αποτίμησης της κατάστασης, «της παρακαταθήκης», όπως λέει. <br />Στο μεταίχμιο δύο αιώνων, συνεπώς, η γενιά λειτουργεί ως «μεμβράνη ή αλλιώς διηθητικό χαρτί που έχει τη δύναμη να μεταφέρει στον εικοστό πρώτο το ιδιαίτερο αποτύπωμα του εικοστού, αφού τον διυλίσει πρώτα μέσα της, κρίνει το άξιο που πρέπει να περάσει στην άλλη πλευρά και παράγει την άξια κληρονομιά της». Χαρακτηριστικό της γενιάς επίσης είναι η κατανόηση των λειτουργιών του διαδικτύου και η αξιοποίησή των δυνατοτήτων του στη διάδοση της λογοτεχνίας, κάτι που, όπως λέει ο ίδιος, δεν είναι μόνο ένα εξωτερικό στοιχείο, ένα ακόμη μέσο πέρα από το χαρτί (είναι και αυτό), αλλά και ζωτικής σημασίας για την ελεύθερη έκφρασή της, αφού την αποδεσμεύει από το κέντρο και την πίεση των λογοτεχνικών κύκλων με τους όρους που θέτουν για ένταξη και προβολή των νέων: <br /><b>"Η «γενιά μεμβράνη» λοιπόν, έχει αρχίσει ήδη να μιλά. Η «γενιά μεμβράνη» επιτέλους συγκροτείται. Συγκροτείται άναρχα με την αρμονία του δάσους. Σα τα τζιτζίκια οι ποιητές της, τραγουδάνε γιατί δε μπορούν να κάνουν αλλιώς. Άλλος στον Έβρο, άλλος στη Θεσσαλονίκη, άλλος στην Καρδίτσα, την Αθήνα, το Αργος και τη Κρήτη. Ακόμη και στη Κύπρο. Σε πόλεις και χωριά της Ελλάδας ίσως και του εξωτερικού. Μέσα στο διαδίκτυο, που είναι πια ένα μεγάλο χωριό. Γιατί είναι και αυτό ένα χαρακτηριστικό της «γενιάς μεμβράνης». Ότι αναδύεται αργά και σταθερά και μέσα από το διαδίκτυο, εκτός από τους παραδοσιακούς τρόπους που επιλέγει κατά περίπτωση ο καθένας. Αναδύεται τραγουδώντας πάνω σε δέντρα-blog, τραγούδι λεύτερο. Και από το τελευταίο χωριουδάκι της Ελλάδας ή ακόμα και του εξωτερικού, μπορεί κανείς να τραγουδήσει και να ακουστεί η φωνή του. Είναι η πρώτη γενιά, που εξ’ αιτίας του διαδικτύου, δε χρειάζεται να συχνάζει στα λογοτεχνικά καφενεία των Αθηνών για να «υπάρχει». Δε χρειάζεται να φιλήσει κανείς ευλαβικά τα χέρια κάποιου παραδοσιακού τάχα πατριάρχη ή μέντορα για να λάβει λογοτεχνική υπόσταση. Μοναδικό κριτήριο το τραγούδι του, που είναι πια στη διάθεση της συλλογικής κρίσης και της ιστορίας. Και αυτό, ίσως ενοχλεί πολλούς"<i></i></b><br /><br />Μεταξύ των ποιητών που ο ίδιος εκτιμά και θεωρεί ότι ανήκουν στη «γενιά μεμβράνης» είναι οι Γιάννης Ρηγόπουλος, Θοδωρής Βοριάς, Έκτωρ Πανταζής, Σωκράτης Ξένος και Θεοδόσης Βολκώφ.<br />Παρά τις όποιες ενστάσεις, κάποιες από τις οποίες αφορούν στη σχέση της ιστορικο-κοινωνικής πραγματικότητας με τη λογοτεχνία[1] και σε θέματα ιστορίας της λογοτεχνίας και, πιο συγκεκριμένα περιοδολόγησης[2], οι οποίες δε μας προβληματίζουν από τη στιγμή που ο ποιητής χρησιμοποιεί τον όρο προς δική του διευκόλυνση, τα παραπάνω είναι χρήσιμα για να γνωρίσουμε καλύτερα την ποιητική του και να τον εντάξουμε χρονικά, όπως ο ίδιος δείχνει να επιθυμεί, στο μεταίχμιο 1980-1990.<br />Άνδρωση λοιπόν κατά το τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα, οπότε λογοτεχνικά κυριαρχεί η λεγόμενη γενιά της αμφισβήτησης (η γενιά του ’70), με τις αντιεξουσιαστικές της τάσεις (τότε, κατά τον Μερακλή, ωριμάζει και η έννοια του ανένταχτου[3]) και μία αντίδραση στην δήθεν κουλτούρα, κατά την επιρροή του κινήματος των χίπις στην Αμερική[4]. Σιωπή, καθώς κατά τα παιδικά χρόνια η γενιά αυτή γνωρίζει τη δικτατορία και συγχρόνως διάθεση γι αποτίμηση των καταστάσεων με μία νηφαλιότητα μεγαλύτερη από την προηγούμενη γενιά και απέναντι στα ιστορικά γεγονότα, αλλά και απέναντι στις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις. Λογοτεχνικά, λοιπόν, ποια είναι τα χαρακτηριστικά της γενιάς του ’80-’90 (είναι μία γενιά;);<br />Σύμφωνα με την οξυδερκή παρατήρηση του Παντελή Μπουκάλα[5], χαρακτηριστικά αυτής της γενιάς είναι: «υποχώρηση της στρατευμένης ποίησης, που όμως δεν οδήγησε σε εξάλειψη της ποίησης κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού αλλά σε αναδίπλωσή της, σε αλλαγή του τόνου και σε εσωτερίκευσή της. Αύξηση των ποιημάτων ποιητικής που στην πλειονότητά τους θεωρούν και αποτιμούν την ποιητική λειτουργία με περίσκεψη, πίκρα και ειρωνεία. Επίταση της διακειμενικότητας και πολλαπλασιασμός των γλωσσοκεντρικών ποιημάτων. Επικράτηση της<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Ο ποιητής δείχνει να θεωρεί δεδομένη την επίδραση της εξωτερικής πραγματικότητας και των συνθηκών της στο δημιουργό, ο οποίος και θα πάρει οπωσδήποτε θέση απέναντί της, αποτιμώντας την, αποκλείοντας την εκδοχή να στραφεί στον εαυτό του και σε όψεις πιο εσωτερικές. <br />[2] Προσπαθώντας να δώσει το στίγμα της γενιάς του και να την διαφοροποιήσει από τις προηγούμενες, κάνει μία διάκριση ανάμεσα σε συμμετάσχοντες και μη στις ιστορικές εξελίξεις. Τους πρώτους, ωστόσο, τους βλέπει γενικευτικά, καθώς δεν προχωρά σε επιπλέον διάκρισή τους ανάλογα με βάση το κριτήριο που έθεσε περί συμμετοχής. Έτσι είναι η γενιά πριν από αυτήν της «μεμβράνης» και όχι η γενιά της αντίστασης (του ’50), της ήττας ή του άγχους (του ’60) και της αμφισβήτησης (του ’70).<br />[3] Βλ. Μιχάλης Μερακλής, Σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, 1945- 1980, Μέρος πρώτο: Ποίηση, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 1987, σελ.12<br />[4] βλ. Μερακλής, ό.π. σελ.13<br />[5] Βλ. Παντελής Μπουκάλας, «Οι ποιητές σαν περιηγητές ερειπίων», Η Καθημερινή, 25 Ιουνίου 1996 στο Γαραντούδης, ό.π. σελ.217 </i><br /><br />αστικής δημοτικής και συνεπώς άμβλυνση της ποιητικής χρήσης γλωσσικών τύπων, είτε της καθαρεύουσας, είτε υπαίθριων ιδιωμάτων, καθώς και εμπλουτισμός του ποιητικού λεξιλογίου με ξενόφερτες και απορριπτέες στο παρελθόν (καθότι βωμολοχικές) λέξεις. Μείωση των αρχαιοελληνικών και ιστορικών αναφορών και δανείων, η οποία συνδυάζεται με την ροπή προς ένα μη ελληνοκεντρικό αλλά αποεθνικοποιημένο ποιητικό λόγο. Ο περιορισμός της εποπτείας του ποιητικού χωροχρόνου στο ατομικό και ακέραιο στοιχείο, κατά συνέπεια σπανιότητα συνθετικών ποιημάτων. Αντιμετώπιση της πεζολογίας της μεταπολεμικής ποίησης με τη ρυθμική οργάνωση του ελεύθερου στίχου, που παραμένει η κυρίαρχη μορφή. Ελάττωση των ολικών θεωρήσεων και οραματικών ανασυστάσεων του κόσμου και προσήλωση της ποιητικής προσοχής σε μία μόνο όψη του, ικανή να ειδωθεί και να αποτυπωθεί ποιητικά μ’ ένα λόγο ήσσονος τόνου». <br />Παρακάτω θα επιχειρήσω, ξεκινώντας από τον ίδιο τον ποιητή και το έργο του, να δω ποια χαρακτηριστικά από αυτά που εντοπίστηκαν παραπάνω διακρίνονται στην ποίησή του (χωρίς πρόθεση βέβαια να το προσαρμόσω με ακροβασίες σε έτοιμα θεωρητικά σχήματα). Έτσι, τη θέση των τίτλων έχουν πάρει τα στοιχεία αυτά κι ανιχνεύεται η θέση τους.<br /><br /><br /><b>Στοιχεία περιεχομένου:</b><br /><br /><b>Α) Ο ποιητής ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό</b><br /><br />Η γενιά του ’80 έχει χαρακτηριστεί κατεξοχήν ως η γενιά του «ιδιωτικού οράματος»[1], μία γενιά που, έχοντας απεμπολήσει το κοινωνικό όραμα στο οποίο στρατεύτηκε παλαιότερα ενεργά μεγάλο μέρος του κοινωνικού σώματος[2], έχει αναγορεύσει το άτομο σε πρωταρχική αξία. Ο λόγος μίας τέτοιας γενιάς είναι κλειστός στον εαυτό του, με μεγάλη δόση υποκειμενισμού. Μετριοπαθέστερος στην κρίση του και λιγότερο αφοριστικός, ο Μπουκάλας, δείχνει να συμφωνεί ως προς την υποχώρηση της στράτευσης, χωρίς ωστόσο να αφαιρεί από τους ποιητές του ’80 τον κοινωνικό προβληματισμό. Για εκείνον, η αλλαγή απέναντι στην πραγματικότητα της στάσης των δημιουργών (την ονομάζει «αναδίπλωση») είναι ζήτημα τόνου.<br />Σε κάθε περίπτωση, ο Πύργαρης θεωρώντας τον εαυτό του ξεκάθαρα εκπρόσωπο μίας γενιάς (βλ. και ως τίτλους μόνο «Της γενιάς μου», «Η μοίρα μας») και τη λογοτεχνία τρόπο να πάρει κανείς θέση στα πεπραγμένα και να αποκαλύψει/ αποτιμήσει καταστάσεις, όχι μόνο δεν αναδιπλώνεται, ρίχνοντας τους τόνους, αλλά σταδιακά, όσο νιώθει τον εαυτό του έτοιμο, μετατοπίζει το βάρος από την ιδιωτική σφαίρα στη δημόσια, ενώ γίνεται και πιο άμεσος και καυστικός απέναντι σε ό,τι τον κάνει να δυσφορεί.<br />Έτσι, ενώ ξεκινά με ποιήματα πιο εξομολογητικά και λυρικά, που αφορούν στον έρωτα (ολόκληρη η συλλογή Ωραιοδίνη), προοδευτικά ο προβληματισμός του στρέφεται έξω από εκείνον και την «ιδιωτική θλίψη» του και αγγίζει τον κόσμο, κάτι που γίνεται εμφανές στον Χαιρετισμό και ακόμη περισσότερο στα Σκοτεινά ποιήματα: ο ποιητής προβληματίζεται φανερά για τη θέση και το χρέος της γενιάς του απέναντι στους προγόνους και τις μελλοντικές γενιές, του ίδιου του δημιουργού, τη φτώχεια[3], σαρκάζει τη ματαιότητα των ανθρώπινων έργων[1], τον αποπροσανατολισμό και την μετατροπή του κόσμου σε ακίνδυνη μάζα, λεία των ισχυρών από δημαγωγούς[2]. <br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. Ηλίας Κεφάλας, «Η γενιά του ιδιωτικού οράματος. (Νέες εμφανίσεις στην ποίηση)»,Νέες Τομές, τχ. 5 (97), Απρίλιος-Ιούνιος 1986 και του ίδιου Ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Η δεκαετία του 1980. (Ιδιωτικό όραμα), Αθήνα, Νέα Σύνορα 1989, Β.Δ. Αναγνωστόπουλος, Μοναχικές αναγνώσεις. Το ιδιωτικό όραμα και η ποίηση. Ανθολογία, Βιβλιογονία, Αθήνα 1993 στο Γαραντούδης, ό.π. σελ. 202 κ.ε. καθώς επίσης και τις σχετικές αντιδράσεις στον όρο των Δαβέττα και Χατζηβασιλείου (ό.π. σελ.210, υποσημειώσεις 6 και 4 αντίστοιχα)<br />[2] Βλ. Γαραντούδης, ό.π. σ.σ.208-209 <br />[3] Βλ. «Οι Πέρσες»<br /></i><br /><b><br /><br /><b>Β) το παρελθόν ως παρακαταθήκη: το παρελθόν της ιστορίας και το παρελθόν της ποίησης</b></b><br /><br />Ο Πύργαρης βλέπει τη γενιά του ως μία γενιά χωρίς ιστορία και χωρίς μνήμη, που έχει εξασθενίσει να φυλάει «Θερμοπύλες» (το εξαιρετικά επίκαιρο ποίημα παρατίθεται στο επίμετρο), οι οποίες δείχνουν να μην έχουν την αξία που θα ήθελε να πιστεύει. Ο Ξέρξης μοιάζει να μην ενδιαφέρεται να έρθει, ή μπορεί ακόμα και να έχει περάσει και να έχει κατακτήσει τις Θερμοπύλες με τόση δεξιοτεχνία, που οι υπερασπιστές της να μην το έχουν καν καταλάβει.<br />Η γενιά του Πύργαρη, είναι μία γενιά διψασμένη για επιτεύγματα, για κάτι μεγάλο το οποίο αν και δεν είναι κατ’ ανάγκη κατάκτηση, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μία σπουδαία διατήρηση, παρ’ όλα αυτά αντί για τους Πέρσες, μάχεται, όπως λέει, τα κουνούπια και αντί για ασπίδες κρατά «Αουτάν».<br />Έχοντας υποψιαστεί πως οι μάχες πια δίνονται ιδιωτικά και πάντα για την εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, από ισχυρούς που χρησιμοποιούν τους αγωνιστές ως πρόσχημα, με σαρκασμό και πικρία αντιλαμβάνεται πως είναι κι αυτός ένας από τους παροπλισμένους (και από την αρχή αφοπλισμένος) και, ένοχος, σκέφτεται ως λύση τη λιποταξία, αφού δεν μπορεί να αντικρίσει τον πατέρα που περιμένει μάταια στο καφενείο πάνω από μια εφημερίδα να μάθει νέα του, ούτε τη μητέρα, η οποία έχει γεράσει στην αναμονή. Το περήφανο «ή ταν ή επί τας» των προγόνων, έχει πάρει τη μορφή ενός (ψευδο) διλήμματος τρέλας ή θανάτου- νίκη δεν υπάρχει ή σωτηρία. Ένας εχθρός πιθανός είναι πια και ο σύντροφος. <br />Βλέπει έτσι μία ολόκληρη νέα γενιά, αφενός, να μην μπορεί να δικαιώσει την προηγούμενη[3] και, αφετέρου, να χαιρετίζει με αμηχανία και ενοχή τη νεότερη που δεν μπόρεσε να της προσφέρει τον καλύτερο κόσμο που άξιζε[1]. <br />Είναι «Οι νέοι Ρωμαίοι»<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. τον «Κολοσσό» από τα Σκοτεινά ποιήματα<br />[2] Βλ. «Η εκδήλωση» από τα Σκοτεινά ποιήματα, όπου το ακροατήριο παρακολουθεί σε ένα αμφιθέατρο ριγμένο στο βυθό, τον ομιλητή που μιλάει για κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για έννοιες που καθόλου δεν πιστεύει, και τελικά χωρίς να το καταλάβει, ακινητοποιημένο κι αποπροσανατολισμένο καθώς είναι, τον καταβροχθίζουν οι καρχαρίες <br />[3] Η έννοια της δικαίωσης τον βασανίζει αρκετά, βλ. και «Η σόμπα» (Χαιρετισμός)<br /></i><br /><br />Σκλάβοι που ζουν<br />την απόγνωση μιας ειρήνης οικτρής<br />σκλάβοι που ζουν<br />την απουσία δοξασμένων θανάτων<br />γερά δεμένοι<br />σε αλυσίδες δανείων<br />και χειροπέδες<br />μηνιαίων λογαριασμών<br /><br />ωχροί ασθμαίνοντες <br />αναλώσιμοι σκλάβοι<br />οσφυοκάμπτες και σιωπηλοί<br />-προπαντός σιωπηλοί-<br />το ιδρωμένο τους νούμερό<br />σφιχτά βαστώντας<br />αναμένουν καρτερικά<br />στα σύγχρονα Νταχάου<br />σε υπηρεσίες και τράπεζες<br />σε δρόμους και νεκροταφεία<br />σιωπηλοί στη σειρά τους<br />σιωπηλά να τους θάψουν[2]<br /><br />Λογοτεχνικά, υπάρχει, όπως παρατηρεί ο Μπουκάλας, «επίταση της διακειμενικότητας», μία θαρραλέα συνομιλία με το λογοτεχνικό παρελθόν (η οποία, κατά τη γνώμη μου αξίζει να μελετηθεί και για την οποία, λόγω έκτασης, μόνο νύξεις μπορώ να κάνω με τον κίνδυνο να χαρακτηριστούν ατεκμηρίωτες): εμφανέστερα με το Γιώργο Σεφέρη[3], τον Ελύτη[4], ακόμη πιο ρητά με τον Καβάφη[5] (από τον οποίο όχι μόνο δε συντρίβεται, αλλά μέσα από το διάλογο μαζί του δίνει και μερικά από<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. σχετικά «Ακριβογιός», «Ο βράχος»<br />[2] Το ποίημα θυμίζει έντονα εκείνο του Κάσσου, γραμμένο λίγα χρόνια νωρίτερα: Όλ’ η ζωή μου πέρασε/ σε μια στενή αίθουσα αναμονής.// Παντού έμαθα και περιμένω/ στα σχολειά στους σταθμούς/ στα δημόσια γραφεία στους δρόμους/ πάντοτε έπρεπε να περιμένω/ μέσα σε νυχτωμένες αναμονές/ μέσα σε απολιθωμένους υπολογισμούς/ έπαιξα τα χρόνια μου/ και τα ’χανα περιμένοντας/ δίχως να ξέρω τι… («Ποίηση ’80). Στον ίδιο θεματικό κύκλο ανήκει και το «Νέοι Αττικισταί», όπου επικρατεί η ειρωνεία και ο σαρκασμός στη θέση της περίσκεψης και της πικρίας<br />[3] Βλ. «Με τον τρόπο του Γ.Σ.»<br />[4] Βλ. «Το πρώτο του κόσμου δάκρυ»<br />[5] Βλ. «Θερμοπύλες», «Πέρσες», «Λιποταξία»</i><br /><br />τα πιο επιτυχημένα ποιήματα του[1]), αλλά και με την αμέσως προηγούμενη γενιά (Καραβίτη[2], Καρατζόγλου[3], Υφαντή[4]), ενώ κάποιες φορές, όπως αναφέρω παρακάτω, αφορμάται από μία φράση ή ένα στίχο του Εγγονόπουλου που είτε αντιστρέφει είτε παραλλάσσει και προτάσσει στη συνέχεια ως μόττο στα ποιήματά του.<br />Ακόμα, η πίστη του στο μαχόμενο συγγραφέα απηχεί απόψεις ποιητών της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς (θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε τα ποιήματα ποιητικής του, για τα οποία μιλώ αμέσως παρακάτω, με αντίστοιχες ποιητικές, λόγου χάρη του Αλεξάνδρου, του Αναγνωστάκη, του Λειβαδίτη, [(υφολογικές) επιρροές του οποίου διακρίνουμε κυρίως στα πεζά ποιήματά του[5]]. Η ανίχνευση ξενικών επιρροών θα είχε επίσης ενδιαφέρον στο βαθμό που κάτι τέτοιο φανερώνει μία τάση προς διαμόρφωση του χαρακτήρα της σύγχρονης ποίησης (αν είναι ελληνική ή απεθνοποιημένη). <br />Σε γενικές γραμμές, πάντως, τα θέματά του είναι αντλημένα από την παράδοση, την ιστορία[6] και το μύθο[7], ενώ η δόμηση του έργου του ακολουθεί την αρχιτεκτονική ενός αρχαιοελληνικού κτίσματος. <br /><br /><b>Γ) Αυτοαναφορικότητα- ποιήματα ποιητικής</b><br /><br />Μεγάλος είναι ο αριθμός των ποιημάτων ποιητικής . Ο ποιητής δείχνει να προβληματίζεται διαρκώς γύρω από την τέχνη του, τα υλικά του μέσα και το ρόλο του ποιητή, ενώ γράφει και ποιήματα στα οποία δείχνει τι δεν είναι ποιητής, τι δεν του πρέπει. Ποιήματα αυτού του κύκλου είναι, μεταξύ άλλων, «Με τον τρόπο του Γ.Σ.» και «Ο αμφίβιος» (από τη Μαθητεία), τα «Χάρτινα όστρακα», «Δρόμοι γεμάτοι αίματα», «Ο<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Αναφέρω αυτούς γιατί ο ίδιος λέει πως από εκείνους κυρίως επηρεάστηκε, πέρα από τις άλλες επιρροές που ενδεχομένως να έχει δεχτεί και από άλλους<br />[2] Βλ. τον «εργώδη ποιητή» παράλληλα με «Το παιγνίδι της επαφής» (1973) του Καραβίτη:Μετά από τριάντα χρόνια/ άγονης περιστροφής περί τον άξονά σου/ καταλαβαίνεις πια πόσο απλό/ πόσο εύκολο ήταν/ να ζήσει ο κόσμος είκοσι τόσους αιώνες/ χωρίς εσένα.<br />[3] Δες την εικονοποϊα του σύγχρονου κόσμου, την «οιμωγή των νικημένων» του Πύργαρη παράλληλα με του Καρατζόγλου («ΔΞΘ», 1975) <br />[4] Βλ. «Η μοίρα μας» του Πύργαρη παράλληλα με του Υφαντή, «Μαθρασπέντα» (1978) και την οργή και των δύο απέναντι στους αστούς που γυρίζουν την πλάτη στην εγχώρια πραγματικότητα (στον πρώτο) και βολεύονται στα προνόμια που κληρονόμησαν (στο δεύτερο), προδότες κι ασφαλείς<br />[5] Βλ. «Ο αγιασμός», «Ο δάσκαλος», «Η σόμπα», «Φωτοστέφανο»<br />[6] Βλ. το ποίημα «Σμύρνη», εμπνευσμένο από τη Μικρασιατική Καταστροφή<br />[7] βλ. τα ποιήματα «Μινώταυρος», «Ο νέος Θησέας», «Τηλέμαχοι» </i><br /><br /><br />Εργώδης ποιητής», «Άυλη πόλη», όλα από τη συλλογή Σκοτεινά ποιήματα. <br />Στο ποίημα «Με τον τρόπο του Γ.Σ.», ο Πύργαρης συμμερίζεται τις απόψεις του Γιώργου Σεφέρη για την ποίηση. Έτσι, σε μία αποστροφή στον εαυτό του, τον καλεί να γίνει απλός και κατανοητός, γιατί<br /><br />για δεν αρμόζει μας μια ποίηση βαβέλ<br />ούτε μια ποίηση ξανθιά<br />που στους καθρέφτες καλλωπίζεται<br />όταν ο κόσμος χάνεται<br /><br />γιατί μια γλώσσα πιο υποφερτή δε βλάφτει<br />καθώς οι ποιμένες αγνοούν<br />όταν πάνω στα χαρτιά τους εξαντλούνται<br />-για μια καινούρια τεχνική<br />για μια πρωτοπορία-<br /><br />το φίδι<br />που απ’ τα πόδια της καρέκλας πιάνεται<br />και δοκιμάζοντας τη γλώσσα ανεβαίνει<br /><br />Ο ποιητής οφείλει να είναι φυσικός και αντιληπτός, δεν του πρέπουν οι πόζες και ο ναρκισσισμός ούτε οι περίτεχνες τεχνικές κάτω από τις οποίες υποψιάζεται ο ίδιος μία κενότητα. Αντίθετα, οφείλει να είναι επικίνδυνος κι η γλώσσα του δηκτική, να ανεβαίνει σε και να απειλεί όσους έχουν βολευτεί στη θέση τους, είτε ως θεατές είτε ως έχοντες μία κάποια εξουσία. <br />Στο αμέσως επόμενο ποίημα της συλλογής ήδη από τον τίτλο («Ο αμφίβιος») βλέπουμε τον διχασμό τον ποιητή: είναι αμφίβιος, αυτός που ζει σε δύο κόσμους, στη στεριά, την παραδομένη στη λήθη και στο πέλαγος κάθε λευκής σελίδας, όπου βουτά για να ανασύρει σα χαμένη <br />πολιτεία τον μεστό λόγο της ποίησης και, δείχνοντάς τον στους άλλους να τους ζεστάνει.<br />Εδώ, ο ποιητής, χωρίς να αρνείται την καταγωγή του (είναι ένας από το πλήθος, αλλά και διαφοροποιείται από αυτό) έχει το ρόλο αυτού που παρηγορεί και ας μένει ο ίδιος πάντα απαρηγόρητος: βουτά στο πέλαγος, με την επίγνωση πως μπορεί και να γυρίσει με άδεια χέρια, και αντρειωμένος και παγωμένος ακόμη από την αλήθεια που του αποκαλύφτηκε, καλείται με την εσωτερική του φλόγα να ζεστάνει τους άλλους, οι οποίοι, μάλιστα, φαίνεται να αγνοούν την ίδια τους την ανάγκη για σωτηρία:<br /><br />Αντρειωμένε ποιητή, μη τους αφήσεις να χαθούν<br />όσο κι αν δε το ξέρουν, προσμένουν τα τραγούδια<br />φωτιές σπείρε τα λόγια σου να ζεσταθούν<br />μη μαραθούνε της καρδιάς τους τα λουλούδια<br /><br />Στα «Χάρτινα Όστρακα» ο ποιητής θυμίζοντας τον Εγγονόπουλο (η ποίηση δε μα βοηθά να ζήσουμε, αλλά να πεθάνουμε) προτάσσει μέσα σε παύλες ένα δικό του μόττο στο οποίο μιλά για τη σχέση ποίησης και αθωότητας. Σύμφωνα με αυτό, η ποίηση δεν βοηθά το δημιουργό να βρει την αθωότητά του, αλλά να τη χάσει.<br />Αντίθετα με τον Ελύτη, στον οποίο η αθωότητα έχει πάντα θετική χροιά και ύψιστος στόχος του δημιουργού είναι η αναπαρθένευση του κόσμου, στον Πύργαρη μοιάζει να θεωρείται συνώνυμη της άγνοιας, η οποία αν και ταιριάζει στη νεότητα, δεν πρέπει στον ποιητή, στόχος του οποίου είναι να αποκαλύψει την πλάνη και να αποτιμήσει. Η αθωότητα για την οποία κάνει λόγο εδώ είναι χαρακτηριστικό ανθρώπου αποκομμένου από τη ζωή, δημιουργού κλεισμένου στον χάρτινο κόσμο του, παραστρατημένου, όπως λέει, από τη δράση. Έργα ενός τέτοιου δημιουργού δεν μπορεί να πατούν γερά στη γη και να έχουν εκείνο το βάρος που τα επιτρέπει να στέκονται (αιωρούμενα), αλλά εκτρέπονται σε μία άλλη σφαίρα, γεμάτη σκοτάδι κι ασάφεια (ιλιγγιωδώς ταξιδεύουν/ στη νυχτιά και το χάος).<br />Πρόκειται για έργα- κατασκευές με διακοσμητικό χαρακτήρα και κανένα πραγματικό αντίκρισμα σε ζητήματα του κόσμου που καίνε. Γίνονται, εν πολλοίς, μία εύκολη κι ανώδυνη φυγή στην Εδέμ, η οποία ακριβώς γι αυτό το λόγο θα τους συντρίψει, κόβοντας και ρίχνοντάς (ή καλύτερα, επιστρέφοντάς) τους στο κενό. <br />Στον «εργώδη ποιητή», πάλι απαντώντας ίσως στον Εγγονόπουλο (γι αυτό τα ποιήματά μου είναι λίγα), προτάσσει ένα μόττο στο οποίο βλέπει υπερπληθώρα ποιημάτων (-Μήπως έχουμε/ περισσότερα τραγούδια/ απ’ όσα μπορούμε ν’ αντέξουμε;-) σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της εποχής.<br />Στο ποίημα αυτό ένας ποιητής δουλεύοντας πάνω στην εικοστή συλλογή του, ξαφνικά σταματά, καθώς αντιλαμβάνεται την και συντρίβεται από τη ματαιότητα της πίστης του πως με τα γραπτά του θα σώσει ή θα αλλάξει με κάποιο τρόπο τον κόσμο. Συνειδητοποιεί με πικρία και αυτοσαρκασμό πως η μόνη αναγνώριση που γνώρισε ως τώρα ήταν μέσα από στενούς κύκλους στους οποίους τελικά αναρριχήθηκε πολλάκις έρποντας. Τελικά παρηγορείται στην σκέψη πως έστω κι αν δεν έσωσε τους άλλους, δεν είναι κακό να σώσει τον εαυτό του και έτσι επιστρέφει στα γραπτά του. Το όνομα, δε, της συλλογής Από δυσμάς που επέλεξε ο Πύργαρης για τον ποιητή του δε φαίνεται τυχαίο. Αντίθετα, τονίζει περισσότερο τη ματαιοδοξία του δημιουργού, ο οποίος, θρεμμένος με δυτικά πρότυπα και φιλοδοξίες να τα φτάσει ή να τα ξεπεράσει και να κάνει τη μεγάλη ανατροπή που θα ου εξασφαλίσει έναν σεβαστό αριθμό θαυμαστών και αντιπάλων, δεν μπορεί παρά μπροστά στην αναμέτρησή του με την πραγματικότητα να συντριβεί. <br />Στο εξαιρετικό ποίημα «Άυλη πόλη» (χωρισμένο εσωτερικά με τους υπότιτλους «Ο αρχιτέκτονας» και «το πηγάδι»), το οποίο λόγω έκτασης παραθέτω στο επίμετρο, ο ποιητής μεγάλος και καταξιωμένος πια, περιστοιχισμένος από κύκλους θαυμαστών και κριτικών, που τον αναγνωρίζουν όψιμα, εκφράζοντας γι αυτόν έναν θαυμασμό εξωτερικό μόνο (μιλούν για την ευλυγισία των στίχων, τη δόμησή τους πουολοφάνερα είναι έτσι και όχι αλλιώς, σα να καταλάβαιναν) χωρίς να τον γνωρίζουν βαθύτερα ωστόσο, περιηγείται στο έργο του και αναλογίζεται τι κρύβεται πίσω του. Πρόκειται για μία ποίηση, η οποία πίσω από την κλασική κι επιβλητική επιφάνεια (κίονες), δομείται με τα τραχιά υλικά της ματαίωσης και της περιφρόνησης καανάγκη του δημιουργού να κρύψει πίσω της το σκοτάδι και τη μοναξιά που στραγγίζει τον ίδιο και τροφοδοτεί τους στίχους του.<br />Ο ποιητής δίνει όλο του το είναι στη δημιουργία- το νερό του πηγαδιού είναι δικό του και με αυτό παίρνει ζωή η πόλη του. Δεν πρόκειται δηλαδή για μία εύκολη, στείρα εγκεφαλική κατασκευή, αρχίζει όμως, εκτείνεται και λειτουργεί με βάση κάποιο σχέδιο. Πρόκειται για έναν πετυχημένο συνδυασμό ιδέας και συγκίνησης που ενδιαφέρον θα είχε να μελετηθεί σε σχέση με την ελυτική θεωρία περί αρχιτεκτονικής δόμησης του ποιήματος, τη σολωμική των στοχασμών, ή ακόμα και το ποίημα «Ανταποκρίσεις» του Μπωντλαίρ. Επιπλέον, η ύπαρξη σχεδίου είναι ένας δείκτης που αποκαλύπτει πως ο ελεύθερος συνειρμός και το τυχαίο έχουν λιγότερο χώρο στην τέχνη του σε σχέση με τον στοχασμό.<br />Και αν στα παραπάνω ποιήματα δίνει περισσότερο τον ορισμό του ποιητή και το χρέος του, της ποίησης και των ορίων της, στο ποίημα «Δρόμοι γεμάτα αίματα» δείχνει (βλ. επίμετρο- όπως και στα «Χάρτινα όστρακα») να δίνει τον αντίθετο ορισμό: τι δεν πρέπει να είναι ο ποιητής:<br />Το ποίημα δείχνει να αποτελεί κριτική στους νεορομαντικούς ποιητές, «τα θέματα του ‘τίποτα’, της θανατίλας, της φθοράς και του εγώ, ο έρωτας ως ψευδαίσθηση επαφής με τους άλλους, η ατέλεια της γλώσσας ως εκφραστικού οργάνου της ποίησης, ο μανιερισμός της βίας, η εικονογράφηση ενός κόσμου κυριαρχημένου απ’ τη φρίκη και τον παραλογισμό, η φυγή από την πραγματικότητα και η δημιουργία ενός πλασματικού κόσμου, η ρητορική και δραματοποιημένη έκφραση, η γλωσσική και μορφική κατασκευαστικότητα, η αποσπασματική τεχνική»[1].<br />Ζητά έναν αληθινό ποιητή και όχι καρικατούρα η οποία έχει διαμορφωθεί από του κόσμου τις βολικές αντιλήψεις περί αγοραφοβίας, εκκεντρικότητας και ονειροφαντασίας: ο Πύργαρης στο εδώ και το τώρα παίρνει παρουσίες.<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. Γαραντούδης, ό,π., σ.σ. 247-248ι συγκροτείται από τη βαθιά </i><br /><br /><br /><b>Δ) η δική του προσέγγιση του έρωτα (και της γυναίκας), της φθοράς και του θανάτου</b><br /><br />Παρατηρώντας τη συχνότητα με την οποία επανέρχεται το θέμα του έρωτα στον Πύργαρη, διαπιστώνει κανείς πως κατ’ αναλογία με το πέρασμα από τον ιδιωτικό χώρο στο δημόσιο, μειώνεται κι αυτή σταδιακά και δίνει τη θέση της σε ζητήματα που αφορούν στην σύγχρονη κοινωνία και την ποιητική, αλλά και τη φθορά και το θάνατο. Εκείνο που τον διαφοροποιεί σε σχέση με τους νεορομαντικούς ποιητές ή τους ποιητές- καρικατούρες γενικότερα που αναφέραμε πριν, είναι ο τρόπος με τον οποίο πραγματεύεται αυτά τα θέματα, ο οποίος δεν έχει το χαρακτήρα της ήττας, του πεσιμισμού και της παραίτησης, στοιχεία τα οποία πιθανόν ο ίδιος να αποδεχόταν αν δεν υποψιαζόταν πίσω τους μία ψεύτικη δραματικότητα και ρητορεία.<br />Πιο συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά στον έρωτα βλέπουμε πως στην αρχή, στα ποιήματα της Ωραιοδίνης έχει αποδέκτη το ιερό και παρθένο πρόσωπο μίας έφηβης. Σε όλη τη συλλογή, που μάλλον θα πρέπει να τη δούμε ως συνθετικό ποίημα, αν κρίνουμε και από το δεύτερο τίτλο που της δίνει ο Πύργαρης («Ωδή στην έφηβη»), αλλά και από το γεγονός ότι έχει μία θεματική, δοσμένη με συνέχεια, εξαίρεται το ασύνετο, απόλυτο και συγχρόνως αθώο του προσώπου, το γεγονός ότι δεν έχει μνήμη κι έτσι τη γεννά (στο ποίημα «Έφηβη» της δίνει το όνομα Νοσταλγία). <br />Η έφηβη ανήκει σε μία νέα γενιά, η οποία όπως διαβάζουμε στο «Άγγιγμα», είναι ανάλαφρη από βιώματα, δεν γνώρισε τη ματαίωση, δεν πρόλαβε να παλέψει και να κουραστεί. Διαφέρει και εξωτερικά από την πρώτη ματιά από την προηγούμενη γενιά. Ούσα κοπέλα της εποχής της, φορά σκουλαρίκι στον αφαλό, τατουάζ στην κοιλιά, κοντά μπλουζάκια, αγγίζει, ανυποψίαστη για τις επιπτώσεις κάθε τυχαίας κίνησής της, τον άντρα. <br />Ο έρωτας στο πρόσωπό της δε δίνεται από τον ποιητή ούτε απόλυτα εξιδανικευτικά, φτάνοντας στα όρια της εξαΰλωσης, αλλά ούτε κι εντελώς ρεαλιστικά, ώστε να περάσει στο άλλο άκρο, της ωμότητας. Στο «Φιλί» με πολύ λυρισμό παρομοιάζεται με ένα μελάτο σύκο που γεννά το ένστικτο (μία αρχαία ανάγκη) και ο οποίος λειτουργεί σαν ένα πρόσχημα για να έρθουν σε επαφή, ξαφνιασμένα κι αθωωμένα, τα χείλη:<br /><br />Φιλί<br /><br />Μελάτο σύκο ανάμεσα στα στόματα<br />των κορμιών ο Αύγουστος γινώνει<br />είναι η αρχαία πείνα<br />τα χείλη μυστικά σιμώνει<br />προς το καρπό που ξάφνου χάνεται<br />και χείλη ακουμπούν, αντί γι’ αυτόν<br />τα χείλη<br /><br />Υπάρχει, δηλαδή, σαφέστατα η ανάγκη της ένωσης με το πρόσωπο και της σαρκικής ολοκλήρωσης (ο άντρας δεν αρκείται στο να παρατηρεί, αλλά στην «Άσεμνη σκέψη» για παράδειγμα φαντάζεται πως σπάει το γυαλί που τον χωρίζει από την έφηβη και κάνει έρωτα μαζί της, ενώ στον «Ανεκπλήρωτο έρωτα» περιγράφει το πώς θα αλλάζει η κοπέλα στα μάτια του, καθώς θα μεταμορφώνεται κατά τη διάρκεια της κορύφωσης από ένα τέλειο, αλλά ψυχρό κορμί αγάλματος σε γήινη γυναίκα), ωστόσο αυτή –και καθότι ο άνδρας είναι δεσμευμένος, όπως μαθαίνουμε στο κλείσιμο της συλλογής- καταπιέζεται, με ενοχή και προτάσσοντας τη σύνεση. Μάλιστα, τόσο στην «Άσεμνη σκέψη», όσο και στην «Απώλεια της αθωότητας», τονίζεται η σημασία της σωματικής επαφής, αφού δίνει μορφή στο σώμα: στο μεν πρώτο ποίημα, δίνει στον άγγελο το φύλο του, στο, δε, δεύτερο στην έφηβη ένα σωστό κάτοπτρο για να δει τον εαυτό της, χωρίς τις παραμορφώσεις της εξιδανίκευσης που δημιουργεί ο πλατωνικός έρωτας. <br />Αργότερα και καθώς αποδέκτης του έρωτα είναι πια μία γυναίκα, η περιγραφή της γίνεται πιο ρεαλιστική. Στο «Γυναίκα και αυτοκράτωρ» (από τη Μαθητεία) εκείνη παραδίδεται στον άντρα και εκείνος προδομένος από την εύκολη νίκη του, την εγκαταλείπει για μία άλλη, πιο δύσκολη περίπτωση. Ενώ στο «Ο Αθέατος των συζύγων κόσμος» το κλίμα είναι μάλλον αντεστραμμένο. Εκεί, η γυναίκα δεν είναι το συναισθηματικό «θύμα» μία κατάστασης, ευάλωτο και αλωμένο, αλλά της αναγνωρίζεται ο χώρος που της ανήκει, των φαντασιώσεων. Έτσι, όταν τη βλέπει ο σύζυγος να φιλά τα ανυποψίαστα παιδιά της, του δίνει κάθε φορά την εντύπωση πως τα αποχαιρετά και φεύγει σε έναν κόσμο δικό της, απροσπέλαστο για εκείνον. Όταν ξαπλώνει, λοιπόν, πλάι στον σύζυγο που χάνεται στην καθημερινότητά του, εκείνη φαντασιώνεται ένα φλογερό πάθος, στην αρχική του μορφή, χωρίς πρόσωπο και όνομα μέσα στα μουσκεμένα εσώρουχά της. <br />Η φθορά και ο θάνατος, από την άλλη πλευρά, δεν αντιμετωπίζονται μοιρολατρικά, δεν είναι άλλοθι παραίτησης του ποιητή, αλλά βλέπονται σαν ένας δρόμος –τραχύς- προς τη γνώση και την αυτογνωσία. Το «Ταξιδεύοντας προς το φως» είναι χαρακτηριστικό αυτού του θεματικού κύκλου, καθώς επίσης και η «Ιδιωτική θλίψη», όπου και από τον τίτλο αντιλαμβάνεται κανείς την πικρή διαπίστωση που κάνει ο Πύργαρης, πως μόνος του βιώνει κανείς τελικά τα μεγάλα γεγονότα της ζωής του. Ο ποιητής, γράφοντάς τα για έναν φίλο του που πέθανε αιφνίδια εν αναμονή των αποτελεσμάτων από τις ιατρικές του εξετάσεις, καταλαβαίνει πως κανέναν άλλο πέρα από τους γνωστούς αυτού που χάθηκε, δεν αφορά το γεγονός κι έτσι διακριτικά, αφού του αποθέσει τον φόρο τιμής που του πρέπει, σωπαίνει, χωρίς κραυγές και περιττολογίες. Εξαιρετικά ενδιαφέρον για την εικονοποιία του είναι και «Η πεταλούδα της Ανάστασης», στο οποίο ο Πύργαρης δείχνει να αξιοποιεί γόνιμα το ποίημα του Μπωντλαίρ, Το κρανίο (αν αναφέρομαι συχνά σε αυτόν τον ποιητή είναι γιατί και ο ίδιος πέρα από τις κάποιες αναφορές του Γάλλου στα ποιήματά του, βλ. «Σαρκοφάγα μοσχάρια», παραδέχεται πως έχει επηρεαστεί από εκείνον και τους καταραμένους ποιητές γενικότερα). <br /><br /><b>Στοιχεία μορφής:</b><br /><br />Α) ο ελεύθερος στίχος<br />Έχει ειπωθεί πως η λογοτεχνική γενιά του ’80 φροντίζει ιδιαίτερα τη μορφή των ποιημάτων της, στοχάζεται γύρω από ζητήματα γλώσσας και ρυθμού, απαντώντας στη μορφική ατημελησία της γενιάς του ’70. Έτσι, κρατά τον ελεύθερο στίχο στον οποίο όμως φροντίζει να προσδώσει εσωτερικά μία μουσικότητα κι έναν ρυθμό, προκειμένου να αποφύγει την όποια πεζολογία των προηγούμενων.<br />Πράγματι, η μορφή δεν είναι κάτι που περνά χωρίς να βασανίσει τον Πύργαρη, ο οποίος δοκιμάζει να γράψει και ποιήματα πιο παραδοσιακά, <br />με μέτρο και (ψευδο) ομοιοκαταληξία. Τα ποιήματα αυτά[1], λίγα σε σχέση με το σύνολο, αν και όχι τα πλέον επιτυχημένα, δείχνουν την ανάγκη του ποιητή για αρμονία, αφού και εξωτερικά, αν τα παρατηρήσει κανείς, έχουν μία κλασικιστική μορφή και μία ισορροπία, αλλά και αποκαλύπτουν και κάποια ανάγκη για ένα σημείο αναφοράς, ίσως, μία σταθερά μέσα στη ρευστότητα και το άμορφο που ταλανίζει έναν δημιουργό. Σύντομα, ωστόσο, υπακούοντας στην εσωτερική του ανάγκη για ελευθερία και αναγνωρίζοντας, καθώς φαίνεται, τους περιορισμούς της φόρμας, τα εγκαταλείπει και επιστρέφει στον ελεύθερο στίχο, του οποίου τη μουσικότητα χτίζει εσωτερικά, δημιουργώντας παράλληλα την επιδιωκόμενη εντύπωση. <br />Ενδεικτικά και πάλι, παραθέτω το «Άγγιγμα»:<br /><br />-Κι έπειτα ήρθαν αυτοί που δε γνώρισαν τη μεγάλη πλά<br />νη. Ήρθαν ανάλαφροι, χωρίς αίματα, χωρίς σκόνες απ’ τα γκρεμί<br />σματα. Ολοκαίνουριοι. Δεν είδαν ποτέ να πέ<br />φτουν από τα βάθρα αγάλματα. Δεν άκουσαν τις οιμωγές εκτοπι<br />σμένων.<br />Μια γενιά θαρρείς δίχως μνήμη. Έκοψαν τα μπλουζά<br />κια ψηλά, φόρεσαν παντού σκουλαρίκια.<br />Παρθένος ο κόσμος πάλι-<br /><br />Εδώ, ο τρόπος με τον οποίο κόβει τους στίχους ο ποιητής (ή κατά το καρυωτακικό, τους ξεχαρβαλώνει) (γκρεμί/σματα, πέ/φτουν, εκτοπι/σμένων,μπλουζά/κια) δημιουργεί, οπτικά και συγχρόνως ακουστικά την αίσθηση του γκρεμίσματος, της πτώσης, της κοπής ή καλύτερα, την υποβάλλει, χωρίς να χρειάζεται περίσσεια λέξεων για να τη δηλώσει.<br />Επιπλέον, η αίσθηση του χάους και της σύγχυσης που δημιουργεί η πτώση των αγαλμάτων τονίζεται από τη συσσώρευση του φθόγγου α στον τέταρτο στίχο και τη χασμωδία βάθρα αγάλματα. Το νεκρό και ψυχρό κλίμα του χώρου έρχονται να γεμίσουν οι ήχοι και οι κινήσεις των<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. «Το δίλημμα» και «Κατάφαση»</i><br /><br />σκουλαρικιών: στον προτελευταίο στίχο είναι χαρακτηριστική η παρήχηση των υγρών λ και ρ.<br />Αλλού η σειρά με την οποία τοποθετεί τις λέξεις μέσα στο στίχο δημιουργεί μία αίσθηση ρυθμού και ισορροπίας. Αντιγράφω ένα τμήμα από «τους Κραταιούς»:<br /><br />γιατί εμείς<br />της ημέρας οι φοβεροί κραταιοί<br />τις νύχτες την αγάπη ικετεύουμε<br />όταν τη σιδηρά αποθέτουμε πανοπλία<br />κι απορημένα<br />τον φόβο μας κοιτάζουν τ’ αστέρια<br /><br />Εδώ, στον δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και τελευταίο στίχο η αλλαγή στη σειρά των λέξεων και η τοποθέτησή τους με τον συγκεκριμένο τρόπο δημιουργεί την εντύπωση παράλληλων τεντωμένων σχοινιών στα οποία βαδίζουν οι κραταιοί εραστές, λειτουργώντας διαφορετικά τη μέρα (κρατώντας πανοπλίες κι άμυνες) και τη νύχτα (ζητώντας αγάπη). Παράλληλα όμως με την οριζόντια ανάγνωση, οι ίδιοι στίχοι αν τους δούμε κάθετα (μία τέτοια ανάγνωση μπορεί να ξεφεύγει από τις προθέσεις του ποιητή, αλλά νομιμοποιείται να προσγραφεί στο ποίημα, εφόσον την ενεργοποιεί στον αναγνώστη, έστω κι αθέλητα) δείχνουν ότι επί της ουσίας η συμπεριφορά των εραστών δεν αλλάζει, παρά την ανάγκη τους για άφεση: στο τέλος, θα αναζητήσουν την κάποια ασφάλεια (κραταιοί ικετεύουμε πανοπλία, οι φοβεροί την αγάπη αποθέτουμε). Ομοίως, δημιουργούνται ακουστικές και οπτικές εικόνες κι εδώ (παρήχηση του ρ στον δεύτερο, ο βαρύς αντίλαλος της πανοπλίας που πέφτει, στον προτελευταίο στίχο, με την πυκνότητα των α και ρ). <br /><br /><b>Β) συνθετικά ποιήματα</b><br /><br />Όπως είδαμε παραπάνω, κατά τον Μπουκάλα, στη γενιά του ’80 περιορίζεται αισθητά η τάση για συνθετικά ποιήματα, κάτι που σχετίζεται πιθανόν με την πτώση του τόνου και τον περιορισμό της φιλοδοξίας για μεγαλόπνοα ποιήματα: προέχει η έκφραση της ατομικής περίπτωσης και αυτή μπορεί να εκφραστεί και με μικρότερες, ακαριαίες συλλήψεις.<br />Στον Πύργαρη, βλέπουμε να υπάρχει μία τάση για μεγαλύτερες συνθέσεις (τα περισσότερα ποιήματά του είναι μεσαίας ή μεγάλης έκτασης- αν βάλουμε ένα σχετικό όριο 15 στίχων για το μεσαίας έκτασης ποίημα) και αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ένα, συνθετικό ποίημα, διακρίνουμε φανερά μία τάση να οργανώνει θεματικά τις συλλογές του, καθώς επίσης και να τις χωρίζει εσωτερικά σε επιμέρους ενότητες. Έτσι, η Ωραιοδίνηπεριλαμβάνει ποιήματα της ίδιας θεματικής που διαβάζονται ταυτόχρονα και σαν συνέχεια, ενώ στον Χαιρετισμό υπάρχει ο χωρισμός της συλλογής στις ενότητες: Άγγελοι από χώμα, Γενιά μεμβράνη, Μινώταυρος, Θερμοπύλες,Οι ατελέσφοροι και Ο νέος Θησέας. Τα Σκοτεινά ποιήματα, από την άλλη πλευρά, λειτουργούν στη λογική του άρθρου του για την open-mind ποίηση (γράφω γι αυτό το θέμα παρακάτω και παραθέτω το άρθρο στο επίμετρο) και από αυτή την άποψη συγκροτούν μία ενότητα όλα μαζί, διαβάζοντας και ξαναγράφοντας το ένα το άλλο.<br /><br /><b>Γ) γλώσσα</b><br /><br />Η γλώσσα του Πύργαρη δείχνει να ακολουθεί την τάση της γενιάς του ’80: πλησιάζει στην αστική γλώσσα, χωρίς να φοβάται μήπως θεωρηθεί αντιποιητική, γνωρίζοντας καλά πως όχι μόνο δεν υπάρχουν αντιποιητικές λέξεις, αλλά αυτές που θεωρούνται τέτοιες, μπορούν, συνδυασμένες κατάλληλα, να αποτελέσουν πολύτιμο εργαλείο στον ποιητή για να δημιουργήσει μία εντύπωση.<br />Έτσι, ενσωματώνει στο ποιητικό του λεξιλόγιο λέξεις ξενικές προκειμένου να σατιρίσει τον μιμητισμό κάθε ξενόφερτης μόδας («perie» στο Νέοι Αττικισταί) ή να δείξει την πικρία και τον σαρκασμό του για τον παροπλισμό της γενιάς του (βλ «Αουτάν» στις Θερμοπύλες) ή ακόμα, να συγχρονιστεί, χωρίς να ψέξει, με την τάση της νέας γενιάς (η έφηβη τηςΩραιοδίνης φορά ταττού).<br />Για τον ίδιο σκοπό, της ειρωνείας, χρησιμοποιεί επίσης και αρχαιοπρεπέστερους τύπους (βλ. τον τίτλο Νέοι Αττικισταί), ενώ μία φορά Ωραιοδίνη, η λέξη «γαμημένη», η οποία και έχω την αίσθηση πως δεν ενοχλεί, αφού εντάσσεται σε ένα γενικότερο κλίμα προφορικότητας και εξομολόγησης). Φράσεις και λέξεις, επίσης, με ξηρό δοκιμιακό ύφος (οι διακηρύξεις του ομιλητή της «Εκδήλωσης» περί αναφαίρετων ανθρώπινων δικαιωμάτων) ή παρμένες από τον προφορικό λόγο («σαλτιμπάγκοι» στο ίδιο ποίημα) λειτουργούν εξίσου ειρωνικά, εκφράζοντας άλλοτε οργή κι άλλοτε δυσπιστία. Την ίδια στιγμή χρησιμοποιεί και κάποιους τύπους της δημοτικής περισσότερο παλαιικούς (βλ. τον τύπο «δεν επρόσεξε»), οι οποίοι καταφέρνουν να ενσωματωθούν ωραία στο κείμενο, δίνοντάς του μία ισορροπία παράδοσης και μοντέρνου. <br /><b><br />Δ) το ύφος και η σκοτεινότητα</b><br /><br />Όπως είδαμε και από την παρουσίαση των ποιημάτων ποιητικής του Πύργαρη, η γλώσσα του ποιητή οφείλει να είναι απλή και κατανοητή, αφού πρωταρχικό μέλημά του πρέπει να είναι η επικοινωνία. Έτσι, ομοίως και το ύφος οφείλει να είναι φυσικό, να βοηθά αυτή την επικοινωνία και όχι να συσκοτίζει.<br />Συνεπώς, όταν διαβάζει κανείς τον τίτλο Σκοτεινά ποιήματα της τελευταίας συλλογής, πριν βιαστεί να εντοπίσει αντίφαση ως προς τα όσα προτείνει εντός της ο ποιητής, καλό είναι να κατανοήσει την έννοια την οποία προσδίδει στη σκοτεινότητα ο ίδιος. Δεν είναι η σκοτεινότητα όπως τη θεωρεί ο Βαγενάς[1], ως επαρκής αριθμός άλογων στοιχείων (κορύφωση –ή μάλλον ακρότητα- του οποίου θεωρεί τα υπερρεαλιστικά κείμενα) που δυσκολεύουν τον αναγνώστη να βρει αναλογίες μεταξύ των όσων παραβάλλονται.<br />Διαβάζοντας το άρθρο που συνοδεύει τη συλλογή, ο Πύργαρης εννοεί ακριβώς το αντίθετο: φιλοδοξεί με την ποίησή του να αποκαλύψει μέσα από το σκοτάδι της εξωτερικής πραγματικότητας το φως. Γι αυτό το λόγο, όπως είδαμε και στην «Άυλη πόλη», δε δυσκολεύει τον αναγνώστη του με περιττά άλματα της σκέψης ή με παράδοξο συνδυασμό λέξεων: στόχος του δεν είναι τόσο η ανοικείωση, όσο να περιηγηθεί ο αναγνώστης του στην πόλη του, η οποία έχει δομηθεί με ένα σχέδιο και να συλλογιστεί. Η όποια έκπληξή του θα έρθει στη συνέχεια μόνη της, σταδιακά και από την ίδια την εικονοποιία (βλ. το ποίημα «Εκδήλωση» και την αποκάλυψη, την οποία αρχίζουμε να υποπτευόμαστε, ότι το αμφιθέατρο βρισκόταν από την αρχή στο βυθό της θάλασσας).<br /><br /><br />________________________________________<br /><i>[1] Βλ. Νάσος Βαγενάς, Για έναν ορισμό του μοντέρνου στην ποίηση, Στιγμή, Αθήνα 1984, σελ.16 κ.ε.<br /></i> <br /><br /><b>Ε) τρόπος</b><br /><br />Ως προς τον τρόπο (και αναφέρομαι στον λυρικό και δραματικό, όπως τα ορίζει ο Βαγενάς), τέλος, με τον οποίο δίνει τα θέματά του ο Πύργαρης, παρατηρεί κανείς πως ακολουθεί την πορεία του κάθε δημιουργού μέχρι να βρει έναν καθαρά δικό του τρόπο έκφρασης. Αρχικά, πιο λυρικός, με στοιχεία ρομαντικά, καταθέτει αισθήματα, αν και όχι μονοδιάστατα (μέσα τους υπάρχει το στοιχείο της αντίθεσης και της τραγικότητας που κάνει ένα ποίημα πιο σφιχτό: στην Ωραιοδίνη ο έρωτας έχει το στοιχείο της κάθαρσης αλλά και της αμαρτίας συγχρόνως, υπάρχει η σύγκρουση του θέλω και του πρέπει, η επικράτηση μάλλον της σύνεσης μπροστά στην αλήθεια της πραγματικότητας), στη συνέχεια γίνεται πιο μεστός και δραματικός στη μέσα του σύγκρουση: ο εργώδη ποιητής συνεχίζει να γράφει έχοντας πια επίγνωση της ματαιότητας του έργου του. Στοιχεία «παραλόγου» (με την έννοια που δίνει ο Καμύ στο παράλογο στον Μύθο του Σίσυφου) και η οικειοποίησή τους τον φέρνουν πιο κοντά σε έναν ρεαλισμό και μία κριτική της πραγματικότητας που δε χωρά μονομέρειες και ιδανισμούς, που ακούγονται μεν ελκυστικοί, καθότι καθησυχάζουν, αλλά στην ουσία δεν έχουν κανένα έρεισμα. <br />Με αυτή την έννοια, παρότι τα θέματα που επιλέγει, από την ιστορία και το μύθο, όπως είδαμε, τον φέρνουν κοντά στην παράδοση, ο τρόπος με τον οποίο τα πραγματεύεται και η μορφή των ποιημάτων του (ελεύθερος στίχος, πιο καθημερινό λεξιλόγιο, επικράτηση του δραματικού –με την έννοια που του αποδίδει ο Βαγενάς[1]- έναντι του λυρικού) τον κάνουν μοντέρνο.<br /><br />Ιδιωτικός και δημόσιος, ερωτικός και πολιτικός, υπαρξιακός και ρεαλιστής, λυρικός και δραματικός, ο Πύργαρης αποτελεί μία περίπτωση ποιητή ο οποίος αξίζει να προσεχθεί. Πρώτα από όλα, καθότι έχει μία<br /><br /><br /><i>________________________________________<br />[1] Βλ. Νάσος Βαγενάς, ό.π. σελ. 16 κ.ε.</i><br /><br />αξία από μόνος του, ένα λόγο μεστό, μία αλήθεια που καίει και θέλει να εκφραστεί και προπάντων το θάρρος να ξεβολέψει τον «γραμματιζούμενο» άνθρωπο, κάτι που τον κάνει επικίνδυνο και συγχρόνως επίκαιρο, όσο και διαχρονικό και, αφετέρου, γιατί θέτει ερωτήματα γύρω από την κατεύθυνση της σύγχρονής μας λογοτεχνίας: υπάρχει σήμερα μία συγχρονισμένη λογοτεχνική κίνηση κι αν ήταν –ισμός, τι θα ήταν; Ή έχουμε να κάνουμε με ατομικότητες; Ποια είναι η ποίηση σήμερα και ποια η σχέση της με την ιστορία; Οι σύγχρονοι ποιητές είναι εσωστρεφείς ή ανοίγουν την οπτική τους κόσμο; Φιλοδοξούν να γράψουν μία ποίηση ελληνικού χαρακτήρα (και τι εννοούν με τον όρο) ή να λειάνουν τα περιγράμματα της εθνικοτητας; Και τελικά η τωρινή γενιά είναι ένα κομμάτι, μία προέκταση τη γενιάς του ’80;<br />Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως η επιστήμη της φιλολογίας με το σπουδαίο αυτό εργαλείο που διαθέτει, την κριτική, θα έβγαινε κερδισμένη αν ανοίγονταν και δοκίμαζε (διακινδύνευε, αν θέλετε) να αποτιμήσει το έργο δημιουργών με προοπτικές (έστω και εν προόδω) και να τους προλάβει από τη λήθη. Με αυτό τον τρόπο θα προλάβαινε και η ίδια λάθη που εντοπίζει στις προηγούμενες γενιές και εννοώ την όψιμη αναγνώριση σημαντικών μορφών.<br />Παρρησία, άλλωστε, θα ζητούσε και από εμάς ο ίδιος ο Παναγιώτης Μουλλάς, προς τιμή του οποίου γίνεται αυτός ο διαγωνισμός, όταν έλεγε κλείνοντας πονηρά το μάτι:<br /><br />Η κριτική είναι υπόθεση ταπεραμέντου[1]. <br /><br /><br /><br />Bάγια Κάλφα<br /><br /><br />________________________________________<br />[1] Βλ. Παναγιώτης Μουλλάς, Η δέκατη Μούσα. Μελέτες για την κριτική, εκδ. Σοκόλη, Αθήνα, 2001<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4802800141027942833?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-39417316187070676862011-10-16T00:04:00.000-07:002011-10-16T00:05:05.324-07:00<i><br />Πόσο ωραία ακούγεται η βροχή...<br />-σαν παιδί που χάθηκε<br />και σιγοκλαίει στην αυλή<br />απ' το πρωί-<br /><br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3941731618707067686?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-41888009742462593972011-10-13T22:49:00.000-07:002011-11-27T02:01:21.873-08:00<i>i<br /><br />-Του Λαέρτη ο καταραμένος γιος<br />που τα καλύτερα παιδιά μας<br />για πόλεμο ξεσήκωσε<br />σώος επέστρεψε.<br />Χαίρεται τώρα το παλάτι και το βιος του.<br /><br />Τυλιγμένος <br />στη δόξα και την αίγλη του<br />την πόρνη αγκαλιάζει Πηνελόπη<br />πάνω στο αίμα το νωπό<br />των άτυχων μνηστήρων<br /><br />την πόρνη ναι, που ως σκύλα<br />σ' ανομολόγητο οίστρο<br />άπλωσε παντού τη μυρωδιά της<br />όλα τ' αρσενικά καλώντας<br />-που έβραζε το αίμα τους-<br />κοντά της<br /><br />τώρα παριστάνει τη πιστή<br />στον Οδυσσέα<br />που σώος επέστρεψε...<br /><br />Εκείνος σώος!<br />μα τα παιδιά μας, από ψάρια φαγωμένα<br />Τρώες και Κύκλωπες<br /><br />Και πούναι η δόξα?<br />Πούναι τα πλούτη και τα λάφυρα?<br />Τι κέρδισε η Ιθάκη<br />από τον ξένο πόλεμο;<br /><br />…………………………<br /><br /><br /><br />ii<br /><br />-Αυτοί που ξεχειλίζουνε κακία και φθόνο<br />πνίγοντας μέσα στο κρασί βρισιές και ξόρκια<br />για μένα, τον Τηλέμαχο, την δόλια Πηνελόπη<br />τάχα ποτέ εβρέθηκαν, στη θέση την δεινή<br />του βασιλιά που πρέπει<br />σημαντικές να πάρει<br />για την χώρα αποφάσεις;<br /><br />Γι’ αυτούς ο κόσμος όλος<br />η ειρήνη και τα σπίτια τους<br />κι η ηθική στενή<br />μέχρι τον φράχτη της αυλής τους.<br /><br />«Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη»!<br />Μα πώς από το πρόσταγμα <br />του κραταιού Αγαμέμνονα<br />η Ιθάκη η μικρή ν’ αποσκιρτήσει;<br /><br />‘Απαντες πλην Ιθακιωτών;;;<br /><br />………………………………<br /><br />Τώρα στους νικητές ανήκουν.<br />Kαι των παιδιών τους τα παιδιά<br />χρόνια θα απολαύσουν<br />στην συμμαχία των Μυκηνών<br />τα δώρα της ειρήνης<br /><br />Χρυσαφικά και λάφυρα! <br />Να τούτα δώ! <br />Τα μόνα που εσώθηκαν <br />απ’ την εκδίκηση του Ποσειδώνα<br />τα δώρα των Φαιάκων<br />του βασιλιά Αλκίνοου<br />Όλα δικά τους!<br /><br />Μα δώρο μεγαλύτερο η δόξα της Ιθάκης<br />που μέχρι σήμερα δε γνώριζε κανείς<br />μα τώρα ως τα πέρατα <br />και γενεές μπροστά<br />αιώνες θα γνωρίζουν<br /><br />γιατί ο δικός της βασιλιάς<br />την Τροία την επτάκλειδη<br />μονάχα αυτός κατόρθωσε<br />με πονηριά να ξεκλειδώσει<br />την όρεξη<br />του αδηφάγου Σκάμαντρου<br />μια και καλή να κόψει<br />και τέλος σε φονικό ανώφελο<br />μονάχα αυτός εμπόρεσε <br />να δώσει<br /><br />……………………………<br /><br />Και τα παιδιά τους<br />περισσότερο παιδιά μου<br />πρώτος τα έκλαιγα <br />πρώτος εσπάραζα καθώς <br />στο αντρειωμένο στήθος τους <br />υπόκωφα χτυπούσε η πληγή<br />το κύμα τους κατάπινε <br />ή πέφταν έκπληκτοι <br />σ' αδίστακτα σαγόνια<br /><br />-τι πιο βαριά κατάρα <br />μετά από τέτοιο δέσιμο <br />τους ακριβούς συντρόφους σου να χάνεις<br />μετά από τόσα<br />που είδες μαζί τους πρωινά<br />ρημάδι να γυρνάς<br />και έρμος στην πατρίδα<br /><br />Μνήμες χωρίς αναπαμό<br />γι' αυτό τρελός τις νύχτες <br />λουσμένος στον ιδρώτα μου, τους κράζω<br />γιατί είναι άδεια η καρδιά<br />κι ασήκωτη στους ώμους μου<br />η δόξα-<br /><br /><br />Παρηγοριά μου μόνη<br />πως ζούνε μέσα μου, αφού<br />καθώς εσβήναν <br />το τελευταίο βλέμμα το θολό<br />σε μένα τον ανήμπορο<br />οι δύστυχοι χαρίζαν<br /><br />γι' αυτό<br />ήλιοι στο αίμα και τα μάτια μου<br />λαμπρές οι σύντροφοι κολώνες<br />στο έπος και στη θύμηση<br />στη δόξα της Ιθάκης<br /><br /></i><br /><br /><br />Οκτώβρης 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4188800974246259397?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-35246235263556459622011-10-01T03:24:00.000-07:002011-10-01T03:32:45.377-07:00<i><br />Πατρίδα που χάραξες, του κόσμου τους δρόμους<br />τα φώτα σου έθρεψαν τους μητροκτόνους<br />σου πήραν ό,τι είχες, κάθε στολίδι<br />κι όταν δεν είχες, σηκώσαν λεπίδι<br /><br />-αυτοί που πήρανε το φως<br />κρατούν σκοτάδι-<br /><br />Πόση σιωπή ειν' αρκετή, πόση ερημιά<br />νάρθει αυτή η λατρευτή με τα φτερά<br />και τ' άλογό της<br />στης άχρονης να σκύψει τη πληγή<br />και το λυγμό της...<br /><br />σα λάμψη να καλπάσει στα ιερά βουνά<br />ένα φιλί να δώσει στα πέτρινα παιδιά<br />που ναρκωμένα και βουβά, χρόνια καρτερούν<br />από τα βάθη της σπηλιάς στο φως να βγουν<br /><br />-αυτούς που έθαψε ο καιρός<br />γνέφει τους πάλι<br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3524623526355645962?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-24817663368783528142011-09-26T10:14:00.001-07:002011-09-26T10:14:13.991-07:00<i><br />Ο χρόνος<br />αρρενωπό της γης λιοντάρι<br />περήφανα διαβαίνει σπέρνοντας νεκρούς<br /><br />η σκιά τους<br />γύρη των μαραμένων λουλουδιών<br />στον άνεμο πλανιέται αναζητώντας<br />χώμα και τόπο <br />να ξαναγεννηθεί<br /><br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2481766336878352814?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-75986182548970305202011-09-14T00:47:00.000-07:002011-10-01T10:54:30.607-07:00<i><br />Και μούλεγες πάντα<br />πως το χειρότερο θάναι<br />το νάμαστε αυτόνομοι<br />πεπερασμένοι<br />χωρίς την υπόνοια<br /><br />πως ρίζες ήμαστε, αθάνατου δέντρου<br />που τρέφεται απ' τις οδύνες μας<br />ανθίζει απ' τα αναφιλητά μας<br /><br />και καρπίζει, ολοένα καρπίζει<br />μες στην αόρατη άνοιξη</i><br /><br /><br /><br />ROOTS<br /><br />And you always told me<br />that the worst will be<br />being independent<br />finite<br />without the suspicion<br /><br />that we are roots, of immortal tree<br />nourished by our sorrows<br />blooms from our sobs<br /><br />and fruits well on and on<br />inside this unseen spring.<br /><br />GEORGE PYRGARIS<br />μετάφραση: L. Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7598618254897030520?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-29569560033282583722011-09-10T09:38:00.000-07:002011-10-01T10:56:50.705-07:00<i><br />Σαλεύει η κουρτίνα<br />το καλοκαίρι τελειώνει<br /><br />Καθώς εκείνη ντύνεται κι αυτός καπνίζει<br />χιλιάδες μικροσκοπικοί μαύροι σκαφτιάδες<br />στη άκρη του αριστερού ματιού<br />βαθαίνουν την ρυτίδα<br />που λίγο πριν,<br />εκείνη χαμογελώντας φίλησε<br /><br /></i><br /><br /><br />WEAR<br /><br />The curtain stirs<br />summer ends<br /><br />As she dresses and he smokes<br />thousands of tinny black diggers<br />at the edge of the left eye<br />deepen the wrinkle<br />that shortly before,<br />she kissed with a smile.<br /><br />GEORGE PYRGARIS<br />μετάφραση: L. Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2956956003328258372?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-9287713166819696742011-09-04T23:03:00.000-07:002011-09-04T23:03:24.126-07:00<i><br />-η ποίηση δε σε βοηθάει να βρεις<br />αλλά να χάσεις<br />την αθωότητά σου-<br /><br /><br />Χάρτινα όστρακα ορισμένα ποιήματα<br />αιωρούμενα<br />ιλιγγιωδώς ταξιδεύουν<br />στη νυχτιά και το χάος<br /><br />μέσα τους εγκλωβισμένοι ένοικοι<br />-παραστρατημένοι της δράσης-<br />χρόνια χαζεύουν την εσωτερική διακόσμηση<br />ικανοποιημένοι κι αυτάρκεις<br />από παράθυρα ψεύτικα<br />και ψευδαισθήσεις<br />με μαεστρία ζωγραφισμένες<br />σε κουρτίνες και τοίχους<br /><br />Έτσι αρμόζει σε κάποιους<br />κρατώντας κάλπικα για την Εδέμ εισιτήρια<br />να ταξιδεύουν ανώδυνα<br />στης μαύρης αλήθειας τα στιλπνά ξυράφια<br />που αφελείς κι αθώους<br />να κόψουν περιμένουν<br /></i><br /><br /><br /><br />-Τα σκοτεινά ποιήματα-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-928771316681969674?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-88794411172367816302011-08-26T07:26:00.000-07:002011-10-01T10:59:09.369-07:00<i><br />Όσοι υπέγραψαν<br />ευλογήθηκαν<br />κτήμα να τις έχουν για πάντα<br /><br />Μα όταν ήσυχοι μακαρίως κοιμούνται<br />αυτές σε μουσκεμένα εσώρουχα ονειρεύονται<br />ν' αποδρούν από την άδικη<br />συρματόπλεκτη κλίνη<br /><br />έτσι ιδρωμένες ιππεύουν άλογα φτερωτά<br />και μέσα σε έναστρους πετώντας ουρανούς<br />ξεπεζεύουν ξέπνοες, αλλόκοτες, τρελές<br />σε ξένα κρεβάτια<br />χωρίς όνομα, χωρίς πρόσωπο<br />εραστών</i><br /><br /><br />THE UNSEEN WORLD OF SPOUSES<br /><br />Men who signed<br />blessed<br />property to have them for ever<br /><br />But when they quietly and blissfully asleep<br />wives in wet underwear see dreams<br />to escape from the unfair<br />and stranded wire bed<br /><br />so sweaty ride winged horses<br />and fly into starry skies<br />and then getting off without breath,<br />weird, crazy<br />in unknown beds<br />of lovers<br />without a name, without a face<br /><br />GEORGE PYRGARIS<br />μετάφραση: L. Ts.<br /><br /><br />-τα σκοτεινά ποιήματα-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8879441117236781630?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-11984012650321156332011-08-24T01:52:00.003-07:002011-08-25T07:00:20.245-07:00<i><br />Θυμίαμα από θειάφι το πρόσωπό σου<br />αχνό, μακρινό και ξένο <br />Η πάλη των γυμνών μας σωμάτων<br />βυθισμένη στη κινούμενη άμμο της λήθης <br />ατμοί οι υπόνοιες<br />πως όλα ένα τρελό παραμύθι και πως<br />δεν αναρριχηθήκαμε ακόμη στο φως<br /><br />Κέρινο ομοίωμα στη σπηλιά της καρδιάς μου<br />παίζεις ένα κομπολόι δακρύων -αναμετρώντας θλιμμένη<br />τις νύχτες που πυρπόλησες, με έκσταση ερωτικού τρομοκράτη-<br /><br />Κατά βάθος είχαμε χαθεί στο διάστημα <br />προσπαθώντας να συγκρατήσουμε ανεξέλεγκτους μετεωρίτες<br />νάχουμε κάπου να σταθούμε, νάχουμε κάπου να βαδίσουμε<br />χωρίς ποτέ να ξεχνούμε, πως θάμαστε εσαεί ναυαγοί<br />μα ευτυχώς θνητοί<br /><br />Ολόγυρά μας σφύριζαν ηλεκτρόνια μέρες<br />ιλιγγιωδώς οι ώρες και χιόνι πολύ<br /><br />Τότε σε είχα πρωτοδεί<br />όταν πηδούσες από βράχο σε βράχο, από μετεωρίτη σε μετεωρίτη <br />με κείνη τη φλογίτσα για φράντζα<br />πάνω στ' αριστερό σου μάτι <br />το κακό<br /><br />Με κάλεσες αναδύοντας μια οσμή από θειάφι<br />με κάλεσες χύνοντας της αράχνης το νήμα<br />η άκρη του τρεμόπαιξε στο ξύλινο τραπέζι<br />που η σκιά μου ανακάτευε λέξεις<br />καλά τυλιγμένη σε ένα μαύρο παλτό<br /><br />Θυμάμαι που με φώναζες με άλλο όνομα<br />ζητώντας τον Απρόσωπο, από μέσα μου ν' αναστήσεις<br />-κάθε φορά με έσβηνες και κάθε φορά ζωγράφιζα<br />ξανά το εαυτό μου-<br /><br />…………………<br /><br />...δεν έμενα για σένα<br />τα χελιδόνια κοιτούσα <br />που πηγαινοέρχονταν στο μέτωπό σου<br /><br />εκεί, λίγο πιο πάνω από το φρύδι<br />προσπαθούσαν να τελειώσουν <br />μια μισο<br />χτισμένη <br />χελιδονοφωλιά<br /><br /></i><br /><br /><br />-σπουδή από τα νεανικά μου χρόνια-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1198401265032115633?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-84379291082405568232011-08-22T22:43:00.000-07:002011-09-11T04:46:22.246-07:00<i><br />Άσχημοι καιροί<br />πάνε οι δόξες οι παλιές<br />τα μεγαλεία<br />και οι καλές ημέρες<br /><br />πέρασαν οι ευγενείς καιροί<br /><br />τώρα<br />ακόμη κι ο Ελύτης <br />γδάρτης δελφινιών,<br />στης ανάγκης <br />το σταχτόπλωρο καράβι<br /><br /></i><br /><br />-Tα σκοτεινά ποιήματα-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8437929108240556823?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-63692869064597200462011-08-22T04:23:00.000-07:002011-08-22T04:32:57.429-07:00<i><br />Όταν δεν έχεις να πεις<br />περίμενε την σιγουριά της βροχής<br />να μαλακώσει το χώμα<br /><br />την υγρασία περίμενε <br />να μουλιάσει τους σπόρους<br /><br />να ξυπνήσει ξανά η στοργή<br />και σα λουλούδια ν' ανθίσουν στον κάμπο<br />τα κόκκινα λόγια<br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6369286906459720046?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-55027088748482906362011-08-19T03:13:00.000-07:002011-09-14T00:11:18.272-07:00<i><br />Πώς εγκλωβίστηκες στον βυθό αυτής της παράξενης λίμνης<br />ο πάγος ήρθε απρόσκλητος από ψηλά<br />και φίλησε τα πάντα μέχρι τα έγκατα<br /><br />Εκεί που όλα μύριζαν ζωή<br />δεν είδες τις παράξενες γύρω σου χαραγματιές<br />σε κύκλωσαν αργά λευκοί κεραυνοί<br />μικροί και αθόρυβοι -σχεδόν ύπουλοι-<br />τόσο που δεν άκουσες τους τριγμούς<br />τόσο που δεν ένιωσες την θερμοκρασία να πέφτει<br />μέχρι που έπηξε γύρω σου το νερό<br />κι ακίνητος έμεινες σ' αυτή τη θέση<br />ολόγυμνος στον βυθό με το καμάκι στο χέρι<br />έτοιμος να χτυπήσεις τον στόχο<br />που λάμπει εμπρός σου ολόχρυσο ψάρι<br /><br />σαν κάτι όνειρα παλιά<br />που θες όσο τίποτα να τρέξεις, μα τα μέλη αρνούνται<br />ενώ η καρδιά πάλλεται μέσα σου ζεστή και κόκκινη<br />και το ατρόμητο ψάρι εκεί<br />ολόχρυσο, στραφταλιστό<br />τη καμακιά<br />το τελειωτικό χτύπημα κοροϊδεύοντας, περιμένει<br /><br />......................................<br /><br />Θολό το τοπίο, γύρω σκιές και τα φύκια<br />που έχουν πάψει κι αυτά να σαλεύουν<br />τα πεταμένα από χρόνια σκουπίδια<br />-μπουκάλια, προφυλακτικά και σκου<br />ριασμένοι τενεκέδες-<br />κι αυτό το κρεβάτι που έχει πέσει κάπως λοξά<br />στην άκρη, της υδάτινης χαράδρας <br />και πάνω του ένα τρομαγμένο αγόρι<br />-ακίνητο κι αυτό, σαν κάκτος-<br />με μάτια κόκκινα, φλογισμένα<br />κρατώντας το χέρι μιας θεάς αγαπημένης<br />βλέπει να ροδίζει ντροπαλά η υποκρισία<br />κάτω από την διάφανη, τους δέρματός της μεμβράνη...<br /><br />Κι ο ήλιος ψηλά, πολύ ψηλά<br />ένα κίτρινο πυρακτωμένο σίδερο, θολό κι αυτό<br />σαν πεθαμένη ελπίδα</i><br /><br /><br /><br />Αυγουστος 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-5502708874848290636?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-62169855059297919162011-08-15T09:56:00.000-07:002011-09-14T00:13:07.830-07:00<i><br />Τρία χρόνια τώρα, κοιτούσε τον φίλο του στην αντίπερα όχθη, σιωπηλό και λυπημένο. Καθόταν με τις ώρες στον μικρό μώλο μονάχος του, χωρίς να μιλά. Κι ήταν πάντα αυτά τα τρία χρόνια μια ομίχλη κι ένα κενό ανάμεσά τους. Σήμερα όμως το αποφάσισε. Δεν άντεχε άλλο να τον βλέπει ωχρό κι αμίλητο. Πήδησε στη μικρή βάρκα που βρισκόταν μπροστά του κι άρχισε να κωπηλατεί προς το μέρος του. Κι έτσι όπως κωπηλατούσε μέσα στην ησυχία και την ομίχλη, έμοιαζαν όλα με ένα παράξενο όνειρο.<br />Όταν έφτασε κοντά του, σταμάτησε και ανέβασε τα κουπιά στη βάρκα, που λικνιζόταν πια απαλά μες στο νερό και την ομίχλη.<br />-Γιώργη, του είπε, γιατί κάθεσαι έτσι; Τρία χρόνια σε κοιτώ απ' την αντίπερα όχθη. Είσαι συνεχώς μελαγχολικός και λυπημένος. Τι έχεις; Γιατί είσαι έτσι;<br />Ο Γιωργής σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε με βαθιά απελπισία τον άλλον στα μάτια.<br />- Γιατί έχεις πεθάνει αγαπημένε μου! Εδώ και τρία χρόνια, είσαι νεκρός. Έσένα πένθώ σ' αυτή την ερημιά, εσένα κλαίω...<br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6216985505929791916?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-74984754122453370202011-08-10T05:58:00.000-07:002011-10-24T01:28:41.672-07:00<i>i<br /><br />Στην αμμουδιά<br />-που μερεμέτιζαν οι σύντροφοι<br />το πλοίο της φυγής-<br />καθόλου δεν εφάνη<br /><br />Μα ούτε στα παλάτια της.<br />Μονάχος του τις ερημιές<br />αγρίμι αναμετρούσε<br /><br />και τα καλέσματά της,<br />-για δείπνα, μουσικές<br />και τελευταίες αγκαλιές-<br />με πείσμα απωθούσε<br /><br /><br />ii<br /><br />-κι αν είναι εδώ η Ιθάκη μου;<br />κι αν είναι η Κίρκη<br />μια νέα Πηνελόπη;<br />Να, στα σκοτάδια κιόλας<br />-σα ζωντανός νεκρός-<br />ένας αγέννητος Τηλέμαχος<br />με λύπη με κοιτά,<br />και να τον αναστήσω<br />-καρπίζοντας τα σπλάχνα της-<br />με αγωνία περιμένει.<br /><br />Μήπως να μείνω εδώ;<br />μήπως να δω κι εγώ έναν Τηλέμαχο<br />από μικρό να μεγαλώνει;<br />μήπως για πάντα να ξεχάσω<br />το εξοντωτικό<br />κι αμφίβολο ταξίδι;-<br /><br />...................<br /><br />iii<br /><br />Αύγουστο όμως,<br />αποχαιρέτησε την Κίρκη…<br /><br />ενέδωσε στης Πηνελόπης<br />το κάλεσμα το μακρινό<br />και στην οδυνηρή<br />του πρώτου Τηλεμάχου νοσταλγία<br /><br />Έτσι κι αλλιώς, το ήξερε<br />-και μέσα στη δική της αγκαλιά<br />την μαγική της λήθη<br />χαμένος στα χρυσαφένια της μαλλιά,<br /><br />στης ηδονής το ξέσπασμα<br />και στα γλυκά, σαν σύκα ώριμα<br />φιλιά- το ήξερε,<br /><br />η Ιθάκη θάχε <br />το τελευταίο λόγο<br />σε τούτο το ταξίδι<br /><br />………………………………<br /><br />Τώρα,<br />στη πλώρη στέκεται μισός<br /><br />........................<br /><br />όχι<br />δεν είναι εύκολο<br />να παρατάς μια μάγισσα<br />μια Κίρκη...<br /></i><br /><br /><br /><br />-Αύγουστος 2011-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7498475412245337020?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-46185034963688825522011-08-09T12:35:00.001-07:002011-08-11T08:55:17.691-07:00<i><br />Φεύγει το πλοίο, οι αιώνες, το καδράκι<br />η κουρτίνα ακόμη δε σάλεψε<br />Το λουλούδια στο βάζο<br />ζωγραφίζουν τη πιο τρελή φιγούρα <br />θυσίας και πάθους<br />Πρέπει να κοιμηθώ βολεμένος<br />στα στίγματα ενός μεγάλου ερωτηματικού<br />και το πρωί<br />να αφήσω τις Ερινύες <br />να καψαλίζουν την ηχώ τους πάνω στις στέγες<br />στα κεραμίδια σας<br /><br />Κύπελλο η πατημασιά του Ιάσονα η ξυπόλητη<br />στις αμμουδιές της Κολχίδας<br />να πιούμε κρασί με ροδανθούς<br /><br />ακμή η γυναίκα<br />όταν με το αιδοίο υγρό κι ανοιχτό σα τη λύτρωση<br />περιμένει ασθμαίνοντα τον άντρα<br />που παρατώντας στη σκισμένη πολυθρόνα το σακάκι<br />το πουκάμισο<br />-με το κουμπί να τρέχει και να νιαουρίζει στο πάτωμα-<br />σα λιοντάρι βρυχάται στα καπούλια της<br />αρπάζοντας το χάος απ' τα μαλλιά <br />και βροντώντας το αλύπητα<br />πάνω στο σκληρό, τεντωμένο του πέος<br /><br />για να πλαντάξει το χάος <br />να σβήσει</i><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4618503496368882552?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-53908238743282524092011-08-03T01:07:00.000-07:002011-08-03T01:07:36.358-07:00<i>Βουβός ο πόθος αετός<br />στα στήθια μου ανασαίνει<br /><br /><br />i<br /><br />Οι στεναγμοί<br />κοιμούνται κάτω απ' τις μασχάλες σου<br />κι άλλοι<br />σα σαλιγκάρια έρπουνε<br />στους ώμους στο λαιμό<br /><br />γιατί χωμάτινη είσαι!<br /><br />κι ας βγήκες κόκκινα φορώντας<br />από το στόμα του ήλιου<br /><br />φλόγα<br />πάνω απ' τον κάμπο μου<br />με τα κίτρινα στάχια<br /><br /><br />ii<br /><br />Φλόγα φλόγα<br />φωτιά μεθυσμένη!<br /><br />Τις νύχτες ξαγρυπνάς έξω απ' το σπίτι<br />χαϊδεύεις κοιμώμενα πουλιά<br />λουλούδια που θα είχαμε, μυρίζεις<br />μα όταν τη λεύκα μου ακουμπάς<br /><br />που κάθε πρωί<br />να βγω λευκός με καρτερεί<br />αρπάζει<br />κι υψώνεται τσιρίζοντας<br />η ρόδινη φωτιά<br /><br /><br />iii<br /><br />Οι μέλισσες κοιμούνται<br />ιδρωμένος όταν υπνοβάτης<br />αμπαρωμένη πόρτα<br />του κάκου από μέσα ξεκλειδώνω<br /><br />έξω σειρήνα φλόγα καρτερεί<br />και με να κάψει<br />μα το κλειδί στα χέρια μου<br />όλο γλιστρά<br />και μέσα του με κλείνει<br /><br /><br />iv<br /><br />Οι λεύκες μόνο στα όνειρα<br />όμορφα καίγονται<br /><br />τα πρωινά<br />γλυκά θροΐζουν πάλι<br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-5390823874328252409?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-44775441079284748632011-08-02T02:18:00.000-07:002011-08-10T00:14:06.662-07:00<i><br />μα είπα να μη βραχώ<br />να μη βραχώ απ' αυτή τη πικροθάλασσα<br />να μείνω είπα, για πάντα έφηβος<br />να μην ηχήσω<br />να μην ηχήσω σαν όλα τα τζιτζίκια των καιρών μας<br />λυπημένα<br /><br />σ' αυτό το κήπο <br />σ’ αυτό το κήπο της συμφοράς και της αγάπης<br />έκπληκτος ναι<br />δυστυχισμένος όχι<br /><br /></i><br /><br /><br />Not to get wet<br /><br />But I said to myself not to get wet<br />not to get wet from this sea of bitterness<br />I said to myself to stay for ever teen<br />not to sound<br />not to sound like all of our times cicadas<br />sad<br /><br />in this garden<br />in this garden of calamity and love<br />surprised yes<br />unhappy no.<br /><br />GEORGE PYRGARIS<br />μετάφραση: L. Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4477544107928474863?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-68274266626077506602011-07-30T04:33:00.000-07:002011-11-02T01:13:29.066-07:00<i><br /><b>εικονική αυτοψία</b><br /><br />Στα σκαλοπάτια ευρέθη.<br />Xέρια ανοιχτά και απλωμένα.<br /><br />Η κεφαλή ανάποδα.<br />Μαλλιά να ρέουν στα σκαλιά<br />ολόξανθο ποτάμι<br /><br />Λαιμός, <br />μάλλον εξαρθρωμένος.<br /><br />Τα μάτια γυάλινα <br />-προϋπαντούν βουβούς<br />και ήρεμους αγγέλους-<br /><br />Ως σύνολο, απέριττη.<br />Ρόδο μαύρο πεταμένο<br />εις την ακμή του επάνω<br />στον έντονο χρωματισμό<br />την πιο καλή του ώρα<br /><br />Η γόβα <br />-το μόνο σκόρπιο πέταλο-<br />παράμερα ριγμένη<br /><br />Πληγές δεν έχει.<br />Ούτε αίμα.<br />Να είναι κατακρήμνιση;<br /><br />...........<br /><br /><br /><b>Η γιορτή</b><br /><br />Ω μαύρο ρόδο!<br /><br />Ωραίοι σε επόθησαν<br />και τυχεροί, σε κράτησαν στα χέρια<br />μα πάνω που άναβε η γιορτή<br />με άγνωστη έφυγες...κυρία<br /><br />-μνηστήρες,<br />απογοητεύοντας πολλούς.<br />Χωρίς όμως βαθιά <br />ν' ανησυχήσουν<br /><br />στη μέση εξ' άλλου η γιορτή<br />που θα κρατούσε χρόνια<br />άλλες θα είχαν νύχτες<br />και άλλες ευκαιρίες<br />για να σε κατακτήσουν-<br /><br />...σας είδαν στην εξώπορτα<br />πόθου φιλιά να δίνετε<br />νύχτα κινώντας άνομη,<br />λαθραία<br /><br />.....................<br /><br /><b><br />Το έγκλημα</b><br /><br />Νύχτα μοιραία!<br /><br />Ω μαύρο ρόδο!<br />Η μοναξιά σε ζήλεψε<br />σε πήρε απ' τη γιορτή<br />αυτή ήταν η κυρία!<br /><br />Αδίστακτα εχλεύασε<br />ανδρών επίδοξων τη προσμονή<br />και καρτερία<br /><br />η άσπλαχνη σε γέμισε αηδία<br />σε πλάνεψε η άτεγκτη<br />με χάδι ακραίο,<br /><br />μα πριν ακόμη έρθει η αυγή<br />κι αφού ηδονικά σε μύρισε για μια στιγμή<br />στα σκαλοπάτια σ' έριξε<br />ρόδο νεκρό<br />κι ωραίο</i><br /><br /><br /><br />-Μελέτη πάνω σε μια φωτογραφία-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6827426662607750660?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-53816160208563749242011-07-29T13:30:00.000-07:002011-07-30T00:08:36.831-07:00-χωρίς αποχαιρετισμούς-<br /><br /><i>Θα γυρίσω ξανά<br />όταν θα μ' έχουν ξεχάσει<br />στις παλάμες με ευλάβεια βαστώντας<br />το κεραυνό της ερημιάς<br /><br />Θα γυρίσω ξανά<br />ενοχλημένος<br />από της αγοράς τους ανόητους ήχους<br />και των φθαρτών αγριμιών<br />τον ενθουσιασμό<br /><br />Θα γυρίσω με το αίμα ευρύχωρο<br />τη συντριβή να χωράει<br />μα πράσινες θα λάμπουν ακόμα<br />οι φλέβες στα χέρια<br /><br />Δε θα με γνωρίσει κανείς<br />θα συζητούν ανέμελα <br />οι παλαιοί μου φίλοι<br /><br />Και θα καθίσω μόνος<br />σ' ένα άδειο τραπέζι<br />να παραγγείλω φωτιά<br /><br />Ήσυχα θα τη πιω<br />το πάτωμα μονάχα κοιτώντας<br />που θάναι γεμάτο<br />σκοτωμένα πουλιά</i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-5381616020856374924?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-92057650098366712382011-07-28T07:22:00.000-07:002011-07-28T07:22:35.463-07:00<i><br />Καθόταν στην άκρη του πιο επικίνδυνου βράχου. Κοιτούσε πέρα την ανάκατη θάλασσα, μη μπορώντας να ξεχωρίσει αν ήταν νύχτα ακόμα ή μέρα.<br />Εδώ κατοικούσανε χρόνια. Μα ένα βράδυ, εκείνη τον έπιασε να εκλιπαρεί την γαλήνη. Είχε δειλιάσει. Μόνο αυτό δε συγχώρησε στον ποιητή της. Γι' αυτό, μάζεψε τα ολόχρυσα δαχτυλιδάτα της μαλλιά που αγγίζανε το χώμα, έκρυψε κει τα μυστικά και τους ψιθύρους κι ανέμισε σα περιστέρι που πετά μα δε το βλέπεις...<br /><br />Και τώρα εκείνος ξανάρθε. Και την θυμήθηκε. Τα λόγια της που μπερδεύονταν με τον άνεμο, τα σιωπηλά δάκρυά της πίσω από τους βράχους.<br />Πόσο τον είχε αγαπήσει!<br />Του τα συγχωρούσε όλα. Ακόμη κι όταν εκείνος χανόταν στους δρόμους, όταν μεθούσε σε θορυβώδη μπαρ, αγκαλιάζοντας γυναίκες ανθρώπινες και μπερδεμένες.<br /><br />Καθόταν στην άκρη του πιο επικίνδυνου βράχου. Ο άνεμος δυνατός. Οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσε να πέσει. Μα παρέμενε όρθιος, ανάμεσα σ' αυτό που δε φαινότανε για νύχτα ή για μέρα. <br />Την είχε χάσει. <br />Την όμορφη νεράιδα που του ψιθύριζε τραγούδια. Κοίταξε πέρα το ξερονήσι που ανέβαινε απότομα ψηλά και δε πατούσε ανθρώπινο πόδι. Μονάχα γλάροι είχαν φωλιές στις χιλιάδες τρύπες του. <br />Έφερε στο μυαλό του τα χρόνια που έζησε χωρίς αυτήν. Είχε γίνει ρεαλιστής, κορόιδευε τα ποιήματα και τα γραφτά του. Ξυπνούσε και κοιμόταν σε καθορισμένες ώρες και σε καθορισμένες ώρες διασκέδαζε μετρημένα.<br /><br />Άκουσε πάλι το πέταγμα της φυγής της. Ένα περιστέρι που πετά απαλά μέσα στη νύχτα. Την θυμήθηκε πανέμορφη να κάθεται πάνω στους βράχους και να πλέκει περιδέραια από κοχύλια. Του έφτιαχνε περιδέραια, ακόμη κι όταν εκείνος έκανε έρωτα με άλλες, ακόμη κι όταν σήκωνε τα μανίκια του και έπλενε τα πιάτα στον νεροχύτη. <br />Καμιά φορά, έκλεινε απότομα την βρύση, γυρνούσε προς τους βράχους που βρισκόταν εκείνη και της φώναζε...<br />-Φύγε! δε γίνεται ν' αγαπήσει άνθρωπος νεράιδα!<br />Αυτή χαμογελούσε. Ο άνεμος έπαιζε με τα μαλλιά της -πόσο μικρή έμοιαζε όταν ο άνεμος έπαιζε με τα μαλλιά της- και εκείνος έφευγε θυμωμένος, βροντώντας πίσω του τη πόρτα.<br />Όταν επέστρεφε, την έβρισκε κλαμένη. Δε της μιλούσε τότε. Μόνο ξάπλωνε δίπλα της και παρατηρούσε τα χέρια της που συνέχιζαν να πλέκουν περιδέραια από κοχύλια. Πόσα τέτοια δεν είχε πλέξει! Μετά γυρνούσε και του τα φόραγε κι ας ήξερε, πως αν χτυπούσε το κουδούνι κι έρχονταν επισκέπτες, εκείνος θα σηκωνόταν απότομα, θα τραβούσε απ' το λαιμό του τα περιδέραια και θα τα πετούσε στο τοίχο, με τα κοχύλια να σπάνε και να σκορπίζουν στους βράχους...<br />-Φύγε! Δε γίνεται ν’ αγαπήσει άνθρωπος νεράιδα!<br /><br />Κάποιες φορές δεν άνοιγαν σε κανέναν. Κι ας χτυπούσε το κουδούνι. Τότε έγραφαν στίχους. Μπορούσε να γεννήσει πανέμορφους στίχους εκείνη, μα επειδή δεν είχε την δικιά του ματαιοδοξία, τον διόρθωνε μόνο, όταν εκείνος έγραφε κάτι πολύ ανόητο. Όταν όμως θυμόταν κάποια ωραία θνητή και προσπαθούσε να γράψει γι' αυτήν, η νεράιδα σηκωνόταν και χανόταν στους βράχους.<br />-Είσαι ζηλιάρα! της φώναζε και πετούσε τη σελίδα στη θάλασσα.<br />Την περίμενε κι όταν αυτή δεν ερχόταν, έπιανε το παλτό του και χανόταν στη πόλη.<br /><br />Επέστρεφε συνήθως αργά και λίγο μεθυσμένος κι εκείνη έτρεχε κοντά του. Έπλεκε τα χέρια της στο λαιμό του και σηκωνόταν να τον φιλήσει, όχι τόσο για να τον φιλήσει, όσο για να δει αν έχει στο γιακά κραγιόν ή αν μυρίζει γυναικείο άρωμα.<br /><br />Άκουσε πάλι το πέταγμα της φυγής της. Ένα περιστέρι που πετά απαλά μέσα στη νύχτα. Ξεκούμπωσε το πουκάμισο και το πέταξε. Έβγαλε τα παπούτσια, τις κάλτσες. Απόμεινε γυμνός στην άκρη του πιο επικίνδυνου βράχου.<br />Η βροχή άρχισε να πέφτει ξαφνικά. Ρυάκια πάνω του, στα μαλλιά, το πρόσωπο, το στήθος, τους μηρούς.<br />Άκουσε πάλι το πέταγμα της φυγής της...<br /><br />Πήρε μια πετσέτα και την έφερε στο πρόσωπό. Έμεινε ώρα έτσι. Όταν σκουπίστηκε και άνοιξε τα μάτια, βρισκόταν μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη του δωματίου. Η κουρτίνα, σάλεψε λίγο από το δροσερό αεράκι της ανοιχτής μπαλκονόπορτας. Από μέσα, άκουσε τις σιγανές ομιλίες των δυο του παιδιών, που έπαιζαν ήσυχα στο σαλόνι…</i><br /><br /><br />1996<br />-Από την συλλογή ''ΩΡΑΙΟΔΙΝΗ''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-9205765009836671238?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-91249268247161693322011-07-23T08:24:00.001-07:002011-07-26T06:54:13.548-07:00<i><br />i<br /><br />Δεν έχω να πω, παρά ό,τι φωτίσει ο νους καμιά φορά<br />έτσι αναπάντεχα<br />όπως παίζει η αστραπή μέσα στη νύχτα<br /><br />-Ανάμεσα στα λόγια μου<br />φυλλομετρώ ανημπόρια να μιλήσω<br />με πονούν ο κρυμμένες αλήθειες<br />οι αγέννητες-<br /><br />Καίμε τη ψυχή μας<br />αλήθεια στο λέω<br />είναι τα κεκτημένα κι είναι τα οράματα<br />το θείο και το υποχθόνιο<br />η γη κι ο αέρας<br />φοβερές συμπληγάδες που μας συνθλίβουν<br /><br />...................<br /><br />Κάποτε ονειρευόμουν<br />αυτή τη γεύση της αθανασίας<br />μια ζωή απόλυτη ονειρευόμουν<br />που θα λείπει ο πόνος, η εξόντωση<br />η φθορά θα λείπουν<br /><br />αυτός ο απαίσιος φόβος ακόμη<br /><br />Όμως διασχίζουμε ένα όνειρο που πονά<br />τα στήθη μας σκλήρυναν απ’ της οδύνης τα βέλη<br />κει πούμασταν γυμνοί αρματωθήκαμε<br />κι είπαμε<br />«δεν είναι φυλακή μα λευτεριά<br />οι τέσσερις που μας κλειούν εποχές<br />δεν είναι αλυσίδα<br />μα δρόμος ο χρόνος»</i><br /><br /><br />ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΝΑΣΕΣ (1)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-9124926824716169332?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-90134302625318912492011-07-23T08:23:00.000-07:002011-11-02T01:16:14.846-07:00<i><br />ii<br /><br />Κι όμως<br />δεν ήμουν πάντα ο χωμάτινος<br />με το φτερό στο χέρι<br /><br />Τα χρόνια που θυμώσαν μαζί μου οι καιροί<br />αλλού περιπλανήθηκα<br />τη γη περιφρονώντας<br /><br />Σε στίγματα ερωτηματικών<br />έπαιρνα τον πενιχρό μου ύπνο<br />και στου γαλαξία τις κρύπτες<br />κραύγαζα τον εαυτό μου αδάμαστο<br />φώναζα τον εαυτό μου ιερό<br />να το πιστέψω<br /><br />Με τα στοιχειά, με τα σκοτάδια<br />με τους δαιμόνους πάλεψα<br />τα μονοπάτια που πέρασα ξερολιθιές<br />παντού ομίχλη<br />τα ρούχα μου, ώρες απόκοσμες<br />ντύθηκα μυριάδες εποχές<br />και λύγισα<br /><br />Λόγια ψιθύριζα οργής<br />πικρά και ασυνάρτητα<br />που βγαίναν από στόμα ξενικό<br />γραμμένα σε που σήπονταν χαρτιά<br />δώρα αμφίβολα για πλήθη<br />δώρα που τα σάρωσε ο καιρός<br />στίχοι γι' αθλίους<br />που κανείς δεν είδε<br /><br />...................<br /><br />Μα δε μπορούσα πια με πόνους υπερφυσικούς<br />Τ’ απάτητα που χρόνια περιδιάβαινα<br />γυρεύοντας αθρόους θησαυρούς<br />δεν είχαν τίποτα<br />Εγώ ο άσωτος τα στόλισα<br />μ’ αισθήματα λυπητερά, με χρώματα<br />και πακτωλούς ελπίδων<br />Εγώ τα στόλισα με σκέψεις πεταλούδες<br />που φωσφορίζοντας πετάξαν<br />στα αχανή κενά και τα φωτίσαν<br />χωρίς να βρούνε σύνορα<br />κι ανθό να ξαποστάσουν<br /><br />Την εσχατιά την έφτασα<br /><br />……………<br /><br />Ώσπου ξημέρωσα σε κόκκινο χωράφι<br />με παπαρούνες με δροσοσταλίδες<br />χωράφι που σήκωνε ψηλά<br />Λερναία χαρά<br /><br />Είχα κατέβει από τις ζάρες<br />του παντελονιού της μοναξιάς.<br />Eπέστρεφα με δύναμη πρωτόφαντη<br />και το σημάδι της σιωπής απά στα χείλη<br />αποκηρύσσοντας τους στίχους μου των στεναγμών<br /><br />Εκεί ξαναγεννήθηκα<br />εκεί ξαναβαφτίστηκα ο χωμάτινος<br />με το φτερό στο χέρι<br />εκεί εβρήκα τη παλιά λαλιά<br /><br />Στο ορατό οι χίλιες μάνες μου, κραύγασα<br />Στο ορατό το απληροφόρητο</i> <br /><br /><br />ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΝΑΣΕΣ (2)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-9013430262531891249?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-63253950932169836962011-07-23T08:21:00.000-07:002011-07-26T05:19:13.198-07:00<i><br />iii<br /><br />Δυο αετοί φτερούγισαν στους ώμους μου<br />κάθισαν, κοιτώντας ανέκφραστοι τα πάθη<br />και των νικών το φοβερό το τίμημα<br /><br />Τώρα εμφανίζομαι<br />την αντηλιά φορώντας<br />της γης και τ’ ουρανού<br />Τώρα έχει το λόγο μια αγωνία<br />αφοσιωμένη σε μένα<br /><br />Εγώ ο ευγενικός απόκοσμος<br />αφήνω τις πεταλούδες μου στο παρελθόν<br />γύρη να πιουν <br />αφήνω τις πεταλούδες μου ν' ανθοφορήσουν<br />τα σπάργανα του μέλλοντος<br /><br />.......................<br /><br />-Για μας<br />που το κατώφλι διαβήκαμε της φθοράς<br />περιττός ο ενθουσιασμός των αγριμιών<br />κι αναγκαίος-<br /><br />.......................<br /><br />-Για το πείσμα μας λέω<br />που ως νέοι υψώσαμε ενάντια στον αφανισμό<br />και τη κραυγή μας που χάθηκε<br />στα βάθη μια σπηλιάς που όλα τα κρύβει<br /><br />......................<br /><br />Εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο<br />το αίμα μπερδεύεται με την ελπίδα<br />οι τυφλοί νομίζουν πως βλέπουν<br />και κείνοι που βλέπουν σιωπούν-</i><br /><br /><br />ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΝΆΣΕΣ (3)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6325395093216983696?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-53837074710616606642011-07-23T08:17:00.000-07:002011-07-26T11:33:33.727-07:00<i><br />iv<br /><br />Όταν χωρίσω απ’ τη κληρονομιά που υπάκουσα<br />ο μαρμάρινος θίασος του Ολύμπου<br />θα γκρεμιστεί στα δειλά μου ποδάρια<br /><br />Αδιάντροπος γιος προγόνων τεράτων<br />Ευχή του γένους μου οδήγησέ με!<br /><br />Σπινθηρίζουν τα μαλλιά του ανέμου<br />καΐκια μοχθούν σ’ έναν ορίζοντα σιαμαίο<br />aμφίβιοι ζητάνε λύτρωση<br /><br />αυτοί που τώρα τραγουδώ<br /><br />Αυτοί που τώρα τραγουδώ<br />αρμέγουν στέρφες μέρες<br />λησμόνησαν τι ήθελαν<br />και περπατούν ανύποπτοι στις συμπληγάδες<br />Φυλλορροούνε ξεχασμένη αρχοντιά<br />λεύκες του φθινοπώρου<br />Αυτοί που τώρα τραγουδώ<br />σκύβουν σε μικροσκόπια<br />δε βλέπουν νεκρά δελφίνια στα ρηχά<br />να φέρνονται απ΄ το κύμα<br />Τον εαυτό τους έχασαν<br />σαν άμμο μέσα από τα δάχτυλα<br />έχουν ενδώσει<br /><br />Αυτοί που τώρα τραγουδώ<br />τους χαμερπείς συνήθισαν<br />συνήθισαν αλλιώς να αισθάνονται<br />κι αλλιώς να πράττουν<br />Τα γκέμια στα σαγόνια τους των βορινών<br />συνήθισαν<br />αλλού στοχεύουνε οι δόλιοι στην αρχή<br />κι αλλού τα βέλη φτάνουν...<br /><br />Μα τέτοιους καιρούς<br />ποιος νοιάζεται γι’ αυτούς που τραγουδώ<br />αφού αυτοί οι πρώτοι άπιστοι<br />αυτοί οι πρώτοι δήμιοι<br />χίλιες φορές δοξάζουν<br />και χίλιες αποκαθηλώνουν<br />όσους την αλήθεια σπείραν<br />την αλήθεια της πέτρας τη μόνη<br />την λιτή, την ιερή που πληγώνει<br />Αυτοί που χρόνια τραγουδώ<br />σκοποβολούν αθέμιτους<br />προσωπικούς σκοπούς,<br /><br />οι δωρητές των κεραυνών<br />του πόνου οι αχθοφόροι<br />οι χαρακοΐδρωτοι και απρόσωποι<br />οι αναβλύζοντες αόρατη κραυγή<br />κι απ’ τις πληγές ρετσίνι<br /><br />Αυτοί που χρόνια τραγουδώ<br />ανάξιοι<br />ανάξιοι ν΄ ακούσουν</i><br /><br /><br />ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΝΑΣΕΣ (4)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-5383707471061660664?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-61487295392398347412011-07-23T08:09:00.000-07:002011-07-23T09:40:37.593-07:00<i><br />v<br /><br />Όμως εμείς<br />μυρωδιά από χώμα κι από θαύμα<br />σε τούτες τις κοιλάδες προχωράμε<br />μ’ όλες τις ρίζες πλανταγμένες για νερό<br /><br />Τα σήμαντρα που πλάσαν οι πατέρες<br />με τα χεράκια ν' αγγίζουν τη λάβα της γης<br />μας καλούν<br />να κρατήσουμε ψηλά τη ζωή μας<br />ψηλά τη καρδιά μας<br />ψηλά<br />γιατί ο φόβος<br />είναι μικρότερος απ’ τον θάνατο<br />και καταράκτης ο πόθος, λευτερωτής<br /></i><br /><br />ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΝΑΣΕΣ (5)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6148729539239834741?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-66448325543892125082011-07-22T09:41:00.001-07:002011-07-22T09:43:47.895-07:00<i><br />Θάρχονται και θα ξανάρχονται οι εχθροί<br />αυτός ο πόλεμος ποτέ δε τελειώνει<br />κι αν λιποψυχήσαμε για μια στιγμή<br />ξανά εδώ<br />να παραβγούμε με τ’ αηδόνι!</i><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6644832554389212508?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-15848197235581290972011-07-22T00:10:00.000-07:002011-07-22T08:46:05.090-07:00<i><br />Νυχτερινά λουλούδια εμείς<br />στου φεγγαραύγουστου τ' ακροθαλάσσι<br />δε καρτερώ<br />παρά τις ασημένιες στιγμές<br /><br />σα πεταλούδες θάρθουν ελαφροπετώντας<br />στου φεγγαραύγουστου τ' ακροθαλάσσι<br />δε καρτερώ<br /><br />παρά τη γύρη στη παλάμη μου<br />καθώς το πρόσωπό σου τρέμοντας<br />πρώτη φορά λουλούδι μου<br />θ' αγγίζω...</i><br /><br /><br />-Από την συλλογή ''μαθητεία''-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1584819723558129097?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-38554482288603493252011-07-15T05:30:00.000-07:002011-07-18T00:31:41.602-07:00<i><br />Αγέρωχη<br />και μελαγχολική<br />πανέμορφη, η λέαινά μου<br />μια καστανόξανθη απειλή<br /><br />Aιθέρια<br />στο μαύρο φόρεμα<br />κι απόκοσμη<br />-σα ξάφνου να ξεπήδησε<br />στης πόλης το φανάρι,<br />μες από ποίημα<br />του Μπωντλαίρ-<br /><br />Κισσοί στα πόδια τα χυτά<br />υπέροχα σανδάλια<br /><br />…………………<br /><br />Στητή<br />ελαφροπάτητη στις φυλλωσιές <br />και ευωδιές της νύχτας<br />καραδοκεί<br />ηδύπαθη<br /><br />και απειλεί,<br /><br />με πόθου στεναγμούς<br />με μυστικά<br />με χάδια και αναπαμούς<br />και μια πλεξούδα όνειρο<br />που ανέμελη πλέ<br />κει στα μαλλιά,<br /><br />μια για πάντα τη καρδιά μου<br />να σπαράξει η λέαινά μου<br />απειλεί<br /><br /></i><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3855448228860349325?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-2870722839751028472011-07-08T11:03:00.001-07:002011-07-08T11:05:15.693-07:00<i><br />Αναστεναγμοί<br />κι ερωτηματικά<br />κεντίδια στα σεντόνια σου<br /><br />Αόρατο χέρι τρυπάει τους καιρούς και σε χτενίζει<br />μα η ζεστή του αύρα με λύπη σε γεμίζει<br />γι’ αυτά που έχασες<br />και πάλι συναντάς<br />τα καταδικασμένα<br /><br />Μήπως δεν ήσουν η Ελένη<br />η Μήδεια, η Εκάβη<br />μήπως δεν ήσουν της Εστίας ιέρεια<br />η πάντοτε μητέρα κι ερωμένη<br /><br />χίλιες δεν άνθισε η ομορφιά σου<br />χίλιες δε βασίλεψε<br />και τώρα πάλι<br /><br />της σύνεσης τον φράχτη δε πηδάς<br />να μ’ αντικρίσεις<br />κουρασμένον νάρχομαι απ’ της ζωής τον δρόμο<br />σαγήνη εκπέμποντας επιδόρπιας πείρας<br />μετά του πρώτου μου αλαφιασμού το δείπνο<br /><br />άκου<br /><br />κλεψύδρες τα δάχτυλα<br />και φεύγουν τα σώματα<br />το χώμα φωνάζω<br />με χίλια ονόματα<br />κι ώσπου να λάβω<br />γίνομαι χώμα</i><br /><br /><br />Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-287072283975102847?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-86201307586862423562011-07-06T10:37:00.000-07:002011-07-22T02:01:52.901-07:00<i><br />Τη πρώτη φορά που την είδα, μύριζε γιασεμί.<br />Κι όποιος δεν έχει μυρίσει γιασεμί τις μέρες που ανθο<br />βολεί, δε ξέρει τίποτα.<br />Στην αρχή νόμισα πως αναδύθηκε σαν οπτα<br />σία, μέσα απ’ αυτή την ευωδιά.<br />Όμως ήταν ανθρώπινη. Όπως σε βλέπω και με βλέπεις. <br />Ίσως πουλούσε χαϊμαλιά πιο κάτω στην αγορά και <br />ξαφνικά με είδε<br /><br />Δεν είχα δει ομορφότερη. Ούτε ποτέ ξανάδα.<br /><br />Άρχισε να ανεβαίνει τα λιγοστά σκαλιά που μας χώριζαν. <br />Με κοίταζε σα να με γύρευε αιώνες.<br />Αν δε σ’ έχουν κοιτάξει έτσι, δε ξέρεις τι θα πει πραγματικός φόβος.<br />Πώς θα ξεφύγεις από μία γυναίκα που σε γυρεύει αιώνες και ξαφνικά<br />ολοζώντανο σε βλέπει μπροστά της;<br /><br />Πανέμορφη. Αν δε την είδες, δε ξέρεις τι θα πει πραγμα<br />τική ομορφιά. Όχι δε ξέρεις.<br /><br />Είχε μέσα της μια έξαλλη ερωτική δύναμη.<br />Δεν είπε τίποτα. Μονάχα με πλησίαζε<br />Με πλησίαζε κι είχα την αίσθηση <br />πως από στιγμή σε στιγμή, θα χαθώ στο πιο μαγικό, <br />στο πιο φαντα<br />στικό φιλί <br />που έχει νιώσει ποτέ άνθρωπος...<br /><br />Ήρθαμε τόσο κοντά, που <br />ένιωσα να με αγγίζει η άκρη του φουστανιού της.<br />Μα εκεί που ετοιμάστηκα να την γευτώ, φανέ<br />ρωσε από το κόρφο της ένα μαχαίρι.<br /><br />Ένα ολόχρυσο, αστραφτερό μαχαίρι. <br /><br />Δε ξέρω από πού το έβγαλε. Ίσως να το κρατούσε απ’ την αρχή, <br />μα η ομορφιά της ήταν τόσο απόλυτη, που δεν το πρόσεξα. <br />Δε κουνήθηκα απ’ τη θέση μου.<br /><br />Χαμογελώντας σα να με ήξερε από πάντα, σα <br />να ήταν σίγουρη πως αυτό ήθελα, με το ένα χέρι μ’ αγκάλιασε<br />και με το άλλο βύθισε το μαχαίρι της μέσα μου...<br />Και πάλι… Και πάλι…<br /><br />Απ’ τις πληγές ξεπηδούσαν πουλιά <br />και αστραφτεροί στίχοι που αιωρούνταν <br />και πετούσαν τριγύρω μου κελαηδώντας <br />και ιριδίζοντας.<br /><br />Πέρασα μαζί της καιρό.<br /><br />Οι μαχαιριές είχαν μια πικρή γλύκα και άφηναν μια αίσθηση <br />πως ζω κάτι μοναδικό<br />που λίγοι μπορούν να κατανοήσουν…<br /><br /><br />………………………<br /><br /><br />Την είδα χρόνια αργότερα. Ήταν ακόμη όμορφη.<br />Μα κάτι είχε χάσει. Την λάμψη που ακτινοβολούσε <br />στο πρόσωπό της, σαν φωτοστέφανο… ή σαν<br />την ιερή της έφηβης αμαρτία.<br />Οι στίχοι, ακόμα κι όταν μου χαμογελούσε και με μαχαί<br />ρωνε με τον ίδιο τρόπο, δεν έβγαιναν από μέσα μου.<br />Απ’ τις πληγές, έτρεχε σκέτο αίμα.<br /><br />Πέταξε θυμωμένη το χρυσό της μαχαίρι.<br /><br />«Αφού έγινες σαν όλους τους άλλους» μου είπε <br />«θέλω να το κάνουμε!»<br />και με τράβηξε με βία κοντά της….<br />Της γύρισα τη πλάτη και έφυγα, ενώ από τις πληγές μου <br />συνέχιζε να τρέχει ζεστό, κόκκινο αίμα.<br /><br />Μπήκα στο πρώτο νοσοκομείο που βρήκα μπροστά μου.<br />Έπρεπε τώρα να συνηθίσω να ζω σαν άνθρωπος.<br />Έχοντας μέσα μου μόνο αίμα.<br /><br />Από τότε, όταν μυρίζω γιασεμί φεύγω.<br /><br /><br />…………………<br /><br /><br />Κι όμως<br />Έχω πάντα την αίσθηση, πως είναι ακόμη κάπου κοντά <br />και με παρακολουθεί.<br />Έχω την αίσθηση, πως<br />τις νύχτες που κοιμάται –όποιον κι αν έχει δίπλα της- <br />με σκέφτεται<br />κι απ’ το κορμί της αναδύεται αυτή η μα<br />γική ευωδιά από γιασεμί.<br />Βγαίνει απ’ τις χαραμάδες της πόρτας της η ευωδιά, <br />περνάει τους δρόμους, τα αυτοκίνητα<br />τους φουγάρους, τους νυχτοφύλακες<br /><br />περνά σα καπνός πάνω από τους άγρυπνους μετανάστες <br />χαϊδεύει τις πόρνες των δρόμων <br />που προσκαλούν υποσχετικά τον επόμενο πελάτη<br />ξεπερνά σε ταχύτητα τους νυχτερινούς μηχανόβιους<br />τρυπώνει στο παράθυρό μου και με ξυπνά<br />αφήνοντάς με στο σκοτάδι<br />να καπνίζω απανωτά τσιγάρα <br /><br />μαύρα μεσάνυχτα<br /><br />χρόνια τώρα<br /><br />μπας και σβήσω με νικοτίνη, αυτή τη γα<br />μημένη ευωδιά<br /><br />αλήθεια<br /><br />πώς να ξεφύγεις από μια γυναίκα που σε γυρεύει αιώνες;<br /><br /><br />…………………<br /><br /><br />Ξέρω πως είναι έτοιμη για κάθε καταστροφή<br />αρκεί<br />να έχω το βάρος της αρχικής απόφασης<br /><br />Είναι ακόμη πολύ θυμωμένη <br />Δε μπορεί να κατανοήσει πώς λέω όχι <br />σε μια γυναίκα τόσο όμορφη<br />που έχει ξεκινήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια <br />απ’ τις ακτές τις Ιωνίας να μ’ εύρη<br /><br />εδώ και χιλιάδες χρόνια<br />στους δρόμους, στους αργαλειούς,<br />στα παραθύρια<br />υφαίνοντας για άλλους άντρες<br />γεννώντας για άλλους άντρες<br />κλαίγοντας για άλλους άντρες<br />χωρίς να βουλιάξει όμως<br />ούτε στιγμή στη λήθη<br /><br />εμένα γύρευε<br />-έφηβη πάντα-<br />χιλιάδες χρόνια<br />εμένα γύρευε<br />-έφηβη πάντα-<br />τόσους αιώνες<br /><br />αιώνες.<br /><br />ενώ οι άλλες,<br />ακόμη κι αν με θέλησαν<br />με θέλησαν μονάχα για λίγους μήνες...<br /><br />Ίσως έχει δίκιο<br />μα πώς να αντέξεις το βάρος<br />τόσης συσσωρευμένης προσμονής;<br /><br />Φοβάμαι…<br /><br />Εδώ θα μείνω<br />στο σκοτάδι <br />καπνίζοντας απανωτά τσιγάρα<br />αποφασισμένος να της διαθέσω μια νύχτα<br />μονάχα μία<br />εκρηκτική και απολύτως κρυφή<br />ή αλλιώς να συναντηθούμε σε άλλη ζωή<br /><br />εάν υπάρχει<br /><br /></i><br /><br /><br /><br />-από την συλλογή ''Ωραιοδίνη''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8620130758686242356?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-39638341381470094432011-07-05T13:53:00.000-07:002011-07-05T13:53:17.333-07:00<i>Προσμέναμε όμως την Άνοιξη, που μας πείραζε αλλιώτικα τότε. <br />Μας αναστάτωνε. <br />Ερχόταν μυρουδική, ερχόταν σπέρνοντας γύρω ένα άλλο φως, που έμοιαζε περισσότερο με το φως του βαθιού μας ονείρου. Γεμίζαν οι γράντες, γεμίζαν τα ριζά με χίλια δυο λουλούδια, που ποτέ δε γυρέψαμε να ονοματίσουμε. Ανέμιζαν στο απαλό αεράκι τα σπαρτά, όλος ο κάμπος θάλασσα πράσινη κυματιστή, που τη διασχίζαμε με βάρκες τα ποδήλατά μας. Ψήλωνε ο τόπος τις μέρες αυτές, μεταφερόταν αλλού και μεις ακολουθούσαμε μικροί αγγέλοι, από τη γύρη μεθυσμένοι.<br /><br />Όπλο μεγάλο της Άνοιξης να την ποθούμε πάντα η Μεγάλη Βδομάδα. Εκεί στις λεύκες του Αη Γιώργη, στο φωτισμένο προαύλιο, εμείς μικρά σπουργίτια, με τον Χριστό και τον Αη Γιώργη πλάι μας, τρέχαμε ιδρωμένοι πετώντας κροτίδες, ρίχνοντας φωτοβολίδες απ΄ τη μεγάλη Δευτέρα με τον Χριστό και τον Αη Γιώργη πλάι μας.<br />Ανεβαίναμε στο ηρώο των πεσόντων, ανάβαμε σύρμα κουζίνας και το γυρίζαμε γρήγορα γύρω, για να δούνε όλοι –προπαντός τα κορίτσια- το μεγάλο φωτοστέφανο που μας τύλιγε και πέταγε ολόγυρα σπίθες, σα το μικρό ιερό πάθος που γεννιόταν σιγά σιγά μέσα μας και μας ζέσταινε. Κι οι επιτρόποι, πούχαν επωμιστεί το έργο της τάξης και της φροντίδας του ναού, μας κυνηγούσαν όχι γιατί τους ενοχλούσαν οι φωνές, μα γιατί είχαν βαρεθεί να κουβαλούν κεριά, να κάθονται στο παγκάρι μετρώντας κέρματα κι ήθελαν να τρέξουν λιγάκι μαζί μας για να ξεδώσουν… <br /></i><br /><br /><br />Από την συλλογή ''Χαιρετισμός''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3963834138147009443?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-2403986115778824062011-07-01T01:21:00.000-07:002011-07-01T01:22:34.285-07:00<i><br /><br />Σιωπηλή, ταπεινή γενιά χωρίς ιστορία<br />στον ρόγχο του αιώνα αντρειεύτηκες<br />όταν τα αίματα, είχαν πλυθεί<br /><br />Εποχές τετρακόσιες σε διεκδίκησαν<br />τις σάρκες τους τρώγοντας<br />εποχές τετρακόσιες<br />μάρτυρες θρηνώντας<br /><br />Οι νικητές σε προστάζουν<br />με το δάχτυλο τεντωμένο<br />σε ικετεύουν οι ηττημένοι<br />να μη τους προσπεράσεις<br /><br />…………………………<br /><br />Λεηλατημένοι δαφνώνες<br />κι ούτε φύλλο πια για σε<br />ούτε ξερό κλωνάρι<br /><br />μια ησυχία μόνο<br />ήρεμη βουή<br />κι ένα πικρό ποτήρι<br />στο ίσως του ορίζοντα<br />για σε γενιά μου</i><br /><br /><br />-Από την συλλογή ''μαθητεία''-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-240398611577882406?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-29005441957802056952011-06-15T02:27:00.000-07:002011-06-15T02:32:36.096-07:00<i>Αμπελόσπλαχνη, οκταδάκτυλη<br />φωτοριγούσα βρύση<br />έρημη στο σύνορο των κόσμων<br />και των δρόμων<br />αυλάκια χαράζουν οι ρότες<br />ρυτίδες που ανέλπιστα κλείνουν<br />και νέα σ΄αφήνουνε πάλι<br /><br />-πονείς για δεν εμάντεψες<br />αυτό που τώρα στέκει-<br /><br />Γέρασα σε άφυλλους κάμπους <br />να σε γυρεύω<br />μέχρι το άδυτο να φτάσω νερό<br />στέρεψα<br />και δε μπορώ να δω εσένα<br />την σεπτή και αγιασμένη<br />να θέλουν τάχα να σε κανουν δυνατή<br />μα ατιμασμένη<br />του κόσμου οι εκλεκτοί τυφλοί<br /><br />Άσπιλη λαλιά καθημαγμένη<br />νέοι καιροί και φώναξες<br />ξανά στα παραπήγματα<br />έντιμο όχι που το φίμωσαν<br />οι αργυραμοιβοί<br /><br />Ρέει μια δύναμη καθάρια στα βαθιά<br />που καρτεράει την ώρα να υψωθεί</i><br /><br /><br />Από την συλλογή ''μαθητεία''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2900544195780205695?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-78802477013746604592011-04-06T02:31:00.001-07:002011-04-06T02:40:23.947-07:00<i>Ο Θεός<br />ίσως λιοντάρι είναι<br />που τ' άσπρα δόντια μπήγει<br />στο τρυφερό λαιμό<br />μιας αντιλόπης<br />-γεμάτος πείνα και χαρά<br />που έτσι ωραία<br />-μετά από τόσο κόπο-<br />θα δειπνήσει-<br /><br />Μα προτού<br />τον φόνο ολοκληρώσει<br />μεταμορφώνεται<br />στο ίδιο του το θύμα<br />-και ξέψυχος στα νύχια<br />του αναπάντεχου θεριού<br />με καρδιοχτύπι υπέροχο<br />σφαδάζει-<br /></i><br /><br />2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7880247701374660459?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-11089977522886875252011-01-14T00:25:00.000-08:002011-07-01T11:14:04.145-07:00<em><br />Οι Πέρσες σήμερα <br />δεν έρχονται με έπαρση<br />δεν έρχονται με άρματα<br />τόξα και ελέφαντες<br /><br />Διωγμένοι απ’ το Ξέρξη<br />περνούν κρυφά τη θάλασσα<br />στριμωγμένοι σ’ αμπάρια <br />και βρώμικα κοντέινερς<br /><br />Τα στίφη τους <br />δε προκαλούν το δέος<br />κατατρεγμένοι φτάνουν<br />γυρεύοντας πατρίδα<br />ένα κομμάτι ψωμί<br />μια θέση άγουρη στον ήλιο<br /><br />Οι Πέρσες σήμερα μυριάδες<br />έξω απ' τα σπίτια μας<br />μοιράζουνε σιντί σε καφετέριες<br />παιχνίδια στα φανάρια<br /><br />Άνεργοι σε δρόμους και πλατείες<br />«ντουλειά αφεντικό…συγκνώμη»<br /><br />άστεγοι σε παραπήγματα<br />βήχουν στη βροχή, το ξεροβόρι<br /><br /><br />...........................<br /><br /><br />Απελπισμένοι μας επόρθησαν οι Πέρσες<br />ο οίκτος η βόμβα μεγατόνων τους<br />και οι καρδιές μας <br />ηττημένες Θερμοπύλες</em><br /><br /><br /><em>Δεκέμβρης 2010</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1108997752288687525?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-79456898270361593392010-09-24T12:46:00.000-07:002011-07-01T13:07:39.344-07:00<em><br />Φρύδια θυσανωτά και βλέμμα μαύρο<br />μορφή σκαμμένη απ’ το καιρό κι από τη σκέψη<br />κορμί γυρτό<br />δοσμένο στα χαρτιά και το λυχνάρι<br /><br />Βαρύ το στήθος στη νυχτιά, παιάνες<br />τραγούδια ανατολίτικα, φωτιά και γύφτοι<br />σμίλη η πένα, δωδεκάλογους λαξεύει...<br /><br />΄΄Ηχήστε οι σάλπιγγες!!...΄΄<br />Ο Παλαμάς στο εργαστήρι του σφυρηλατεί<br />-σε μάρμαρο Πεντελικό-<br />τη νέα Ελλάδα!<br /><br />…………………<br /><br />Τέχνη στιλπνή, λεπτομερής<br />δίχως ψεγάδι<br />στο θρόνο τον ανέβασε <br />–δικαίως-<br />του Παρνασσού<br /><br />-νάνοι εμπρός του οι Δροσίνηδες<br />δε τον αμφισβητούν<br />ούτε τόνε τρομάζουν-<br /><br />……………………<br /><br />(Μα τελευταία <br />κάτι γραπτά λειψά από την Αλεξάνδρεια<br />που φτάνουνε ανάρια στην Αθήνα<br />-Έλληνος ποιητού<br />και καθώς λένε, αμφιβόλου ηθικής-<br />σφόδρα τον μαιτρ<br />έχουν ανησυχήσει…<br /><br />Πώς γίνεται <br />σε ύφος ακατάδεχτο<br />απλό και καταφρονημένο<br />μια άλλη ποίηση<br />πρωτόφαντη και απειλητική<br />τόσο μεγαλόπρεπα να πνέει;<br /><br />Πώς ένας άγνωστος<br />-και αμφιβόλου ηθικής-<br />με σιγουριά και χαλαρότητα<br />κρυμμένη ειρωνεία<br />τη τέχνη τη Παλαμική<br />τολμά ν΄αμφισβητήσει;)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7945689827036159339?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-21470147891998713292010-08-06T00:03:00.000-07:002011-03-01T23:43:01.418-08:00<em>i<br />Μούσα<br />σταμάτα για λίγο σαν κοπελιά απτή <br />τριγύρω να γυρνάς<br />πέρασε η μέρα κι ο αέρας σφυρίζει<br />μονάχους θα μας βρει και τούτη η νυχτιά<br /><br />πανέμορφή μου, έλα κοντά<br />μη με φιλάς, να σου μιλήσω μόνο<br /><br />……………………………………<br /><br />Πάει καιρός που ανταμωθήκαμε <br />πάνε χρόνια που μ' ακολουθείς<br />γίνηκα εραστής σου, σου στάθηκα πιστός<br />και με τη λύρα σου τραγούδησα<br /><br />Όμως κάμποσο τώρα καιρό<br />παραμελήσει σ’ έχω<br />κι η λύρα επτά εποχές περάσανε <br />και μένει σκονιστή<br />δεν είπες τίποτα, δε με μαλώνεις<br />κάτι θα ξέρεις για τη βαριά <br />μοίρα του ποιητή<br /><br /><br /><br />ii<br />Με πλάνεψες!<br />ήρθες με δάφνες, με πελεκητές<br />στεφάνια απόθεσες στα κατσαροχυτά μαλλιά<br />μούταξες δόξες, ομορφιές<br />ονόματα χρυσά<br /><br />στα πρώτα κιόλας σου φιλιά<br />ένοιωσ’ αθάνατος ρήγας τραγουδιστής<br />κι υψώθηκα κι απλώθηκα<br />πάν' απ' ανθρώπους<br />κι από αιώνες πέρα<br /><br />Δεν είχα μάτια να δω τα κοντινά<br />παρ' αποσύρθηκα με τη ματιά του αθάνατου<br />στο ανθρώπινο μελίσσι<br />να δώσω αλήθεια κι ομορφιά<br /><br /><br />iii<br />Νύχτες και νύχτες αγρύπνιας περάσαν<br />πλέκοντας χρυσάφια και διαμαντικά<br />και μόνο το πρωί<br />-έχοντας την ηδονή του δημιουργού αισθανθεί-<br />εξαντλημένοι αφηνόμασταν <br />σε ύπνο ονειρικό<br /><br />Δε ξαποστάσαμε, τιτάνιος ο αγώνας!<br />να δώσεις ψυχή στα άψυχα<br />με τη ματιά του αθάνατου<br />να δώσεις αλήθεια κι ομορφιά<br />τιτάνιος ο αγώνας!<br /><br />-ήρθαν φορές που μ' ήθελα<br />στα σκοτεινά λιμάνια δουλευτή<br />παρά μαζί σου ταραγμένο<br />κι έρημο ποιητή-<br /><br />Όμως η λύρα ήταν εκεί<br />ήμουν χρησμένος ποιητής<br />θα τραγουδούσα!<br /><br />Κι αφέθηκα των οραμάτων καβαλικευτής<br />κι υψώθηκα κι απλώθηκα<br />πάν' απ' ανθρώπους<br />κι από αιώνες πέρα<br /><br /><br />vi<br />Όμως το μαγικό σου το ραβδί<br />που μ' έχρησε αθάνατο και ποιητή<br />όμως το γλυκό σου το πιοτό<br />που μ’ έκανε αερικά να κυνηγώ<br />με στείλανε στης λησμονιάς το κήπο<br /><br />καθημερνά ανέβαινα στους ουρανούς<br />κουβέντα έπιανα με τους θεούς<br />κι έφερνα στίχους διάφορους<br /><br />Φέρνοντας δώρα χρυσαφιά <br />που οι θεοί μου δώσανε <br />καθόλου δεν εκοίταζα <br />τα ρούχα μου που λιώσανε<br />καθόλου δεν εσκέφτηκα <br />πως ήμουνα θνητός<br />γιατί περιφερόμουν σαν αθάνατος!<br /><br /><br />v<br />Ωσότου ξύπνησα!<br />κι αντίκρισα τους στίχους μου σε μια γωνιά<br />κιτρινισμένους<br />και σκονισμένους πρίγκηπες<br /><br />αντίκρυσα<br />πουλώντας όπλα <br />να πλουτίζουν οι εμπόροι του κόσμου<br />ηγέτες να χωρίζουν τα πλήθη<br />παρατηρώντας από θρόνους <br />την αλληλοσφαγή τους<br /><br />ανθρώπινα μυαλά του χαμού να πηγαίνουν<br />εξουσίες<br />που ούτε γνωρίζουν, ούτε αισθάνονται<br />τα χαλινά να κρατούν<br /><br />πλήθη τρελά<br />πλήθη ανεξιχνίαστα<br />να παίρνουν τους δρόμους κραυγάζοντας<br />κρατώντας στη σιδερένια χούφτα τους <br />την ιστορία<br />εύθραυστο αυγό <br /><br />Μίσος! θανατερό μίσος αντίκρυσα!<br /><br />τη μάννα μου γερασμένη<br />πολύ γερασμένη<br />και μένα ωχρό θνητό κι εκτεθειμένο<br />να κοιτώ τους στίχους μου σε μια γωνιά<br />τους σκονισμένους <br />κιτρινισμένους μου πρίγκηπες<br /><br /><br /><br />vi<br />Γι’ αυτό κάμποσο τώρα καιρό<br />παραμελήσει σ’ έχω<br />κι η λύρα επτά εποχές περάσανε<br />και μένει σκονιστή<br />δεν είπες τίποτα, δε με μαλώνεις<br />κάτι θα ξέρεις για τη βαριά<br />μοίρα του ποιητή</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2147014789199871329?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-13161009184445491152010-06-11T06:34:00.000-07:002010-06-11T09:54:27.429-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-xOQta-9FS4/TBJoBJ59zpI/AAAAAAAAAI4/ctQ4PjPln7k/s1600/%CE%91%CE%B9+%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7%CF%82.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 275px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-xOQta-9FS4/TBJoBJ59zpI/AAAAAAAAAI4/ctQ4PjPln7k/s400/%CE%91%CE%B9+%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B7%CF%82.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481558065511517842" /></a><br /><em>Το ελάφι ερχόταν κάθε χρόνο, τη παραμονή της γιορτής του Αϊ Γιώργη του προστάτη άγιου του χωριού κι έπλεκε τα κέρατά του στα πυκνά κλαριά μιας γέρικης συκιάς λίγο πιο πάνω από την εκκλησία. Κατέβαινε τη νύχτα απ’ το βουνό τόσο αθόρυβα, που δε το έπαιρνε είδηση κανείς. Πόσοι και πόσοι άντρες του χωριού δε παραφύλαξαν για χρόνια τέτοιες νύχτες, μπας και το δουν να φτάνει. Μα εκεί που κρύβονταν τριγύρω, βαστώντας την ανάσα τους για να το δουν, ξαφνικά βυθίζονταν σε λήθαργο βαθύ, σα να τους άγγιζε ένα αόρατο απαλό χέρι και δε ξυπνούσαν, παρά την άλλη μέρα το πρωί, όταν το ελάφι βρισκόταν ήδη εκεί, με τα κέρατά του μπλεγμένα στα πυκνά κλαριά του γέρικου δέντρου.<br />Έφευγαν τότε για τη λειτουργία, ανήμερα του Αϊ Γιώργη που χτυπούσαν χαρμόσυνα οι καμπάνες και με το σχόλασμα γυρνούσαν ξανά στο ελάφι όλοι μαζί, άντρες γυναίκες και παιδιά, με κλαρίνα και τούμπανα. Το έπαιρναν, ενώ εκείνο περίμενε αβοήθητο τάχα, το στόλιζαν με άνθη, με τάματα και το τριγύριζαν σ’ όλους τους δρόμους του χωριού, χορεύοντας και τραγουδώντας. Έπειτα τόσφαζαν στη κεντρική πλατεία, ενώ εκείνο σπαρταρούσε στα χέρια τους, από φόβο τάχα και ξεψυχούσε σωριασμένο πάνω στο αίμα του, την ώρα που απ’ τα μεγάλα φωτεινά μάτια του, έρρεαν σα δροσοσταλίδες δυο αλμυρά δάκρυα, που κανείς ποτέ δεν έμαθε αν ήταν για την μοίρα του ή για την μοίρα των ανθρώπων. <br />Ακολουθούσε γλέντι τρικούβερτο, που τ’ ονόμαζαν «ντιβάνι» και ήταν καλεσμένοι όλοι. Και ντόπιοι και ξένοι και περαστικοί και συγγενείς από τα μακρινά χωριά, που έρχονταν μέρες πριν να πάρουν μέρος σ’ αυτό το θαυμαστό γιορτάσι. Έπιναν άφθονα κρασιά κι έτρωγαν το ελάφι, που όσος κόσμος κι αν βρισκόταν εκεί, τελειωμό δεν είχε. Γλεντούσαν όλοι μονιασμένα, αδερφικά και χόρευαν μέχρι τα ξημερώματα. <br />Υπήρχε όμως ένας άγραφος νόμος, που η αρχή του χανόταν στα βάθη του χρόνου και πέρναγε από στόμα σε στόμα, γενιές και γενιές. Έλεγε πως το κρέας του ελαφιού, έπρεπε να φαγωθεί μονάχα εκεί, στο μεγάλο γλεντοκόπι και δεν έπρεπε κανείς να πάρει ούτε δράμι σπίτι. Αυτός ο νόμος ήταν ιερός, απαράβατος κι οι κάτοικοι του χωριού, τον τηρούσαν με ευλάβεια αιώνες και αιώνες.<br />Κάποτε όμως έγινε κακό ανεπανόρθωτο. Μια έγκυος γυναίκα, που δε μπορούσε κι έπρεπε να μένει ξαπλωμένη μέχρι να λευτερωθεί, λαχτάρησε ξαφνικά λίγο απ’ το κρέας του ελαφιού.<br />«Σύρε μάνα να μου φέρεις μια μυρωδιά για θα πεθάνω» είπε λιγωμένη στη πεθερά της.<br />Όσο κι αν επέμενε για το αντίθετο η γριά, η γυναίκα δε βαστιόταν.<br />«Σύρε και δεν αντέχω μάνα…θα το ρίξω!»<br />Θέλοντας και μη η πεθερά, πήγε στη πλατεία, εκεί που ήταν όλοι μεθυσμένοι, έκλεψε κρυφά ένα κομμάτι, τόκρυψε στο κόρφο και τόφερε στη νύφη της.<br /><br />Τον άλλον χρόνο, ελάφι δε ματαφάνηκε στη συκιά. Ούτε το παράλλο. Όσα τάματα, όσες λιτανείες κι αν έκαναν στον άγιο οι χωριανοί, ελάφι στο χωριό δε ξαναφάνηκε. Και η χρονιάρα γιορτή, δεν έγινε ποτέ όπως παλιά. Αλλάξανε τα πράματα. Κάθε σπίτι πια, έθρεφε ξεχωριστά το δικό του μανάρι που όμως, όσο μεγάλο κι αν ήταν, ποτέ το κρέας του δεν έφτανε για να χορτάσουν όλοι. Στο τέλος, αισθάνονταν απ’ τη μερίδα τους αδικημένοι. <br />Και σα να μην έφτανε αυτό, άρχισαν να φέρονται παράξενα οι χωριανοί. Ανήμερα της γιορτής, δε πήγαιναν στην εκκλησιά με καθαρή καρδιά, μα βάζαν φορέματα λαμπρά και κείνο που τους ένοιαζε, ήτανε να τα δείξουν. Και το κρασί που πίνανε, πικρό. Τόσο, που δε χορεύανε σα το παλιό καιρό, αδερφικά και μονιασμένοι. Χόρευαν πετώντας στους μουζικάντηδες λεφτά για να δείξουν το έχει τους και πως ανάγκη πάνω στη γη, δεν έχουν κανέναν. Κι οι μουζικάντηδες χάλασαν κι αυτοί. Δε παίζαν για το κέφι τους πια, μα μόλις έβλεπαν παράδες, πετιόνταν όρθιοι και κάναν κουνήματα και τσιριμόνιες σα γυριστράδικες αρκούδες. Γελοίοι γίνονταν για να κερδίσουν. Έτσι έγινε συνήθειο πια, να χορεύουν μονάχα εκείνοι που κάτεχαν λεφτά. Οι άλλοι καταδικάστηκαν να πίνουν ήσυχα και να κοιτάζουν.<br /><br />Ήταν η εποχή που ο κάμπος δεν είχε ακόμη ξεχερσωθεί. Οι κάτοικοι ήταν μισοαγρότες μισοτσοπάνηδες και σ’ όλο το χωριό αντιβούιζαν ολημερίς τα τροκάνια και τα κουδούνια των προβάτων που βοσκούσανε στο βουνό. Ήταν η εποχή που η γη ξέρναγε νερό από παντού. Κάθε γειτονιά είχε το δικό της πηγάδι και νότια χαμηλά του χωριού, υπήρχε μια βρύση. Αυτή ήταν το γυναικείο κέντρο του κουτσομπολιού, δε γινόταν τίποτα να μη το μάθει η βρύση. Οι γυναίκες έπλεναν και συζητούσαν, τα παιδιά έψαχναν για χέλια και καβούρια ή έριχναν πέτρες στους γύπες που χαμοπετούσαν τριγύρω γυρεύοντας ψοφίμια. Μα όλα αυτά, μόνο την ημέρα. Τη νύχτα δε πλησίαζε τη βρύση κανείς, γιατί έβγαιναν τα ξωτικά και οι νεράιδες και μπορούσαν να σου κλέψουν τη μιλιά. Γλυκοτραγουδούσαν μαζί με το νερό που έτρεχε γάργαρο και χόρευαν με ξέπλεκα μαλλιά, γυρνώντας τις μαντίλες στον αέρα. <br />Ήταν μια εποχή που οι άνθρωποι ζούσαν μαζί με τους αγίους και τα ξωτικά. Ανεβοκατέβαιναν καθημερινά στον ουρανό, περιδιαβαίνανε τα σύννεφα και η ομίχλη του μυαλού, τους έκανε ευτυχισμένους, γιατί ήταν μια καταπραϋντική, ηδονική ομίχλη, που ένωνε το όνειρο με τη πραγματικότητα. <br />Γιατί ήταν συνάμα και μια σκληρή εποχή, γεμάτη πολέμους, εκστρατείες, ανέχειες. Μα όταν ξεμπέρδευαν μ’ αυτά οι άνθρωποι, ρίχνονταν με γινάτι στην ειρήνη, δούλευαν τα χωράφια, αυγάταιναν τα ζωντανά, έχτιζαν σπίτια, σπέρνανε φαμίλιες. Δούλευαν τη γη με τ’ άλογα και τα μουλάρια. Όλη τη μέρα μαζί με τ’ άλογα και τα μουλάρια. Και τη νύχτα ακόμη αφού κοιμούνταν στο ίδιο μακρινάρι. Ακούγανε τα χρεμετίσματα, τους αναστεναγμούς και τις πορδές τους. Τις νύχτες τα όνειρα των αλόγων μπερδεύονταν με τ’ ανθρώπινα. Δένονταν τόσο μαζί, που όταν ψοφούσαν, ήταν σα να πέθαινε άνθρωπος του σπιτιού, δε τα πετούσαν παρά τα έθαβαν εκεί κοντά, να μη τα φάνε τα όρνια και κάθονταν πάνω τους με τα καπέλα στο χέρι ώρα θλιμμένοι, έτσι που στη μεγάλη ανοικοδόμηση που έγινε αργότερα, ξέθαβαν απ’ τις αυλές σκελετούς αλόγων, πούχαν θαφτεί ολάκερους χρόνους πριν.<br />Και βέβαια από τότε που χάθηκε το ελάφι, οι άνθρωποι δεν ήταν πάντα αγαπημένοι. Υπήρχαν μεταξύ τους διαφορές. Χωρίστηκαν σε πλούσιους και φτωχούς. Οι πιο φτωχοί δούλευαν στα χωράφια και τα κοπάδια των νοικοκυραίων. Μεροκάματο. Έπιναν απίστευτες ποσότητες κρασιού ν’ αντέξουν τη σκληρή ζωή κι όταν μεθούσαν έβριζαν κρυφά τ’ αφεντικά τους. Τους έδιναν αστεία παρατσούκλια ή σκάρωναν σε βάρος τους στιχάκια για να λιώσουν μέσα τους το μίσος που ακούσια άναβε, όπως και την αδικία.<br />Την εποχή του θέρους, αρκετοί από δαύτους, τριγύριζαν νύχτες στις θημωνιές και κλέβανε δεμάτια απ’ τους νοικοκυραίους. Τα φόρτωναν στη πλάτη κι ανέβαιναν στη κορυφή του βουνού, όπου γινόταν το μυστικό αλώνισμα. Πριν το ξημέρωμα πήγαιναν στο μύλο και μονάχα το σούρουπο γυρνούσαν στο σπίτι κουβαλώντας μισό σακί αλεύρι, που μόλις το έβλεπαν τα παιδιά, άρχιζαν να τρέμουν από χαρά, γιατί την άλλη μέρα, ίσως και αργά την ίδια νύχτα θα έτρωγαν κρυφά, φρέσκο αχνιστό ψωμί. Κι αν είχαν λίγο τυρί, κάνα κρεμμύδι ή ελιές θα φτιάναν και πλακόπιτες.<br />Τα παιδιά. Όσα επιζούσαν δηλαδή, γιατί οι γυναίκες γεννούσαν οπουδήποτε. Στο χωράφι, κάτω από δέντρα, πάνω σε μουλάρια ή στη καλύτερη περίπτωση μπροστά σε ένα αναμμένο τζάκι. Πολλά πέθαιναν γιατί έρχονταν ανάποδα ή πάθαιναν ασφυξία από του λώρους και όσα τελικά κατάφερναν να βγουν ζωντανά, ήταν όλα τους άσχημα και υγρά με τριγωνικά κεφάλια απ’ τις πιέσεις της γέννας. Τα έπαιρναν αμέσως οι γριές, τάπλεναν κι έπειτα έπιαναν τα κεφάλια τους, τα πίεζαν με τις παλάμες από δω, τα πίεζαν από κει, ναι έπλαθαν τα κεφάλια τους σα νάτανε ζυμάρι, τους έδιναν διάφορα σχήματα καθώς τους έκανε κέφι, σα να μαστόρευαν ψωμιά λίγο πριν τα ρίξουν στο φούρνο. Μετά τα περιλάβαιναν οι αρρώστιες.<br />Δύσκολη εποχή μα οι άνθρωποι ήταν γνήσιοι, αυθεντικοί, αδάμαστοι ακόμη. Να φανταστείς, όταν ήρθε το κράτος να μαζέψει για πρώτη φορά φόρους κι έκανε το λάθος να ειδοποιήσει από πριν για την ακριβή ημερομηνία έλευσης του φοροεισπράκτορα, το χωριό άδειασε εντελώς. Κρύφτηκαν όλοι στο βουνό σε μια σπηλιά, όπως είχαν μάθει απ’ τους πατέρες να κρύβονται σε πολέμους και λεηλασίες. Άντρες με μπόγους στα χέρια, γυναίκες με μωρά, ανηφόρισαν το μυστικό μονοπάτι, έτσι που ο εισπράκτορας βρήκε στο χωριό μονάχα αδέσποτα σκυλιά, κάτι γριές κουφές πούχαν ξεχάσει τ’ όνομά τους και μερικά περιπλανώμενα γαϊδούρια που έστεκαν στη μέση των δρόμων γκαρίζοντας απορημένα από την ησυχία και την ερημιά που έπεσε ξαφνικά στο χωριό. Κι όταν ο εισπράκτορας σηκώνοντας τους ώμους ανέβηκε πάλι στο άλογο και πήρε άπρακτος το δρόμο του γυρισμού, επέστρεψαν όλοι με γέλια με χαρές, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο, έβγαλαν απ’ τα σεντούκια τις σημαίες και τις ανέμιζαν λες κι έγινε καμιά μεγάλη απελευθέρωση, λες κι έφυγε ο βάρβαρος καταχτητής που τους καθόταν χρόνια πάνω στο σβέρκο .<br />Γρήγορα το χωριό πήρε τη γνώριμη όψη του και σε λίγο, άλλοι κινήσανε για τις δουλειές και άλλοι για το κυνήγι.<br />Γιατί είχε πολύ κυνήγι τότε. Βλέπεις ο μισός κάμπος ήταν χέρσος. Τι λαγοί, τι μπεκάτσες, τι χήνες, τι αγριόπαπιες! Οι κυνηγοί γύριζαν φορτωμένοι με διάφορα πολύχρωμα πουλιά περασμένα στη μέση τους, μαζεύονταν στα καφενεία μυρίζοντας μπαρούτι και ιστορούσαν ξαναμμένοι τα καθέκαστα. Πόσα κοπάδια <br />έπεσαν επάνω στη φυλάχτρα, πόσα πήραν με μια μονάχα ντουφεκιά, ποιος βιάστηκε να ρίξει χαλώντας το καρτέρι. Διαφωνούσαν, φώναζαν, γελούσαν τρανταχτά, σπάζοντας τα νεύρα των γερόντων που ξερόπιναν ώρες εκεί και δε μπορούσαν πια να κυνηγήσουν, μόνο παλιά κατορθώματα τους έμενε να πουν. <br />Μα εκεί που συμφωνούσαν όλοι, ήταν πως το κυνήγι του αγριοπερίστερου, ήταν το δυσκολότερο. Έπρεπε νάσουν μάστορης να τα σκοτώσεις. Γιατί εκτός του ότι ήταν σκληρόπετσα και δε τα πιάνανε εύκολα τα σκάγια, ήταν και βιρτουόζοι στον αέρα, είχαν στρατηγική. Όπου είχαν κανονίσει ν’ απαγκιάσουν, δε πήγαιναν όλα μαζί μα έστελναν ανιχνευτή. Μετά πήγαιναν τα υπόλοιπα. Γι’ αυτό δεν έπρεπε να ντουφεκίσεις τον ανιχνευτή μα να λουφάξεις στη φυλάχτρα και να περιμένεις. <br />Το πιο γοητευτικό όμως ήταν το κυνήγι του λαγού στο χιόνι, γιατί συνδύαζε και την ιχνηλασία. Υπήρχαν άριστοι ιχνηλάτες τότε. Ήξεραν να διαβάζουν τον τορό, από πού έρχεται και πού πηγαίνει ο λαγός, τι κύκλους επινοεί για να μπερδέψει, πότε κάνει το πλαϊνό βήμα για να κρυφτεί στο θάμνο. Με τέτοιους κυνηγούς και ιχνηλάτες, ο λαγός ήταν καταδικασμένος και υπολόγιζε μόνο σε εμπλοκή του όπλου για να σωθεί. Πράμα που γινότανε συχνά, γιατί τα περισσότερα ντουφέκια ήταν αυτοσχέδια από ξύλο αγριελιάς κι ένα κομμάτι σωλήνα.</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1316100918444549115?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-74357634142009352852010-04-21T02:53:00.000-07:002011-09-15T22:59:47.672-07:00<em>Σκλάβοι που ζουν <br />την απόγνωση μιας ειρήνης οικτρής<br />σκλάβοι που ζουν<br />την απουσία δοξασμένων θανάτων<br />γερά δεμένοι<br />σε αλυσίδες δανείων<br />και χειροπέδες<br />μηνιαίων λογαριασμών<br /><br />ωχροί ασθμαίνοντες <br />αναλώσιμοι σκλάβοι<br />οσφυοκάμπτες και σιωπηλοί<br />-προπαντός σιωπηλοί-<br />το νούμερό τους<br />στο χέρι βαστώντας<br />αναμένουν καρτερικά<br />στα σύγχρονα Νταχάου<br />σε υπηρεσίες και τράπεζες<br />σε δρόμους και νοσοκομεία<br />σε ήσυχα νεκροταφεία<br />σιωπηλοί στη σειρά τους<br />σιωπηλά να τους θάψουν</em><br /><br />2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7435763414200935285?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-16319292597251025512010-03-29T05:33:00.000-07:002010-04-18T01:47:22.639-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_-xOQta-9FS4/S8DGjLAvDKI/AAAAAAAAAIQ/vs_Jkh6u6xg/s1600/parousiasi+vivlioy-25+martiou+008.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-xOQta-9FS4/S8DGjLAvDKI/AAAAAAAAAIQ/vs_Jkh6u6xg/s320/parousiasi+vivlioy-25+martiou+008.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458581055926635682" /></a><br /><br />Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, όλους όσους με τίμησαν στη παρουσίαση του βιβλίου μου ''Οπλαρχηγός Αθανάσιος Σκουρτανιώτης-Το άγνωστο ολοκαύτωμα''.<br />Τους συγχωριανούς μου, τους φίλους από όλα τα σημεία της Βοιωτίας, τους φίλους που ήρθαν από Αθήνα, όσους παρευρέθηκαν στην σεμνή και ζεστή εκδήλωση και γέμισαν την αίθουσα εκδηλώσεων του Δημοτικού καταστήματος Καλλιθέας. Ένα μεγάλο συγνώμη σε όσους δε βρήκαν θέση και παρέμειναν κατά την διάρκεια της εκδήλωσης όρθιοι. <br />Ευχαριστώ για την παρουσία την Βουλευτή Βοιωτίας κα Τσόνογλου, τους εκπροσώπους του βουλευτή κου Γιαννάκη, τους αντινομάρχες κα Λάσπη και κο Αγγέλου, τον Δήμαρχο Τανάγρας Κυριάκου Παναγιώτη, τον Δήμαρχο Θεσπιαίων κο Πελώνη και τoν αντιδήμαρχο Θεσπιαίων, τον τ. Δήμαρχο Σχηματαρίου και υποψήφιο βουλευτή κο Γεωργίου Βαγγέλη, τον Δήμαρχο Αυλίδας κο Παύλου, τους φίλους μου Δημοτικούς Συμβούλους από το Δήμο Τανάγρας και προπαντός τον απλό κόσμο που με αγκάλιασε ζεστά σε αυτήν τη πρώτη μου και αγχωτική, ιδιαίτερα στην αρχή, εμπειρία.<br />Ευχαριστώ τον Γιάννη τον Μήτρου, τον Θανάση τον Κυριάκο, τον Βαγγέλη Μίχα και τον φίλο μου τον Χρήστο Γεωργίου.<br />Να ευχαριστήσω τον ποιητή Θοδωρή Βοριά για τον συγκινητικό χαιρετισμό του και αν ξέχασα κάποιον συγνώμη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1631929259725102551?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-58757212304924586372010-03-13T00:58:00.000-08:002010-03-13T01:00:25.827-08:00<em>Μα οι γονείς καταπιασμένοι με την αντάρα της γης, σταλιά σταλιά συνάζανε το γάλα του χωμάτου να θρεφτούμε. Ό,τι κάναν, το κάναν με τα μπράτσα τους. Σκληροί, με χαραγμένα χέρια και σπασμένα νύχια –σα να οργώνανε τη γη με τα δάχτυλα- δεν είχαν κέφι για τις δικές μας τσιριμόνιες. Ο καλός ο λόγος, το χάδι, πράματα σπάνια, ίσως γιατί μας ήθελαν σκληρούς σα το τόπο. Τις κρύες νύχτες, όταν εξοντωμένοι απλώναν τις παλάμες πάνω απ’ τη σόμπα, με φράσεις ξερές μας πρόσταζαν να μάθουμε γράμματα, να φύγουμε απ΄ τη λάσπη. Όμως δεν ήταν ο κόπος κι η λάσπη που τους πλάκωνε. Ήταν η περιφρόνηση απ΄ όλους αυτούς, που στέκονταν ψηλά και δε λογάριαζαν και δε ρωτούσαν. Ήταν η από χρόνια κατασταλαγμένη επίγνωση, πως θάναι για πάντα η τελευταία τρύπα της φλογέρας. Αυτοί που ίδρωναν περισσότερο, που δε χρωστούσαν κανενού. Αυτοί που σήκωναν απάνω τους, τη φάρα εκείνη που γυρεύει λίγα να δώσει και να τα πάρει όλα.<br /><br />Θα συνεχίζαμε με το βάρος αυτής της δικαίωσης.</em><br /><br /><br />(1999)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-5875721230492458637?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-547839397159070722010-02-10T03:20:00.000-08:002010-02-10T03:24:05.780-08:00-Πάνω απ' τα κεφάλια των ανθρώπων<br />πετάνε νικημένοι<br />και περιφρονημένοι <br />οι ουρανοί-<br /><br /><br /><em>Κείνοι, που απ' τους ανθρώπους περιμένανε<br />πολύ περίμεναν, μα δε χαθήκανε<br />Μα τούτοι που ξεχάστηκαν σκυφτοί προσευχητάδες<br />το μάτι του θεού να πείσουν πως φοβούνται<br />και μία θέση<br />στην αιώνια απόλαυση να έχουν<br />μέσα στα μαύρα ρούχα τους<br />τα ιδρωμένα, που βρωμούν<br />ακόμα σκυμμένοι περιμένουν<br /><br /><br />..........................<br /><br /><br />Ο θεός κι ο διάβολος δεν έχουν τίποτα!<br /><br />Ό, τι ζητάω, εδώ είναι<br />ό, τι ζητάω, οι άνθρωποι τόχουν<br />ξαναγυρίζω στους ανθρώπους<br />ξαναγυρίζω στα πράγματα<br />για άλλη μια φορά σας ξαναγγίζω<br /><br />δώστε μου άνθρωποι<br />ό, τι οι ουρανοί μου αρνούνται!</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-54783939715907072?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-13529757500731123162010-01-19T09:45:00.000-08:002011-06-17T04:56:56.420-07:00<strong>-Μήπως έχουμε<br />περισσότερα τραγούδια<br />απ' όσα μπορούμε ν' αντέξουμε;-<br /></strong><br /><br /><em><br /><br />Ο εργώδης ποιητής<br />την εικοστή του συλλογή ''από δυσμάς''<br />πυρετωδώς εδούλευε<br /><br />Ξάφνου σταμάτησε<br />μια φράση εμπρός του<br />αφήνοντας μισή<br /><br />Θάλεγες<br />πως έτσι ωραία<br />αγωνιζόταν νάβρει<br />του στίχου μια μετατροπή<br /><br />Μα όχι<br />ιδέα απ΄το μυαλό του πέρασε<br />άκρως μοιραία και βασανιστική...<br /><br />''Τι άλλαξε στο κόσμο<br />μετά από τόσες συλλογές<br />μετά από τόση ποίηση;''<br /><br />Ουδέν!<br />Μονάχα εκείνος μπόρεσε<br />στους κύκλους τους στενούς<br />στους κύκλους τους αμφίβολους<br />-πολλάκις έρποντας-<br />να αναρριχηθεί<br /><br />''Ας είναι…<br />να σώσει κανείς τον εαυτό του<br />μέσα σ’ αυτό το χαλασμό<br />δεν είναι δα κακό<br />ας κάνει ο καθείς ό, τι μπορεί<br />για τη δικιά του τη ζωή''<br /><br />Αυτό εσκέφθη <br />και ήσυχος επέστρεψε στη θαυμαστή <br />μα μισοτελειωμένη <br />εικοστή του συλλογή</em><br /><br />Γενάρης 2010<br />-Τα σκοτεινά ποιήματα-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1352975750073112316?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-2694058320494237072009-12-10T04:05:00.000-08:002012-02-04T01:06:19.820-08:00<em><br />Ταξιδεύοντας προς το φως<br />περνάς μέσα από μέρες πικρές, παγωμένες<br />πούχουν τη σφραγίδα επάνω τους, της καταχνιάς και της λύπης<br />σύννεφα μαρμάρινα στον ουρανό, σταματημένα <br />που τα πουλιά προσκρούουν επάνω τους και πέφτουν <br />Τα βρίσκεις στο δρόμο ανάποδα τα πουλιά <br />εκτεθειμένα στη βροχή και τη λάσπη<br />κατάπληκτα, μες στην επερχόμενη σήψη τους<br /><br />Δέντρα υγρά και φύλλα πεσμένα<br /><br />Δεν έχει άλλον δρόμο να φτάσεις το φως<br />παρά να υπομείνεις τις χλωρές καταιγίδες<br />ακούγοντας σιωπηλός τη βροχή να στάζει στα κιούγκια<br /><br />Μεγάλωσες πια, οι κρόταφοι γκρίζαραν<br />Ανολοκλήρωτος ο καιρός και άφαντος ο φίλος<br /><br /><br />.......................................... <br /><br /><br />Καμιά φορά πίσω γυρνάς, σε μέρα ολοφώτεινη<br />ανοιξιάτικη, που το φως έπεφτε σπάταλο στο τοπίο<br />πολυάριθμα θραύσματα χρυσαφιού, μόρια μεταξένια<br />μυριάδες τέτοια παντού<br />να πηδούν πάνω σου, στις πέτρες, στα δέντρα, στα λουλούδια<br />στο παλιό μαγκανοπήγαδο που έχασκε δίπλα απ’ το μικρό ξωκλήσι <br />ζαλισμένα τα έντομα από τις ευωδιές<br />να πετούν γύρω σου μεθυσμένα<br /><br />Χρύσιζε μαγικά το νιόκοπο μεσημέρι…<br /><br />-Ήμασταν αθάνατοι εκείνη τη μέρα Αντρέα και άτρωτοι<br />φορούσαμε μια αόρατη πανοπλία καθώς βαδίζαμε<br />έντομα παράξενα και μεις, στη λήθη του μεσημεριού <br />ψάχνοντας για άγρια σπαράγγια<br />Δε νοιαζόμασταν για το μέλλον, τις μέρες που θάρθουν<br />μιλούσαμε μόνο για κορίτσια, ποδόσφαιρο και άγρια σπαράγγια<br />λουσμένοι στο ανοιξιάτικο φως, προαιώνιοι φίλοι<br />βυθισμένοι στην αθωότητα της άγνοιας<br /><br />γιατί η ευτυχία, μόνο στην άγνοια ευδοκιμεί και ο παράδεισος<br /><br />Αν υπάρχει μια μέρα φωτεινή στη ζωή μου, αυτή είναι<br />την έχω εκ των υστέρων εξορίσει στον υψηλότερο θρόνο<br />μια μέρα χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς μεγάλες επιθυμίες<br />δυο φίλοι μονάχα, που μαζεύουν ευτυχισμένοι σπαράγγια<br />μια Μεγάλη Παρασκευή, Ανοιξιάτικη μέρα<br /><br />πού να φανταζόμασταν τότε, πως θα ερχόταν η ώρα<br />που η κακιά αστραπή θα διαπερνούσε τη πανοπλία σου<br />και θα σε μετέτρεπε ξαφνικά σε άφαντο νεκρό φίλο<br /><br />Πού νάσαι τώρα;-<br /><br /><br />…………………………………………………<br /><br /><br />Συνεχίζω να ταξιδεύω προς το φως, κυκλωμένος απ’ αυτόν τον χειμώνα<br />που τα πουλιά προσκρούουν στα μαρμάρινα σύννεφα<br />και πέφτουν στους δρόμους ανάποδα <br />με τα ψιλά ποδαράκια τους τεντωμένα<br /><br />συνεχίζω να γυρεύω το φως, ενώ μια υπόνοια δαγκώνει τη σκέψη<br />πως ενδέχεται να έχω συναντήσει ήδη το φως<br />πως δε μου χρωστoύν τίποτα πια οι θεοί, αφού μούδωσαν αυτήν την ημέρα<br />και πια δεν έχω μπροστά μου, παρά έναν ατέλειωτο μεγάλο χειμώνα<br />που πρέπει να τον ζήσω, γυρεύοντας απεγνωσμένα τον άφαντο φίλο<br /><br />μαζεύοντας τα πουλιά που πέφτουν νεκρά στους δρόμους<br />επειδή χτύπησαν ανύποπτα στα μαρμάρινα σύννεφα<br />πούχουν στοιχειώσει μήνες τώρα, τον ουρανό μου </em><br /><br /><br /><br />Δεκέμβρης 2009<br />-ελεύθερο-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-269405832049423707?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-40368620545316436002009-12-08T02:12:00.000-08:002010-01-21T22:56:54.108-08:00<em>-στον ποιητή των γηπέδων<br />Βασίλη Τσάρτα-<br /><br /><br />Σπάνιο διαμάντι ντελικάτο<br />ψιλόλιγνο στο κέντρο της αρένας<br />σε μαχητές σκληρούς ανάμεσα <br />ως κύκνος λάμπεις<br /><br />Χορευτική φιγούρα<br />που αναιρεί την δύναμη<br />τις τακτικές, τα πλάνα<br />Αέρινη προσποίηση <br />στους φοβερούς <br />τη γλώσσα βγάζει<br /><br />Το πόδι μαγική χορδή<br />δοξάρι<br />να φεύγουν απ’ το πουθενά<br />παραμυθένιες μουσικές<br />και οι μπαλιές<br />«πάρτο και βάλτο»<br /><br />Δαίμονα λευκέ αριστοκράτη<br />φόρα σα παίρνεις στα στημένα<br />του χάους<br />της εντροπίας την οργή<br />με χάρη σημαδεύεις<br /><br />χτυπάνε κόκκινο οι καρδιές<br />και κόβονται οι ανάσες<br />προτού η μπάλα τροχιά <br />φαλτσαριστή διαγράψει<br />και «γάμα» γλείφοντας <br />λυτρωτικά<br />εις το πλεκτό φωλιάσει</em><br /><br /><br />Δεκέμβρης 2009<br />-ελεύθερο-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4036862054531643600?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-74705366578795505172009-11-25T23:17:00.000-08:002010-01-21T22:57:26.969-08:00<em>Πήρα το χώμα της στα χέρια μου<br />σε μια στιγμή σιγής<br />και μέσα του σπινθήρισαν<br />τα που χρόνια ο άσκοπος<br />γύρευα ν’ αγαπήσω<br />Τώρα ξεφτυαρίζοντας πηγαίνω<br />προς ακριβό νεκρό<br />παντοτινά αναστημένο<br /><br />Μα είναι η μορφή κρυμμένη<br />δυσκολοκατάχτητη<br />πρέπει πολύ να σκάψεις<br />-καθώς αλλού σε σπρώχνει<br />σφυρίζοντας η οργή-<br />να βρεις μέσα στα χώματα τα μάτια<br />τους αγκώνες <br />τον αστράγαλο και τα χρυσά πουλιά<br />που κελαηδούν στα σταυρωμένα χέρια<br />τσιμπολογώντας διυλισμένο φως<br />και σπόρους μυστικούς των εσπερίδων<br /><br />Πρέπει πολύ να σκάψεις<br />να φτάσεις τα θαμμένα χείλη<br />που αργοσαλεύουν ψιθυρίζοντας<br />φθαρμένες συλλαβές<br />λόγια σκονισμένα…<br />«μο-λόντες λά-βε-τε<br />το-φως το α-πό-ρθη-το»</em><br /><br /><br />1999<br />-μαθητεία-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7470536657879550517?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-34560461589285484782009-09-16T07:43:00.000-07:002010-03-06T02:11:03.168-08:00<strong>σημείωμα 1</strong><br /><em>3 Νοέμβρίου 1825<br />ώρα: 14.18΄<br /><br />Σεβαστή διοίκησις<br /><br />Σήμερον οι εχθροί<br />περιέργως μας στένεψαν<br />εις εκκλησιά μικρά του Σωτήρος<br />δυτικά των Θηβών<br />εις θέσιν «Μαυρομάτι»<br />Χιλίοι απέναντι<br />και ημείς εβδομήκοντα.<br /><br />Εις την μάνδρα μανιωδώς <br />και εναλλάξ εφορμά<br />πεζούρα και καβαλαρία<br /><br />Αμυνόμεθα γενναίως.<br /><br />-Φίλια βοήθεια αναμένωμεν<br />καθώς τέσσαρας ωκύποδας<br />στα σημεία του ορίζοντος <br />από ώρα απέστειλα <br />να μας συνδράμουν οι Έλληνες <br />ή να μας θάψουν-<br /><br />ο πατριώτης<br />α. σ.</em><br /><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 2</strong><br /><em>ώρα: 15.11΄<br /><br />Σ. Δ.<br />Αι επιθέσεις λυσσαλέαι<br />πολλάκις μάχη εκ του συστάδην <br />πολλάκις δουλεύουν μόνον χέρια μαχαίρια<br /><br />Παρά ταύτα αντέχωμεν<br />και προκαλούμε στον εχθρό<br />βλάβη μεγίστη<br /><br />ο πατριώτης<br />α. σ.</em><br /><br /><strong>σημείωμα 3</strong><br /><em>ώρα: 15.47΄<br />Σ. Δ.<br /><br />Η σάλπιξ τους<br />υποχώρηση σήμανε<br />ησυχία εις το πεδίο <br />ο εχθρός απεσύρθει <br /><br />Νενικήκαμεν;<br />Είθε!<br />Μα ουδείς ακόμη γιγνώσκει<br />Πιθανή ανασυγκρότηση<br /><br />Στας θέσεις μας ακίνητοι <br />αναμένωμεν ίσως<br />επίθεσιν γενικήν<br /><br />Βοήθεια ακόμη ουχί<br /><br />ο πατριώτης<br />α. σ.</em><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 4</strong><br /><em>ώρα: 16.22΄<br />Σ. Δ.<br /><br />Επίθεσις εχθρού σφοδροτάτη!<br />Κυκλωμένοι από παντού.<br />Πολεμοφόδια ολίγα<br />Εις σημεία ο εχθρός την αντίσταση σπα<br />οδός διαφυγής ουδεμία<br /><br />…………………………<br /><br />Υποχώρηση σχεδιάζω<br />εντός του ναού<br /><br />-Ευελπιστούμε σε βοήθεια προς νίκην<br />ή <br />παρά του επερχόμενου σκότους <br />και νυκτός<br />αβλαβείς να διαφύγωμεν-<br /><br />ο πατριώτης<br />α. σ.</em><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 5</strong><br /><em>ώρα: 17.42΄<br />Σ. Δ.<br /><br />Εις εκκλησιά εστενέφθημεν σαράντα οκτώ<br />εξ’ αυτών τραυματίαι δώδεκα<br />πονούν στας πληγάς και ουρλιάζουν<br />Κάνουμε δι’ αυτούς<br />ό, τι ημπορούμε.<br /><br />Νεκροί στο προαύλιον είκοσι δύο<br />-μεταξύ αυτών <br />και ο αυτάδελφός μου Κωνσταντίνος-<br />Τους πατούν οι εχθροί και τ’ αλόγατα<br />-Δεν επερισυλλέγησαν<br />διότι μικρός ο ναός <br />και ο χώρος εντός<br />διά τους ζώντας πολύτιμος.<br /><br />Μικρός ο ναός και διέταξα<br />-μη απ’ έξω φαινόμεθα-<br />να σβησθούν τα καντήλια<br /><br />Σκότος!<br /><br /><br />ο πατριώτης<br />α. σ.</em><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 6</strong><br /><em>ώρα: 18. 12΄<br />Σ. Δ.<br /><br />Φευγαλέαι σκιαί απ’ τα τρίλοβα<br />φωναί των εχθρών και κραυγαί<br />μάλλον διαταγαί<br />έμπροσθεν της ξύλινης θύρας<br /><br />Βήματα στη στέγη και δαυλοί<br />κακό ετοιμάζουν<br />πολεμοφόδια τέλος<br />βοήθεια ουχί<br /><br />είμεθα χαμένοι<br /><br /><br />α. σ.</em><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 7</strong><br /><em>ώρα 18.46΄<br />Σεβαστή Διοίκησις<br /><br />Επιχειρήσαμεν έξοδον.<br />Ήτο αδύνατος<br />χαλάζι τα βόλια στη θύρα<br />και άλλοι νεκροί<br />και άλλοι τραυματίαι<br />Τους ετραβήξαμε.<br /><br />Ξανά εντός εστενέφθημεν.<br /><br />-Στο σκότος τα πρόσωπα<br />των αγίων στους τοίχους<br />ημάς προστατεύουν…-<br /><br />α. σ.</em><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 8</strong><br /><em>ώρα: 19.13΄<br />Σ. Δ.<br /><br />Αδυνατώ να αναφέρω<br />αδυνατώ να ανασάνω<br />ευφλέκτας έρριψαν ύλας<br />οβούζια εκ της στέγης <br />ανίσως μας κτυπούν<br />Πυρ, φωτιές <br />καπνοί παντού!<br />Οιμωγαί...<br />Άντρες φλεγόμενοι<br />Φωτιές στα σώματα τσιρίζουν...</em><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 9</strong><br /><em>ώρα: 19.27΄<br /><br />Πιθανώς νεκροί όλοι...<br />-έμπροσθέν μου μόλις εξέπνευσε<br />κι ο γυναικάδελφος Βιέννας<br /><br />-Αναμένω ξιφήρης εις θύραν<br />διά πνοήν παλεύοντας…</em><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 10</strong><br /><em>ώρα: 19.39<br /><br />Παγεραί εικόναι αγίων<br />στας φλόγας φεγγίζουν<br /><br />Αδυνατώ τη πνοήν...<br />Ορυμαγδός...<br /><br />Τελευταίος oρθός<br />εντός σεπτού ναού <br />που ομοιάζει <br />κόλασις τώρα<br /><br />Η οσμή απαισία<br />μελανά εις το πάτωμα αναθρώσκουν<br />των συντρόφων τα σώματα <br />που πάνω τους<br />τόπο δεν έχω και πατώ<br /><br />Ορυμαγδός και ζάλη!<br /><br />Μόνος εν μέσω εχθρών ζωντανών<br />και φίλων απανθρακωμένων<br /><br />Καταραμένος <br />ο μόνος που έμεινε να ιδεί <br />φριχτή τέτοιαν εικόνα<br /><br /><br />.......................................</em><br /><br /><br /><br /><strong>σημείωμα 11</strong><br /><br /><em>Και άλλα οβούζια!<br /><br />................<br /><br />Φλόγαι με πνίγουν<br />και βόλια με τρυπούν<br /><br />...............<br /><br />Σεβαστή διοίκησις<br />καιόμενος πέφτω<br /><br />Έλληνες!<br />εδώ κείμεθα<br />σάρκαι καμέναι<br /><br />ελευθερία...<br />ελευθερία… ή… θάνατος<br /><br />............<br /><br />(Μικρέ μου Γιάννη νοσταλγώ<br />το δροσερό σου μάγουλο<br />στα χείλη τα πικρά μου)<br /><br />άλλην πνοή ουκ…<br />ουκ έχω<br /><br />………………………………<br /><br />3 Νοεμβρίου 1825<br />ώρα: 19.46΄<br />ο πατριώτης<br />στρατηγός<br />αθανάσιος σκουρτανιώτης</em><br /><br /><br /><br />Σεπτέμβρης 2009<br />-ελεύθερο-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3456046158928548478?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-46483548881229546012009-07-01T00:06:00.000-07:002010-01-21T22:59:03.749-08:00"Εν αναμονή εργαστηριακών αποτελεσμάτων<br />πιστοποιείται ο αιφνίδιος εξ' ανακοπής θάνατος<br />του Ανδρέα Μ. ετών 39<br />ενώ εκοιμόταν..."<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ο Ανδρέας εκοιμήθηκε νωρίς<br />είχε δουλειές στη πόλη το πρωί<br />-λογαριασμούς να πλήρωνε<br />και ψώνια-<br /><br />Όμως δεν άκουσε σαν ήρθε η αυγή<br />τη γοερή της μάννας του κραυγή<br />δε συμμετείχε<br />στις μάταιες προσπάθειες<br />να τον επαναφέρουν στη ζωή<br />διόλου δεν αισθάνθηκε<br />της νεκροψίας τα νυστέρια<br /><br />Ο Ανδρέας τα πάντα αγνοεί<br />τη συντριβή του κόσμου<br />τη κηδεία<br /><br />.........<br /><br />Τόσος επέρασε καιρός<br />κι αυτός<br />ακόμη περιμένει να ξυπνήσει<br />γιατί έχει δουλειές στη πόλη το πρωί<br />κι έναν καφέ επιθυμεί<br />στης κεντρικής πλατείας<br />τα δροσερά πλατάνια<br /><br />Τα πάντα ο Ανδρέας αγνοεί<br />σαράντα μέρες τώρα καρτερεί<br />να ξημερώσει</span><br /><br /><br />Ιούλιος 2009<br />-ελεύθερο-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4648354888122954601?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-39334809568714189952009-06-13T07:47:00.000-07:002009-12-12T22:48:44.224-08:00<em>Πέραν του θαυμαστού σου άλματος <br />νέα Αθήνα<br />του τυφλού αβέβαιου βήματος πέρα<br />κρίκος εσύ <br />από την αλυσίδα της πληρωμής να δραπετεύσεις<br />να υψωθείς <br />-απρόσιτη του σπαραγμού<br />πάνω απ' τις συμφορές του-<br /><br />τόσων αιώνων πόθοι ευσεβείς<br />δεν έσπασαν το γόρδιο δεσμό<br />δεν άνθισε ευχής μαργαριτάρι<br /><br />Ακόμη προσφέρεις το μερτικό της θυσίας<br />και όπως παλιά<br />καράβι ναυλώνεις με μαύρα πανιά<br />φόρο στον Μίνωα<br />βορά στο Μινώταυρο</em><br /><br /><br />(1998)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3933480956871418995?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-10461478625195370812009-05-25T07:07:00.000-07:002011-01-15T03:32:37.189-08:00<em><strong>-Μια καταιγίδα μ’ απειλεί<br />όσο κι αν μένεις σιωπηλή<br />σαν έρχομαι σιμά σου-</strong></em><br /><br /><br /><em>Όσα κρατάς για μένα εκλεκτή<br />μέσα στα μάτια σου αθέλητα φεγγίζουν<br />-ερωτικές αναλαμπές και αστραπές<br />που προσπαθείς σα σύννεφο<br />αδέξια να κρύψεις-<br /><br />Μοιάζεις με σύννεφο!<br />Που χρόνια σύναζε υδρατμούς<br />κι αόρατα τους πόθους<br /><br />……………………………<br /><br />-Κι αν χρόνια καρτερώ<br />τη καταιγίδα σου,<br />βιάση δε θέλει για ναρθεί<br /><br />Με μαεστρία μυστική<br />θα σε φυσήσω.<br />Γλυκά θα σ’ οδηγήσω<br />σε μιαν απόμερη γωνιά<br />παράνομο κλινάρι<br /><br />Κι εκεί<br />ετοιμοστάλαχτη βροχή<br />λυτρωτικά θα αφεθεί<br />το διψασμένο χώμα μου<br />να το ποτίσει-</em><br /><br /><br />Μάιος 2009<br />Από την συλλογή ''Ωραιοδίνη''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1046147862519537081?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-26563058706693394192009-05-22T23:12:00.000-07:002009-12-12T22:50:06.248-08:00<strong><em>-Χρυσά στο χώμα, δαχτυλίδια θαμμένα<br />στεφάνια σε δάχτυλα σκελετωμένα<br />που έγδαραν κάποτε σα σύκο τη πέτρα<br />αστραφτερές φανερώνοντας πολιτείες<br />που ακουμπάνε τα νέφη<br />με τα καλά και τα σκουπίδια τους<br />αεροπλάνα πετώντας η μια στην άλλη<br />τσαλακωμένα χάδια-</em></strong><br /><br /><br /><em>Μήπως με σφουγγάρι αν έσβηνες<br />κάτω απ΄ τα πόδια τους τη γη<br />μήπως δε θάβλεπες<br /><br />μετέωροι στον ουρανό περπάτησαν<br />τη μοναξιά χιλιοφυτεύοντας<br />σ΄ εξορισμένη σκόνη<br />καρπούς συλλέγοντας με ιδρό<br />που τείνανε να μοιάσουν σε πλανήτες<br /> <br />καλντρίμια μη δεν έστρωσαν στους γαλαξίες χαμένοι<br />πέτρες σπέρνοντας στο χωματένιο τίποτα<br />απ’ τη καρδιά προς αλλωνών καρδιές<br /><br />Μη δεν ασβέστωσαν κενού κομμάτια<br />την άβυσσο καμώμενοι πως δεν κοιτούν<br />Μη δε ζητιάνεψαν τη δύναμη<br />ικέτες πέφτοντας σε πόδια ομοιωμάτων<br />μήπως δε τρύγησαν με κόπο μυστικά<br /><br />Τοίχους πλινθόκτιστους <br />τοίχους πλινθόκτιστους μήπως δεν ύψωσαν <br />ελπίδα θέρους να στεγάσουν μακρινού<br /><br />σκότους βουνά με χεροδρέπανα<br />σκότους βουνά μήπως δεν έδρεψαν <br />να πάρουν στάλες φως<br />μήπως αυτό το φως δε χάρισαν<br />σμιλεύοντας τη πέτρα σε δάχτυλα θεριά<br />που δείχνουνε το δρόμο<br /><br />Μήπως το εύθραυστο του στέρνου τους δεν ύψωσαν<br />ασπίδα στις τρίαινες του καιρού<br />μήπως πρόθυμα δεν έπεσαν<br />να προστατέψουν τα χλωμά<br />την αμυδρή ελπίδα<br /><br />Μήπως στο κρόταφο δε βύθισαν το στοίχημα μαχαίρι<br />τον νόμο να πατήσουν τον απάτητο, του φονικού<br /><br />Μήπως καθώς τελείωναν<br />σε ουρανογωνιάς φτωχό κρεβάτι<br />δεν αλαφιάστηκαν σα τον αμνό<br />απ’ το λεπίδι κάτω του θανάτου<br />μήπως δε πρόσφεραν την ύστατη στιγμή<br />το δάκρυ τους το πέτρινο, προικιό και προσταγή <br /><br />Μήπως θεοί δεν έγιναν<br />τη βάσανο περνώντας του ανθρώπου<br />θεοί που άφησαν την έγνοια και τον ίσκιο τους<br />σαν άδεια ρούχα εδώ να τριγυρνούν<br /><br />μήπως δε τα πετροβολούν<br />σα ναν αδέσποτα σκυλιά τα ρούχα τους<br />και τ' όνομά τους δε ποδοπατούν<br /><br />..................<br /><br />Μα τώρα πάρτε τους <br />τους ακριβούς νεκρούς<br />που τόσα χρόνια σκάβοντας στο δρόμο της πομπής<br />τους έψαξα και μάτωσα και βρήκα<br />Ψηλά κρατήστε τους κρατήστε τους ψηλά<br />και σ' αμμουδιά καθώς τους πρέπει αυγινή τραβάτε<br />Εκεί αποθέστε τους<br />τ' αγκυλωμένα μέλη με λάδι αλείψτε να σαλέψουν<br />να σηκωθούν<br />γιατί έχουν γίνει οι πληγές πηγές<br />και ρέουν θαύματα οι νεκροί μου<br /><br />...............................<br /><br />Άγιες βρύσες οι νεκροί μου<br />να πλυθούμε</em><br /><br /><br />(1999)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2656305870669339419?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-87847332897768511392009-05-09T00:21:00.000-07:002009-05-09T00:39:17.247-07:00<em>Μικρά, τρελά<br />του πόθου παιδιά<br />που στους καθρέφτες <br />όχι πρόσωπα<br />μα λάμψεις κοιτούν<br />και χτενίζουν<br />αντί για μαλλιά<br />φλόγες</em><br /><br /><br />1996<br />ελεύθερο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8784733289776851139?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-1761221509970489532009-04-11T07:21:00.000-07:002009-04-11T21:47:13.833-07:00<em>Στη καρδιά του ασάλευτου σκότους<br />μες στο άδειο κρανίο <br />του χρόνια θαμμένου νεκρού<br />μια πεταλούδα με πασπαλισμένα φτερά <br />από τη μαύρη γύρη της λήθης<br />αδιάκοπα πετά<br /><br />Ξαποσταίνει συχνά<br />στους απόκρημνους βράχους <br />των αποσυνθεμένων αναμνήσεων<br />Τους στήμονες του ανεκπλήρωτου<br />συχνά επισκέπτεται<br />ή στέκεται ώρες κολλημένη<br />στο θόλο του μετωπιαίου <br />ονειρευόμενη πάλι το φως<br />τα πράσινα φωτεινά περιβόλια.<br /><br />Έτσι καρτερικά αναμένει <br />τους μεγάλους τριγμούς<br />τη ξαφνική του θόλου ραγισματιά<br />τη πρώτη της οροφής κατακρήμνιση<br /><br />… <br /><br />Το ραγδαίο φως να τη περιλούσει<br />η πεταλούδα του νεκρού αναμένει <br />σημασία μη δίνοντας<br />στη λάσπη που στάζει αργά<br />απ’ τη βρεγματική ραφή<br />και το χώρο της όσο περνά ο καιρός<br />ανεπαισθήτως καταλαμβάνει</em><br /><br /><br />Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<br />11 Απριλίου 2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-176122150997048953?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-26692659438447698562009-04-09T07:54:00.000-07:002009-04-11T07:26:07.552-07:00<em>Αυτή η αποκαθήλωση δεν ήταν ιερή<br />ούτε το ρίγος είχε που αρμόζει<br />απρόσεχτα απ' τις παλάμες τραβηχτήκαν τα καρφιά<br />κι άδειο σακί το λείψανο<br />σωριάστηκε στο χώμα<br /><br />Καμιά γλυκιά μητέρα, κανένας φίλος<br />καμιά Μαγδαληνή<br />δε βρέθηκε εκεί να τονε πλύνει<br /><br />ούτε σταγόνα μύρο<br />και πουθενά λευκό σεντόνι<br />-μάλλον πολλοί χαρήκανε<br />για τούτη τη κατάντια-<br /><br />Κόκκινος ορίζοντας σαν αίμα<br /><br />Στου μαρτυρίου το βουνό δε στάζει δάκρυ<br />ο κάποτε περήφανος<br />άδειο κουφάρι στη κορφή<br />και πάνωθέ του κρώζουνε κοράκια<br /><br />...<br /><br />Κι όμως<br />και κείνος κάποτε την Ιερουσαλήμ<br />είχε γοητεύσει.</em><br /><br /><br />Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<br />2006<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2669265943844769856?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-90047755772245850022009-02-14T03:08:00.001-08:002009-12-12T22:51:46.138-08:00<em>-Των μερικών ο θάνατος χταπόδι αστραπή<br />μέσα σε βράχους σπέρνει γεννήσεις άπειρες <br />Των μερικών ο θάνατος αγνός <br />ολόδροσος<br />μπρούτζος στεφανωμένος-<br /><br />Πώς πέρασαν Δομήνικε αιώνες τέσσερις<br />μέσα στου βράχου τη σιωπή <br />πώς άντεξες ανείδωτος<br />του βράχου τη σφιχτάδα<br />-υπόκωφα ακούγοντας αυτού του κόσμου τη βουή<br />αιώνες τέσσερις<br />υπόκωφα ακούγοντας τα πονεμένα ανθρώπινα-<br /><br />Δεν είναι αέρας μήτε απαλό φτερούγισμα περιστεριού<br />μα ένα κλάμα σιωπηλό κρυμμένο μες στη πέτρα<br />κλάμα από μπρούτζο που καίγεται για φως<br />ξανά να δει τα πονεμένα ανθρώπινα<br />στεφανωμένος μπρούτζος με το λαιμό μακρύ σα κύκνου<br />ξανά στο φως ξανά στα πονεμένα ανθρώπινα<br />με μάτια αμφορείς <br />σφουγγάρια<br />της ομορφιάς μα και των στεναγμών<br /><br />τα μάτια σου Δομήνικε <br />στεγνά σφουγγάρια ομορφιάς <br />και αμφορείς τα μάτια σου<br />δακρύων, στεναγμών</em><br /><br /><br />-Μελέτη πάνω στο γλυπτό "αφιέρωμα 2 στον Θεοτοκόπουλο" του Χρήστου Γεωργίου. Το γλυπτό εδώ: http://georgiouchristos.blogspot.com/2009/02/2.html<br /><br /><br />(Φλεβάρης 2009)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-9004775577224585002?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-19403323032696556582009-02-05T05:00:00.000-08:002009-02-06T02:48:29.933-08:00<em><br />Οι οδοιπόροι που μακάριοι πέρασαν <br />από τούτη την άνυδρη γη <br />-με τα σπαρμένα μέχρι τον ορίζοντα <br />θεόρατα λιθάρια-<br />πέρασαν ξένοι<br /><br />παραπανίσιο βλέμμα <br />στην αφιλόξενη ερημιά <br />δε χάρισαν<br /><br />Μονάχα ο νάνος γλύπτης Βιλδαράν<br />τον τόπο τον ανίσκιωτο σαν είδε<br />αγαλλίασε<br /><br />-«Ευλογημένος τόπος!<br />Αυτά που όλοι για λιθάρια περνούν<br />λιθάρια δεν είναι<br /><br />μέσα τους<br />χίλιες παγιδευμένες μορφές<br />εμένα!<br />τον γλύπτη Βιλδαράν καρτερούν<br />απ’ το σκληρό που τις ντύνει πουρί<br />μ’ ένα σκαρπέλο και σφυρί<br />προσεκτικά να λευτερώσω<br /><br />και στων φτωχών οδοιπόρων τα μάτια<br />τις τόσες κρυμμένες μορφές<br />θαμβωτικές να παραδώσω!»</em><br /><br /><br />2009<br />Χαρισμένο στον φίλο μου γλύπτη<br />Χρήστο Γεωργίου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1940332303269655658?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-65724013779978706442009-01-28T07:06:00.000-08:002009-01-28T07:13:13.821-08:00<em><br />Αδιόρατα πέφτει συνεχώς <br />μια βροχή μαγική<br /><br />Μαγκάνια κι ιδρωμένα που γυαλίζουν άλογα<br />ξύλινα σκουτιά, δρέπανα, κάρα<br />ξέφτια στο πάτωμα μιας μνήμης μοιρασμένης<br /><br />Τα λόγια που είπαν στην ανάπαυλα<br />του Αλεξάνδρου στρατιώτες δυο <br />σε μακρινού μεσημεριού δεμένα το κοντό σχοινί<br />παροπλισμένα<br /><br />Του ελαχίστου το ελάχιστο η ιστορία γνωρίζει<br /><br />Ασημένιοι άσφαλτοι στη κοιλιά της αυγής<br />Καραδοκούντα όρνεα και γέρακες ψηλά<br />απ΄ των πυλώνων τη συριστή ιαχή<br />Σαύρες, τερατομηχανές συνωστισμοί <br />και οι ψυχές<br />σπουργίτια απουπούλωτα απ’ τη φωλιά πεσμένα<br />σε δόντια γραναζιών<br /><br />Βολίδες μηχανές <br />που κελαρύζουν στη κλωστή της ταχύτητας<br />αναβάτες που πίνουν τη πνοή τους σα κρασί<br />έμβολα, στρόφαλοι, βαλβίδες των ανθρώπων τα σπλάχνα<br /><br />που χύνονται στο αβέβαιο στένεμα με τη δύναμη όλη<br />ενώ βυθίζονται τα δάση στους κροτάφους<br />και οι σπαρτοί φουγάροι<br /><br />Κάνες στραμμένες στης ανυποψίας το λευκό μέτωπο<br />μανία ανεξιχνίαστη ροκανίζει την υπομονή της σκανδάλης<br />σε απροσπέλαστα σπήλαια αλυχτίζουν οι αποφάσεις και πήζουνε<br />κατηφορίζοντας κοιλάδες πολύβουες<br />λάβα που πετρώνει του αντιλόγου τα στόματα<br /><br />Γυαλίζει στη θύελλα <br />το συνιστάμενο μπράτσο<br />που το τιμόνι κρατεί<br />του αιώνα το ένα ποδάρι στη σελάνα πατεί<br />το άλλο<br /><br />στη κινούμενη άμμο της λήθης<br />στολισμένο ευχές και προθέσεις άριστες<br />ολοένα βυθίζεται<br /><br />Αδιόρατα πέφτει συνεχώς<br />μια βροχή μαγική</em><br /><br /><br />1998<br />Από την συλλογή ''γενιά μεμβράνη''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6572401377997870644?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-24835549361678823692009-01-14T03:08:00.000-08:002009-01-14T03:56:44.739-08:00<em><br />Πόσο όμορφα εδώ<br />σ' αυτή την έρημο<br />που λένε Καλαχάρι!<br /><br />Φάγαμε γρυλίζοντας και σήμερα<br />πάνω απ’ τη λεία μας<br />φάγαμε μαλώνοντας <br />για θεσπέσια σπλάχνα<br /><br />Μονάχα κόκαλα γυμνά<br />στις ύαινες αφήσαμε <br />κι αποχωρίσαμε αργά<br />του κόσμου βασιλιάδες<br /><br />-γιατί εμείς πιστεύουμε μόνο <br />την ακούσια πείνα μας<br />και τούτη την έρημο <br />που λένε Καλαχάρι-<br /><br />Τώρα στους ίσκιους<br />ο ένας γλείφει του άλλου<br />τα ματωμένα σαγόνια<br />ο ένας του άλλου<br />τη λευκή αθωότητα</em><br /><br /><br />2009<br />Aπό την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2483554936167882369?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-45878424643620358712009-01-09T02:52:00.000-08:002009-01-11T23:15:29.007-08:00<em><br />Μορφές που κάποτε περάσαν και μ’ αγγίξαν<br />μορφές που κάποτε σαν όλους μας εζήσαν<br />νεκροί, πούχουν υπάρξει κι έχουν σβήσει<br />απ’ άκρη σ’ άκρη μ’ έχουν κατακλύσει<br />-ακίνητα, κουλουριασμένα, ναρκωμένα<br />ωραία φίδια παγωμένα-<br /><br />δίχως φωνή, δίχως ζωή<br />να καρτεράνε τη στιγμή<br />να βρω καιρό, να βρω τον ήλιο<br />να βρω γαλήνη και βασίλειο<br />για άλλη μια να πάω πίσω<br />και στα χαρτιά να τους ξυπνήσω<br /><br />Νεκροί στα σάβανά τους καρτερούνε<br />εμέ τον ποιητή για να σωθούνε<br />Σα το Χριστό κοντά τους θα σταθώ<br />«Δεύρο εσύ!» θα πω, αφού προσευχηθώ<br />-κι ευθύς θα ζωντανεύω τους τον βίο<br />αθάνατοι να ζήσουν στο βιβλίο-<br /><br />Όμως, δε θα μπορέσω ν’ αποφύγω<br />-όταν από τον κόσμο τούτο φύγω-<br />τον φόβο που θα μ’ έχει κυριεύσει<br />«εμένα, ποιος θα ζωντανέψει;»</em><br /><br /><br />Γενάρης 2009<br />ελεύθερο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4587842464362035871?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-25891355204458238092009-01-02T01:10:00.001-08:002009-01-02T01:11:40.979-08:00<em>Δρόμοι γεμάτοι αίματα<br />και γω<br /><br />βαρέθηκα τον άσπιλο το ποιητή<br />τη ιερή του πίστη<br />πως είναι τάχα άγγελος <br />πηδαλιούχος μέγας<br />του παραδείσιου κόσμου<br /><br />Βαρέθηκα τη φήμη<br />των φτερωτών αρμάτων<br />τη δικαιολογία<br />πως ένα ελάφι τρέφει τάχα στη καρδιά<br />που πρέπει<br />από τις ύαινες να σώσει<br /><br />Βαρέθηκα<br />την ιερή του πίστη<br />πως δεν αρμόζει στα σεπτά του πόδια<br />το ανάξιο τούτο χώμα να πατούν<br /> <br />Σιχάθηκα την αισχροκέρδειά του<br />την ανημπόρια να κάνει σημαία<br />να εξορίζεται σε φανταιζί<br />κι ανύπαρκτες οάσεις<br />αγνοώντας<br />πως έχει ξεβραστεί<br />απόβλητος<br />στα ιδιωτικά του σύννεφα<br />και κάτεργα<br />καταδικασμένος να μην ενοχλεί<br />μόνο να ονειρεύεται<br />γιατί φοβάται ο αισχρός<br />αληθινά να ζήσει<br /><br />Αγοραφοβικός<br />και ονειροπαρμένος<br />που με το δάχτυλο ειρωνικά τον δείχνουν<br />σίγουροι πως από τέτοιον ποιητή<br />δε κινδυνεύουν<br /><br />-Δρόμοι γεμάτοι αίματα<br />και γω<br />μετράω απουσίες</em><br /><br /><br />2006<br />Από την συλλογή ''Τα σκοτεινά ποιήματα''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2589135520445823809?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-75841563972655155002008-12-19T04:37:00.000-08:002012-01-28T07:53:48.407-08:00-χαρισμένο στη Σοφία Κολοτούρου-<br /><br /><em>Κοίτα πώς πάνε να σου εξαλείψουνε το πόνο<br />κοίτα πώς πάνε να σου εξαλείψουνε το βάρος<br />με φίλτρα μαγικά<br />με φίλτρα μαγικά της νέας Αδεσσπιόρας<br />κοίτα πώς πάνε να σε κάνουνε ισχνό πολίτη<br />της νέας Αδεσσπιόρας<br />Σε ξεφορτώθηκαν<br />σ’ εξόρισαν στα ηλεκτρονικά πολύχρωμα καβούκια σου<br />κοίτα πόσο μαεστρικά σ’ αποκοιμίζουν<br /><br />Κοίτα πώς κατάντησες στη νέα Αδεσσπιόρα<br />να έχεις γνώμη μα να μην έχεις δύναμη<br />κάτι ν’ αλλάξεις<br /><br />Τα σμήνη έρχονται οι ακρίδες<br />στο μάτι το τεράστιο του στήθους σου να σωριαστούν<br />να το σκεπάσουν<br />το μάτι που όλα τάβλεπε<br />και τάκρινε όλα<br />πούδινε κραυγή στα μέρη της καρδιάς<br />και σήκωνε το χέρι<br />Κοίτα πώς σε μάντρωσαν σε κήπους πλαστικούς<br />γεμίσαν τα ψυγεία σου για εκατό χρονώ τροφή<br />να μη φοβάσαι<br /><br />Κοίτα πέρα από τη γη της νέας Αδεσσπιόρας<br />τις μύγες απάνω στα παιδιά<br />που κοιμηθήκανε για πάντα<br />σ’ απελπισμένες των μητέρων αγκαλιές<br />που άδειες ορκίστηκαν εκδίκηση<br />στων ποιητών τους ύπνους<br />και φτύσανε τον ήλιο<br /><br />Πιο λίγα είχαν οι γιαγιάδες σου και όμως<br />μοιράζαν καρβέλι αχνιστό<br />στης γειτονιάς τους πεινασμένους<br />γι’ αυτό τα κόκαλά τους πήρανε<br />και φύγανε μια νύχτα<br />πομπή οργής απ’ την Αδεσσπιόρα<br />στο ξάστερο ουρανό<br />μ’ ένα τρελό από κατάρες βουητό<br /><br />δεν έχει προγόνων κόκαλα πια η Αδεσσπιόρα<br />κι είναι κακό αυτό<br />πολύ κακό…</em><br /><br /><br />1997<br />Από την συλλογή ''μαθητεία''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7584156397265515500?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-3043694276446417922008-11-10T22:50:00.000-08:002011-08-07T23:23:03.573-07:00<em>Αν προσεκτικά αφουγκραστείς<br />τα ξύλινα μπαούλα του<br />τα παρατημένα,<br /><br />φουρφουρίζουν μέσα τους κλειδωμένα πουλιά<br />διπλωμένα μουχλιάζουν τα όνειρα<br />και σκώροι απειλούν της νεότητας<br />διάττοντες στίχους<br /><br />-Διότι<br />(δεν είναι μυστικό)<br />αφειδώς ενδυόταν κάποτε <br />αυτός την ουτοπία-<br /><br /><br />Όμως ανήρ, ως αποδείχτηκε, ρεαλιστής<br />και συνετός<br />στην ουτοπία εν τέλει δεν ενέδωσε<br />πέταξε τους κύβους<br /><br />........................<br /><br />Ωστόσο,<br />σε αρκετούς ακόμη συμπαθής.<br />-ενδέχεται και να θαυμάζουν<br />τους φυσικούς του τρόπους<br />τα φιλικά του μάτια<br />την δύναμη της θέσης του<br />ακόμα και τα ρούχα<br />που αφορμές δε δίδουν-<br /><br />Όμως <br />ουδείς δύναται να δει<br />πίσω από τη πλάτη του<br />(απ’ το σακάκι κάτω<br />και το λευκό πουκάμισο)<br />τη ρόδινη ανάγλυφη πληγή<br />μεγάλη σαν ανθρώπινο κεφάλι<br />-κακοφορμίζει ολοζώντανη <br />και ζεματά στη πλάτη του<br />καυτός κακός πλανήτης-<br /><br />...........................<br /><br />Ουδείς, δύναται να υποπτευθεί<br />την ανοιχτή πληγή<br /><br />γιατί<br />στην ουτοπία εκείνος δεν ενέδωσε<br />και στους ανάξιους μορφασμούς<br />χειρίστου πόνου</em><br /><br /><br />(2008)<br />Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-304369427644641792?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-29473455433892962692008-11-05T06:28:00.000-08:002008-11-05T07:56:29.845-08:00<strong>-κι αυτοί μες στη βουή της πόλης σκεφτικοί<br />έναν Θησέα άλλον περιμένουν, νικητή-</strong><br /><br /><br /><em>Που τοίχους ύψωσες στην οσμή των ανθρώπων<br />οι ώρες αρχηγάτορα των νέων ερειπίων σε καλούν<br />πορθημένον απ' την οσμή των ανθρώπων<br /><br />Εσέ οι ορφανεμένες μέλισσες θ' ακολουθήσουν<br />όταν από το κάστρο σου ωχρός φανείς<br />κι ωσάν φλουριά οι αλήθειες<br />απ' τις φθαρμένες τσέπες σου θα ξεχυθούν<br />οι στερημένοι με τις χούφτες να μαζέψουν<br /><br />Νύχτα βροχής να βγεις, νύχτα θυέλλης<br />με την αρματωσιά μαύρου παλτού ανεμιστού<br />φτερό αρχάγγελου<br /><br />Ίσκιους στις πλατείες θα φυσά<br />θα ζωντανεύουν στα βάθρα οι αδριάντες<br />και ταπεινά θα γέρνουν<br />φλόγες στις δημοσιές<br />και φλόγες στα πλακόστρωτα<br />πίσω απ' τις γρίλιες δάκρυ<br />καθώς εσύ ωχρός εκδικητής<br />τα μαρμαρένια σκαλοπάτια του επτασφρά<br />γιστου οίκου<br />με του πέλματος τη δόξα και τη φτασμένη ώρα<br />ένα ένα στο ζυμάρι θα βυθίζεις<br />εμπρός σου να σταθεί<br />το βαρύ της ιστορίας επίθυρο<br />και να βροντήσει<br /><br />ώστε οι μέλισσες βουίζοντας αντί για σε<br />από λαθρεπιβάτες και αυθαιρέτους<br />πίσω ν' απαιτήσουν τον απαχθέντα θρόνο<br /><br />για άλλη μια η Εδέμ να αποφασιστεί<br />με ενθουσιασμό και άνθος να ξαναχτιστεί<br />κι οι αφανείς πάλι τον πολύεδρο βράχο<br />προς τη κορφή ν' αρχίσουν βογκώντας να κυλούν<br />για άλλη μια<br />με ενθουσιασμό και άνθος</em><br /><br />(1996)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2947345543389296269?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-39156325533864090422008-10-17T06:01:00.000-07:002011-06-20T02:59:30.981-07:00<em>Αχίλλειες πτέρνες τα σώματά μας<br />στόχοι κρυμμένων Τρώων<br />στην οσμή των σειρήνων τρωτά<br />και στο νεύμα χιλίων δρόμων<br /><br />για τούτον τον άφθαστο πόνο<br />τα σώματά μας, <br />ξένα σώματα <br />αντίβαρα ζητούν<br /><br />Πώς να ησυχάσει η πληγή<br />που πυρώνει κάθε στιγμή<br />πώς τη τροχιά του βέλους ν’ αντέξεις<br />που έχει φύγει απ’ τη χορδή και σφυρίζει<br />πεπερασμένες μέρες μία μία διαπερνώντας<br />πεπερασμένες μέρες μία μία σκοτώνοντας<br /><br />Θάναι το μεσημέρι καυτό<br />που σαν για πάντα θα φύγουμε<br />την ακούσια πληρωμή χαιρετώντας<br /><br />Θ’ απεγδυθούμε του φόβου<br />και των όσων μας πλάνεψαν<br />-βαγόνια πρωινών σκουριασμένων<br />που πέρασαν γυαλίζοντας κάποτε<br />στις ράγες του χρόνου-<br /><br />Και θα δοθούμε στο μαύρο φως<br />με το κάτι στα χέρια<br />χωρίς νοσταλγία τον κόσμο αφήνοντας<br />στους άγνωστους <br />που δε γεννήθηκαν ακόμη<br /><br />-Θα έρθουν με άνθη εκεί<br />να πιστέψουν πως ζήσαμε<br />τα ανάγλυφα γράμματα ψηλαφώντας<br />μαρτυρίες των ήλων μας μόνες- </em><br /><br />(1999)<br />Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3915632553386409042?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-53279874749314262682008-10-06T06:39:00.000-07:002008-10-07T04:44:38.499-07:00<em>Μόνο ο μπάρμπα Αγαθός απόμεινε στους βρώμικους δρόμους του χωριού κι άρχισε να το σταυρώνει απ' άκρη σ' άκρη, όπως συνήθιζε να κάνει τα τελευταία χρόνια. <br />Πάνω από εκατό πια, περπατάει συνεχώς πίσω απ' το μπαστούνι του. Τόσο αργά, που θάλεγε κανείς πως δε κινείται. Εκείνος όμως προχωρά, σαν εκείνα τα έντομα που μοιάζουν καταπληκτικά με άνθη και εκμεταλλεύονται τα ανεπαίσθητα ρεύματα του αέρα για να πλησιάσουν μυστικά το θήραμά τους. Έτσι αδιόρατα πλησιάζει την αγάπη τόσα χρόνια, μ' ένα ελάφι πίσω του να τον ακολουθεί όπου κι αν πάει. Και πάει παντού. Στους δρόμους, τα μαγαζιά, τα καφενεία. Πουθενά δε κάθεται, πουθενά δε στέκει. Περνάει δίπλα από τα απλωμένα πόδια των νέων που μυρίζουν νωπούς εφήμερους έρωτες και πίνοντας μπύρες, στέλνουν από τα κινητά τους πρόστυχα μηνύματα. Μπαίνει στα μαγαζιά, στα παντοπωλεία, φέρνει μια βόλτα στους πάγκους μην αγοράζοντας τίποτα και συνεχίζει. Μπαίνει οποιαδήποτε ώρα σε οποιοδήποτε σπίτι, σα μια πεταλούδα που πετάει στα λουλούδια του κήπου τους απρόσκλητη μα πάντα καλόδεχτη. Ανεβαίνει ακόμη και τα σκαλιά του δημαρχείου, μπαίνει στην αίθουσα την ώρα που το δημοτικό συμβούλιο συνεδριάζει. Δε του δίνει σημασία κανείς, τον έχουν συνηθίσει. Είναι για κείνους κάτι σα τον αέρα που γυρνάει έτσι κι αλλιώς ανάμεσά τους. Ακόμη και στο γήπεδο πηγαίνει, την ώρα του ποδοσφαιρικού αγώνα και πολλές φορές, χρειάζεται να περιμένουν παίκτες διαιτητές και φίλαθλοι, ένα ολόκληρο τέταρτο μέχρι να διασχίσει τον αγωνιστικό χώρο και να χαθεί στις λαβυρινθικές γραμμές της εθελούσιας περιπλάνησής του. <br />Κάπου κάπου μόνο, στέκεται κάτω από μια σκιά για να ταΐσει με μουρόφυλλα το ελάφι του.<br /><br />Υπάρχουν όμως μέρες που χάνεται, δε τον βλέπει κανείς. Τότε μένει στο σπίτι. Φροντίζει και κάνει παρέα στον εξηνταπεντάρη πια γιό του. Ο Χρήστος γεννήθηκε επιληπτικός και οι κρίσεις στα νιάτα του ήταν τόσο έντονες και σφοδρές, που ζούσε συνεχώς κάτω από τον τρόμο του επικείμενου θανάτου. Γι' αυτό δεν σχεδίασε τίποτα στη ζωή του. Ούτε καν τις πιο απλές αγροτικές δουλειές έμαθε να κάνει. Δεν παντρεύτηκε, ούτε θέλησε ποτέ, έστω κρυφά, να ερωτευτεί. Ήρθε καιρός που μίσησε τον πατέρα που τον έφερε στο κόσμο και βασανιζόταν εκτός των άλλων κι από κρίσεις οργής. Δυο φορές μάλιστα αποπειράθηκε μάταια να αυτοκτονήσει. Σιγά σιγά όμως συνήθισε τη ζωή του. Μα προσαρτήθηκε τόσο στο πατέρα, που και η παραμικρή του ανάγκη έγινε μέχρι σήμερα ευθύνη του γέροντα. Στο τέλος τον αγάπησε με τέτοια δύναμη, ιδιαίτερα μετά τον θάνατο της μάνας, που όλοι στην αρχή σκέφτονταν τι θ' απογίνει ο δύστυχος, όταν πεθάνει ο μπάρμπα Αγαθός. Όπως δείχναν τα πράματα όμως, η ιστορία σ' αυτό το ζήτημα θα είχε αίσιο τέλος. Από τη μια ο γέροντας νικούσε και έσπρωχνε μακριά τον θάνατο μέρα με την ημέρα κι απ’ την άλλη ο Χρήστος τον καλούσε σα φίλο. Γερνούσε ραγδαία. Έμοιαζε πια με ογδοντάρη, έτσι που όλοι άρχισαν να πιστεύουν, πως οι δυο τους θα πεθάνουν την ίδια μέρα, για να μην αφήσει κανένας τον άλλον πίσω.<br /><br />Μόνο ψωμί έμαθε ο Χρήστος να αγοράζει από τον φούρνο. Στις εντεκάμιση κάθε πρωί, βγαίνει από το σπίτι χλωμός, σιωπηλός με τα μαλλιά γκρίζα και ίσα σα πρόκες και παίζοντας στη χούφτα του δυο κέρματα, περνάει απ' τη μικρή πλατεία με βαριά ακαλαίσθητα βήματα κατευθυνόμενος στο φούρνο. Έπειτα κρατώντας μια φρατζόλα ψωμί, επιστρέφει στο σπίτι. Εκεί ο πατέρας θάχει ετοιμάσει ένα πρόχειρο φαί, λίγο τυρί, ελιές και τηγανητά αυγά σε δύο πιάτα που σχεδόν πάντα, θάχουν ξεχασμένα μέσα τους αρκετά τσόφλια. <br />Έτσι τρώνε σιωπηλοί, θάχουνε χρόνια να μιλήσουν απ' τη πολύ αγάπη, κάτω απ' την ασπρόμαυρη φωτογραφία της νεκρής μάνας. Το ελάφι ξεκουράζεται δίπλα απ' το τραπέζι, ενώ στα πανέμορφα κέρατά του, που σχεδόν αγγίζουν το χαμηλό ταβάνι, πετάνε και τραγουδάνε ασταμάτητα αηδόνια.</em><br /><br /><br />-απόσπασμα-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-5327987474931426268?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-80876884732656800842008-10-02T07:10:00.000-07:002008-10-04T04:12:34.968-07:00<em>Μικρή δροσάτη βρύση<br />διψώ<br />μη κελαρύζεις<br /><br />Είναι οι παλιές αγάπες που με πλάσανε<br />και πότισαν με τη μορφή τους τη μορφή μου<br />είναι οι ριγηλοί οι χωρισμοί<br />κέρινα ομοιώματα βουβά<br />στις πιο βαθιές σπηλιές<br />κι ακίνητα<br />-μα που φοβάσαι σα περνάς<br />μήπως σ’ αγγίξουν-<br /><br />Είναι οι δρόμοι που αφέθηκαν μισοί<br />στη προσμονή του στήθους σου<br />όλου του κόσμου το ανεκπλήρωτο<br />στην ευωδιά του στήθους σου να με καλεί<br />να ξαναζήσω ό,τι μοιάζει με χαμένο<br /><br />-Θα εγερθούν τα σώματα<br />και τα χαμένα ονόματα<br />όταν σ’ αγγίξω<br />και οι παλιές ημέρες<br />λησμονημένα αρώματα<br />τα χέρια τους θα πλέξουν στα μαλλιά μου-</em><br /><br /><br />(1999)<br />Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8087688473265680084?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-41428772722478973492008-09-20T01:59:00.000-07:002008-09-20T02:09:09.283-07:00<em>Ένα κοπάδι ψίθυρων<br />σε άπαλλων χορδών τηλεγραφόξυλα<br />νωπά εστεμμένα πουλιά<br />σε φθινοπώρου σύναξη<br /><br />-χελιδόνια οι ψίθυροι που οσφραίνονται<br />άλλη πατρίδα-<br /><br />Τα μάτια τους<br />στα κλειδωμένα δόντια μου<br />και τα φτερά στο σύνθημα<br />ανυπότακτο αίμα μετωπικά να δουλώσουν<br />ρίγη κρατώντας στα ράμφη<br />και ερωτόφυλλα<br /><br />-Γδυτή στιγμή το χτυποκάρδι-<br /><br />Φτεροκοπήματα πυκνά<br />κι ανατριχίλας τρίλιες<br />τη πύλη κοχυλένιου αυτιού εκπορθώντας<br />πρώτη να ομολογήσουν φορά<br />τη πίκρα και τη δόξα μου<br />σε σένα</em><br /><br /><br />(1999)<br />Από τη συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4142877272247897349?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-23656394564176033422008-09-06T02:49:00.000-07:002008-09-06T02:59:50.451-07:00<em>Μακρινή και πύρινη<br />μα απ' τη μάσκα πίσω των νεφών<br />λουλούδι<br /><br />Αγάπη μυστική<br />που χαμηλά γλιστράς σα χέλι<br />αφρό μη δεις<br />Κάτω από φως χρυσό σε πολεμώ<br />και υποφέρω<br />να σε φαντάζομαι στα βάθη τα κρυφά<br />φωνή ιδρωμένη<br /><br />λαχανιασμένο σώμα<br />κι η μάσκα αστραφτερή στο πάτωμα<br />με σκόρπια ρούχα<br /><br />θολό το βλέμμα<br />κι οι ώμοι σου γυμνοί<br />κι οι ώμοι σου ναυαγισμένοι <br />σα της Κίχλης τα κατάρτια<br /><br />να καρτερούν οι ώμοι σου φιλιά<br />ν' αποκαθίσουν πάνω τους<br />σα κουρασμένοι γλάροι</em><br /><br /><br /><br />(2000)<br />Από τη συλλογή "μαθητεία''<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2365639456417603342?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-67317745483525276132008-08-03T09:58:00.000-07:002011-12-04T23:33:39.688-08:00<em>Τσιμπούρια καθαρόαιμα<br />αγκιστρωμένα<br />στης τέχνης το ρακένδυτο σώμα<br />υμνολογούν ακριβούς τεθνεώτας <br />και ακινδύνους ζωντανούς<br />-έργου φριχτού ασπίδα<br />γυαλιστερή υποκρισία-<br /><br />Σαλτιμπάγκων συντροφία <br />-αγνοημένη<br />απ’ του Απόλλωνος την ευλογία-<br />σε λογυδρίων αίθουσες<br />και μπαρ νυχτερινά ναρκισσεύεται<br />επί παντός επιστητού<br />-perie καταναλώνοντας χαλαρά<br />γιατί πέφτει στο στομάχι τους βαριά<br />του κόσμου τούτου <br />η μεγάλη αδικία-<br /><br />Εύχανδρα παίζοντας ηδονικά<br />-Ναυπλίου ενθυμήματα-<br />κατά του Καίσαρος βοούν<br />εν πλήρη συμφωνία<br />-κι εξοβελίζουν νεαρά<br />που τόλμησε πόνημα στο νετ<br />με λάθη στην ορθογραφία!-<br /><br />Αυλή κολάκων δύσμοιρη<br />και γλειφοκραταιούσα!<br /><br />Αυτοθαυμάζονται<br />οι νέοι Πλάτωνες<br />τάχα πως είναι<br />οι κλειδοκράτορες! <br /><br />-τα πoυλιά του Απόλλωνος μακριά<br />αλλού τραγουδούνε-</em><br /><br />(2008)<br />Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6731774548352527613?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-33990047594374459702008-07-28T12:57:00.000-07:002008-07-28T13:02:55.970-07:00<em><br />Το δόρυ μου<br />στη Τιθορέα πούλησα<br />για μια μπουκιά ψωμί<br />-καθώς τρεις μέρες νηστικός<br />πούχα λιποτακτήσει-<br /><br />Τον θώρακα που βάραινε<br />απ’ όλα πιο πολύ<br />τον άλλαξα στη Λιβαδειά<br />με μια μποτίλια κόκκινο κρασί<br />-που τόσο βαθιά ο καψερός<br />είχα επιθυμήσει-<br /><br />Στην Ογχηστό<br />κι από κνημίδες «ελαφρύνθειν»<br />-να κοιμηθώ σαν άνθρωπος<br />πρώτη φορά σε στρώμα-<br /><br />Στη Θήβα άφησα<br />θηκάρι και σπαθί<br />-οκτώ χρονάκια φίλοι μου<br />πολλά χωρίς γυναίκα-<br /><br />…………………………<br /><br />Τώρα τις ιστορίες μου<br />-στων Αθηνών τα καπηλειά<br />και στα χαμαιτυπεία-<br />βάνοντας σάλτσες τις πουλώ<br />για τούτο το παλιόκρασο<br />και κρύα αποφάγια<br /><br />…………………………<br /><br />Ο Ξέρξης κι αν δε κόντεψε<br />στα ίσα να τα πούμε<br />από μακριά με νίκησε<br /><br />- και ούτε τη κατάντια μου<br />ο άτιμος γνωρίζει-</em><br /><br /><br /><br />(2008)<br />Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3399004759437445970?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-3358455585307058042008-07-24T23:22:00.000-07:002008-10-03T23:29:04.612-07:00<em>Ήταν ωραία η εκδήλωση<br />΄΄περί πολιτισμού΄΄<br /><br />Απολαυστικός ο εισηγητής<br />καθώς ορθός, σοφά περιπατούσε<br />με χειρονομίες ελεγχόμενες<br />και ήρεμες<br /><br />΄΄Δεδομένος ο πολιτισμός!<br />Και τα κατακτημένα δικαιώματα<br />αναφαίρετα!΄΄<br /><br />Φυσαλίδες ανέβαιναν τα λόγια του<br />το αμφιθέατρο<br />για τα καλά υπνωτίζοντας<br /><br />………………………….<br /><br />Θα πρέπει υποψιασμένος να ήταν<br />ή συνεννοημένος<br />με την αγέλη των μεγάλων λευκών<br />καρχαριών<br /><br />Ήσυχα στην αίθουσα εισέβαλαν<br />με μάτια σκοτεινά σα την άβυσσο<br />κύκλοι που τον δισταγμό δε γνωρίζουν<br />πάνω απ’ τα κεφάλια<br />του αδηφάγου για ιδέες κοινού<br /><br />΄΄Αιώνες απ’ την βαρβαρότητα<br />ο άνθρωπος απέχει!΄΄<br /><br />…………………...<br /><br />Παρατεταμένο στο τέλος<br />το χειροκρότημα των επιζώντων<br />κανένας δεν επρόσεξε<br />του διπλανού την απουσία<br /><br /><br />-Αναταράζονταν μόνο στα ψηλά<br />τ’ απομεινάρια της λείας<br />από τις ιαχές κι επευφημίες<br />του σπουδαίου λόγου-</em><br /><br /><br />2007<br />Από τη συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-335845558530705804?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-39965744641075135222008-07-14T03:52:00.000-07:002008-07-25T05:22:53.370-07:00<em><br />i<br /><br />Πίσω απ' το τζάμι των φθαρτών<br />που σβήνουν οι φιγούρες σα γερασμένα κάστρα<br />τα πάντα έχεις<br /><br />Πατρίδα άυλη, ευσπλαχνική<br />με ιριδιστά που ρέουνε ποτάμια<br />χρυσοροής νερού γκρεμίσματα<br />πολύχρωμες ανάσες<br />σα βρύα κολλημένες στην αθανασία<br /><br />Αδιάφθορη μάννα αιωνική<br />που σε προσμένει<br />-πίσω από κάθε θάνατο-<br />με μπουμπουκόφυλλα στοργής να σε τυλίξει<br />σα παιδί που ώρες έπαιξε<br />και σπίτι γύρισε λαχανιασμένο<br /><br />Κοντολογίς<br />η λόγχη του θανάτου και του χρόνου<br />αδυνατεί να πλήξει το καίριο σου σημείο<br />δε φτάνει η λόγχη του θανάτου και του χρόνου<br />μέχρι το άντρο της πηγής σου<br /><br /><br /><br />ii<br /><br />Είναι ο μπρούτζινος μέσα σου άρχοντας που σε βαστά<br />όπως το βάρος όρθια τη βροχή<br />σκαλίζοντας τα κάρβουνα βαθιά στα σωθικά σου<br />σαν ένας γίγαντας παππούς<br />σαν ένας άφθαρτος<br />ανασκαλεύει και βαστάει σε<br />όπως ο ήλιος όρθια των δέντρων τα κορμιά<br /><br />Είναι η γιατρειά του βάρους που ολοένα θριαμβεύει<br />και σκάνε σα μπουμπούκια<br />νιούτσικα στους ώμους τα φτερά<br /><br />-Χωρίς σταματημό<br />χωρίς σταματημό οι ρότες της ανάτασης-<br /><br />Βυθίσου στο καιρό<br />την εποχή σου ντύσου<br />να σε κεντάνε μέρες βελονιές<br />με αχτιδοκλωστές πονοκλωστές<br /><br />στο τέλος<br />με τα φτερά του βάρους σου θ' αναληφθείς<br />πολύτιμος<br />πιο ζωντανός θ' αποδοθείς στη γόρδια ενδοχώρα<br />για το μαρτύριο της σήψης σου<br />διπλά ν' ανταμειφθείς</em><br /><br /><br />1997<br />Από τη συλλογή "Χαιρετισμός"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-3996574464107513522?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-48095458981149322362008-06-06T11:08:00.000-07:002011-10-24T01:18:15.941-07:00<em><br />Πόσο τέλεια επουλώθηκαν οι πληγές<br />απ’ τα κομμένα φτερά σου<br />σχηματίζοντας δύο ανάλα<br />φρους ανθρώπινους ώμους<br /><br />η φωνή σου μαχαίρι<br />κόβει στα δύο τη γη<br />τις φέτες αφήνοντας να στριφογυρίζουν<br />στο αναπάντητο τραπέζι της Τάξης<br />που γέμισε αστραφτερά κουκούτσια<br /><br />Θα σου πήγαινε το όνομα ΄΄Νοσταλγία΄΄<br />δε με γελάς<br />κουβαλάς μαζί σου αιώνες<br />κι ας φαίνεσαι δεκάξι<br /><br />Φτάνει στο δάχτυλό σου απ’ αγκάθι<br />κι η πιο μικρή πληγή, φτάνει<br />να λευτερώσει νύχτες καλοκαιριού<br />κουβεντολόγια στις αυλές<br />βερίκοκα, σταφύλια<br />κι ένα βατράχι που βαρύ πηδά<br />προς τη δροσιά της βρύσης<br /><br />γιατί αναγκαίο δεν είναι να θυμάσαι<br />και τυλιγμένη στη λήθη<br />νοσταλγία σκορπίζεις</em><br /><br /><br /><br />1999<br />Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4809545898114932236?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-82434193967857632182008-05-26T04:52:00.000-07:002008-07-25T05:06:21.927-07:00<em><strong> <br /> i <br /><br />Δώδεκα χρόνια μάτωναν οι Ρόδιοι <br />το θαυμαστό το τάμα <br />στον Ήλιο να εκπληρώσουν <br /><br />Σκλάβοι τσακίστηκαν από ψηλά <br />στοιβάζοντας στα σπλάχνα του <br />σίδερα και πέτρες <br /><br />Μέχρι κι ο γλύπτης Χάρης <br />ευθύνη τέτοια, άλλο μη βαστώντας <br />-πόσα να δώσουν και τα παρατημένα όπλα <br />του δόλιου Δημητρίου- <br />τρελάθηκε μια νύχτα <br />και τη ζωή του έκοψε μ΄ ακονισμένη λάμα <br />λογαριασμούς λερώνοντας <br />και σχέδια<br /><br />Συνέχισε ο Λάχης <br />που τέλος τα κατάφερε! <br /><br />Ακτινωτό διάδημα στη κεφαλή <br />θεόρατο τόσο <br />πούκοβε την ανάσα... <br /><br />Θάμπος! <br />Δέρμα από μπρούτζο <br />αστραφτερό στον ήλιο <br />ολόγυμνο <br /><br />Με τόνα χέρι σκίαζε το φως <br />με τ΄ άλλο τον χιτώνα του κρατούσε <br />σα μόλις να σηκώθηκε <br />από ερωμένης κλίνη... <br /><br /><br /><br /> ii <br />Επίσημα παρέδωσαν οι Ρόδιοι <br />το τάμα στον Θεό <br />και ναύλωσαν περήφανοι τριήρεις <br />στα πέρατα να πάνε <br />το φοβερό μαντάτο... <br />''θαύματα κάνουν μονάχα οι θεοί <br />κι οι Ρόδιοι!'' <br /><br />.............. <br /><br />Σεισμός <br />χτύπησε και σώριασε το άγαλμα <br />που έγινε κομμάτια <br />και το μαντείο: <br />''μην κίνει τα κείμενα'' <br /><br />............................. <br /><br />Χρόνια αργότερα <br />εννιακόσιες καμήλες επιδρομέων αράβων <br />πουλούσαν στη Συρία τα χίλια κομμάτια του <br />για σκεύη και όπλα</strong></em><br /><br />2005<br />Από την συλλογή "Χαιρετισμός"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8243419396785763218?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-45125811867335162092008-05-24T09:36:00.000-07:002011-03-06T08:14:27.204-08:00<em><br />Όμως<br />γιατί ν' αξίζει τo ταξίδι<br />αν δεν αφήσεις<br />στιγμές της νύχτας να σε κρίνουν<br /><br />τις μυρωδιές του γιασεμιού και τις σιωπές<br />να σου θυμίσουν<br />πως όλα τάχεις<br /><br />μα είναι όλα τους μισά<br />γιατί οι σκιές που σ' άγγιξαν<br />και οι κρυμμένοι πόθοι<br />σκορπίσανε στους δρόμους</em><br /><br />2002<br />Από την συλλογή "Τα κάντα της Αφροδίτης"<br /><br /><br /><i><b>Moments of the night</b><br /><br />But<br />why to worth the trip<br />if you don't let<br />moments of the night to judge you<br /><br />the scents of jasmine and the silences<br />to remind you<br />that you have everything<br /><br />but they are all half<br />because the shadows that touched you<br />and the hidden desires<br />scattered in the streets</i><br /><br /><br />GEORGE PYRGARIS <br />μετάφραση:L. Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4512581186733516209?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-62975383908174965952008-05-15T08:43:00.000-07:002011-09-01T09:55:29.965-07:00<em><br />Σώμα πικρό σφιχτό μαλαματένιο<br />αμήχανο στη πρώτη άνοιξη <br />κι ωραίο<br />αδέξιο στη γλύκα του φιλιού<br />και μεθυσμένο<br /><br />όλα να σβήσουν θες<br />μόνο εσύ να μείνεις<br /><br />και τ’ άλλο σώμα τ’ αναπάντεχο<br />που πλάνα πίστεψες<br />πως μοναχά για σένα <br />είν’ προορισμένο</em><br /><br /><br />(1995)<br />Από την συλλογή "Τα κάντα της Αφροδίτης"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6297538390817496595?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-28130856557122299642008-05-04T01:03:00.000-07:002011-04-03T10:33:12.161-07:00''η μοίρα μας χυμένο μολύβι<br />δε μπορεί ν΄ αλλάξει<br />δε μπορεί να γίνει τίποτε''<br /><br />Γ. Σεφέρης<br /><i><br /><br />Η μοίρα μας πάντα στα στενά<br />πικρά να φέγγει<br /><br />Να πλενόμαστε με αλισίβα το πρωί<br />να χτενιζόμαστε<br />κνημίδες να γυαλίζουμε και θώρακες<br />όπως συνηθίζουν <br />οι αποφασισμένοι<br /><br />χωρατά μιλώντας τάχα<br />σα να πρόκειται για μας<br />να ξαναξημερώσει<br /><br />γιατί το ξέρουμε<br />το απόγεμα δε θάμαστε<br />παρά άψυχα κορμιά σιμά στους βάλτους<br />παρατημένα στη σκόνη των ορδών<br />και πατημένα<br />από τα πόδια τα βαριά των ελεφάντων<br /><br />Αυτή η μοίρα μας.<br /><br />Κι οι Εφιάλτες ζωή χαρισάμενη<br />στις αυλές των Δαρείων<br />-τα παιδιά τους στα Κέιμπριτζ<br />προδοσία σπουδάζουν<br />τώρα που κι αυτή<br />προβιβάστηκε σ΄ επιστήμη<br /></i><br /><br /><br />Our fate<br /><br />“Our fate spilled pencil<br />can not be changed<br />can not be anything”<br /><br />G. Seferis<br /><br /><br />Our fate always in the narrows<br />bitterly be shining.<br /><br />Washing with lye in the morning<br />combing<br />polishing knimidas and chest armors<br />as usually do<br />the determined<br /><br />speaking funny<br />as if it were for us<br />to dawn again<br /><br />because we know it<br />in the afternoon we will not be<br />anything but lifeless bodies close by the swamps<br />abandoned in the dust of the hordes<br />and held down<br />by the elephants heavy legs<br /><br />That is our fate.<br /><br />And Efialtes with a charmed life<br />in the yards of Darius<br />-their children in Cambridge<br />studying betrayal<br />now that it was<br />promoted to science.<br /><br /><br />GEORGE PYRGARIS<br />μετάφραση: L. Ts.<br /><br />(2006)<br />Από την συλλογή "Χαιρετισμός"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2813085655712229964?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-20581685555421696252008-04-29T02:37:00.000-07:002008-07-25T05:10:02.038-07:00<em><strong>Ήτανε τόσο δυνατός<br />που αν φυσούσε απαλά<br />ένα ανοιχτό βιβλίο<br />υποχωρούσαν οι αράδες<br />και τα γράμματα διαλύονταν<br />-σα νάταν γραμμένα όλα<br />από σκόνη-<br /><br />Οι Ιησουίτες γι’ αυτό<br />να τον ξέρουν δεν ήθελαν<br />και ούτε<br />σε συνάξεις επέτρεπαν<br />ν’ ακουστεί τ’ όνομά του<br /><br />-Στις μασχάλες μόνο<br />σφιχτά κρατούσαν<br />τα φτωχά τους βιβλία<br />μήπως εκείνος<br />κατά τύχη περάσει<br />και οι ιερές διαλυθούν<br />σκονισμένες τους σκέψεις-</strong></em><br /><br />(2008)<br />Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-2058168555542169625?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-81593915688846073592008-04-22T09:33:00.000-07:002008-07-25T05:10:42.039-07:00<strong><em>Για σένα ποιητή, κάθε λευκή σελίδα<br />είν' ένα πέλαγο θολό και παγωμένο<br />γυμνός μέσα του ρίχνεσαι με την ελπίδα<br />να βρεις το λόγο το μεστό, το λατρεμένο<br /><br />που περιμένει άφθαρτος στην άμμο του βυθού<br />το τολμηρό το βουτηχτή. Με τη πνοή του νου<br />και της ψυχής τη βρύση, θα τον αρμολογήσει<br />και φέρνοντάς τον στη στεριά τα μάγια θ' αφανίσει<br />μιας πολιτείας που ριγά, στα δίχτυα της αράχνης<br />κι από τη ψύχρα τρέμει της κρυσταλλένιας πάχνης<br /><br />Αντρειωμένε ποιητή, μη τους αφήνεις να χαθούν<br />όσο κι αν δε το ξέρουν, προσμένουν τα τραγούδια<br />φωτιές σπείρε τα λόγια σου να ζεσταθούν<br />μη μαραθούνε της καρδιάς τους τα λουλούδια</em></strong><br /><br /><br />(1995)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8159391568884607359?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-43415566842826903422008-04-14T21:58:00.000-07:002011-02-23T10:56:26.776-08:00<i>Πόσο ακόμη<br />απέχει η τόλμη από το βήμα μου<br />ν'αποφασίσω <br />νύχτας μιας αποδημητικό ταξίδι<br />κάτω απ'των άστρων τη σιγή<br />πλεγμένος γύρω σου<br /><br />φυτό αναριχώμενο σε άγαλμα<br />που τα φτερά ζυγιάζει <br />πριν απ'το καίριο πέταγμα<br />που θα με ξεριζώσει<br />και ξέψυχο μαζί<br />στους ουρανούς με πάρει<br /><br />Θάναι γεναία η νύχτα<br />Σφιγμένος πάνω σου θα σιγοσβήνω<br />μεθώντας από σένα<br />κι από το σάλεμά σου<br />καθώς<br />σώμα θα γίνεσαι ζεστό<br />κάτω απ'τα φύλλα μου<br />τα στερεμένα<br /><br />Ναι, θάναι γεναία η νύχτα<br />καθώς το άδειο μου από σε θάχει γεμίσει<br />καθώς το εκμαγείο σου θα γίνω και θα σβήνω<br />κι ο άριζος θα χάνομαι γλυκά στους στεναγμούς σου<br />πρώτη φορά αντικρίζοντας, θαμπά τους ίσκιους<br />που θα εγείρονται από τ'άνθη μου<br />σα μέλισσες τα μαραμένα<br />μην έχοντας πια πού να κρυφτούν<br />μην έχοντας πια, τίποτα μέσα μου να πιουν<br />οι ίσκιοι<br />που αλλού θα μ'οδηγούν<br />εσένα αφήνοντας να προσπαθείς<br />απεγνωσμένα να λευτερωθείς<br />απ'τα αισθήματα που σε τυλίξανε<br />και σε λατρέψανε<br />πυκνά ξερά κλαριά<br /><br />-για δε μπορώ ν'αφήσω τις δυό σπάνιες<br />κι ανύποπτες αγάπες της φωλιάς μου<br />πώς ν'αφήσω<br />για μία νύχτα πλέρια<br />πώς να πετάξω τη ζωή-<br /><br />Ο δαμασμός του έρωτα<br />με χαλινάρια σύνεσης<br />αυτό απομένει<br /><br />-Κρυφά θα κλαίω<br />καθώς τα ήσυχα νερά<br />στο ακρογιάλι της σπηλιάς μου θα σε φέρνουν<br />πάλευκο σώμα κέρινο<br />που όσο θα ζω θ'αφήνεται<br />στο εσώτατό μου κύμα<br />με μια σπουδή στην όψη<br />ανεκπλήρωτου<br />φιλιού-</i><br /><br />(1997)<br />Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"<br /><br /><br /><b>The unfulfilled love</b><br /><br />How long<br />is the boldness from my step<br />to decide<br />overnight migratory journey<br />beneath the silence of the stars<br />braided around you<br /><br />as a climbing plant on a statue<br />that its wings poises<br />before the critical flight<br />that will uproot me<br />and together spiritless<br />take me to heaven.<br /><br />The night will be brave.<br />Tightened on you i will slowly burn out<br />drunk by you<br />and your wiggle<br />as<br />body you will become warm<br />under my deprived<br />leaves.<br /><br />Oh yes, the night will be brave<br />as the empty me from you will be filled<br />as I will become your death mask and burn out<br />and me the rootless I will lose myself in sweet sighs of yours<br />first time facing, the dull shadows<br />which will arise like bees<br />from my withered flowers<br />no longer having a place to hide<br />not having any more, nothing in me to drink<br />the shadows<br />that will lead me somewhere else<br />leaving you to try<br />desperate to be free<br />of the emotions that wrapped you in<br />and adored you<br />dense dry branches. <br /><br />-because I can not leave these two rare<br />and unsuspected loves of my rest<br />how can I leave them<br />for just one field night<br />how can I throw away life.<br /><br />The rule of love<br />with reins of prudence<br />is all that remains.<br /><br />I will secretly cry<br />as the calm waters<br />will bring you to the shore of my cave<br />fair and waxy body<br />that will be left as long as I live<br />in my innermost wave<br />studying the perspective<br />of an unfulfilled<br />kiss.<br /><br /><br />GEORGE PYRGARIS<br />μετάφραση: L. Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4341556684282690342?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-91072063513779011372008-04-06T01:57:00.000-07:002008-07-25T05:12:07.145-07:00<em><strong>Σιχάθηκα να κρύβομαι σε τούτο το κρεβάτι<br />τι μας κρατά κλεισμένους εδώ μέσα αδερφέ<br />σήμερα που θάπρεπε ολόχαρη<br />τα χέρια μου στον ουρανό να στρέφω<br />δε θέλω άνθρωπο να δω<br /><br />Τις ιαχές θυμήθηκα<br />και τις αχτίδες <br />απ’ τη μεριά του Παρθενώνα<br />ολόχρυσο μελίσσι<br />στο στάδιο να ορμούν<br /><br />Ποιο μυστικό<br />ποια ξαφνική πληγή<br />ποιο πόνου ηφαίστειο να ξύπνησε<br />κι οι δρόμοι εμπρός μου ανοίγονται ψυχροί<br /><br />Πώς ξαφνικά εγίναμε τόσο μικροί<br />εμείς που τρέχαμε γοργόφτεροι στον ήλιο<br />Πώς το στεφάνι στο κεφάλι μας μαράθηκε<br />και κείνοι που στους ώμους τους μας σήκωναν<br />τώρα γιατί τόσο περίεργα σιωπούν<br /><br />Σκάρτο θεμέλιο τ΄ ανάκτορό μας<br />Ψεύτικα όλα!<br /><br /><br />-Στα πλαστικά τεραίν, ξανά δε θα μας δουν<br />γιατί εμείς, στους όρκους απιστήσαμε<br />και νίκες κλέψαμε<br />και κάλπικα εφέραμε χρυσά<br /><br />γιατί τους συμπολίτες μας πλανέψαμε<br />και χρόνια εξαργυρώνοντας<br />το δάκρυ τους το τίμιο<br />εφτάσαμε ψηλά<br /><br />γιατί μια νύχτα<br />αντί στη μάχη πρώτοι να σταθούμε<br />εκρυφτήκαμε<br />χωρίς πανοπλία το λαό μας αφήνοντας<br />μπροστά στα βέλη των Περσών-</strong></em><br /><br />(Αύγουστος 2004)<br />Από την συλλογή "Χαιρετισμός"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-9107206351377901137?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-5461334574539368142008-04-01T06:47:00.000-07:002008-07-25T05:12:47.300-07:00<em><strong>Αυτός το άλογο δε βίασε<br />Τον είδαν<br />να καμαρώνει το σε χέρσο σύνορο<br />και συμφωνία μυστική να ψιθυρίζουν<br />να τ' αρματώνει για ένα χερόβολο ζωής<br />-μερίδιο στο έπος-<br />με χαλινά, με σπίθες, μ' άροτρα<br /><br />Μ' αυτό πορεύτηκε<br />-υπνόθωροι στην ίδια στέγη-<br />Τον είδαν<br />να θυμώνει του στην ανημπόρια<br />τους καπνούς<br />μα όταν άστραφτε από τρέμουλο<br />κι από παράπονο η φλέβα<br />με χάδι ανταμικό να ησυχάζει<br /><br />Τον είδαν σα που έσβηνε<br />πέτρα να κάνει τη καρδιά<br />τα δουλεμένα χαλινά<br />αργά του άψυχου να λύνει<br />και φωτοστέφανο στη κεφαλή να του φυσά<br />κι ευγνωμοσύνη<br /><br />Στο χώμα της αυλής του να το δίνει<br />όχι στους γύπες<br />γιατί μ 'αυτό πορεύτηκε<br />λιτά μ' αυτό πορεύτηκε σε καταρράκτη φωτερό<br />ο ακριβός νεκρός<br />ο μόνος οδηγός μου</strong></em><br /><br />(1997)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-546133457453936814?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-49927726409874901572008-03-24T09:27:00.000-07:002011-08-10T00:23:26.513-07:00<i><br />Οι πολιτείες το πρωί αθώες μοιάζουν<br /><br />Ο ήλιος κατεβαίνει σα πραματευτής<br />ανοίγει τα μπαγάζια του στις γειτονιές<br />λαλώντας τη πραμάτεια<br /><br />Κυράδες έρχονται με τσάντες πλαστικές για να γεμίσουν<br />-μες στα κεφάλια τους σφυρίζουνε οι έγνοιες<br />όπως οι σφήκες γύρω απ’ τη φωλιά-<br /><br />Φτάνουν με τα τραπέζια τους οι γέροι<br />ρουφώντας καφέδες αχνιστούς<br />-γάτος ο θάνατος στα πόδια<br />που όλο να φύγει τον σκουντούν<br />μ’ αυτός σα χάδι απαλός και παιχνιδιάρης<br />στα πόδια που τον διώχνουν επιστρέφει-<br /><br />κορνάρουν αυτοκίνητα στους δρόμους να προφτάσουν<br />πλευρίζουν τραίνα τους σταθμούς να ξεφορτώσουνε<br />παραγγελιές, φορτία<br /><br />Για λίγα ψίχουλα φωτός πεσμένα κάτω<br />-που δε τα καταδέχτηκε κανείς-<br />ένα μυρμήγκι ασθμαίνοντας, τρέχει να φέρει τ’ άλλα<br /><br />Χιλιάδες μέλισσες κινούν<br />Χιλιάδες πεταλούδες<br />Μπαίνουν τα δέντρα στη σειρά<br />κάνουν σημειωτών και περιμένουν<br /><br />Τραβούν κουπί λουλουδικά μέσα σε γλάστρες<br />Κι ένα παιδί<br />τη μπάλα βαστώντας τρυφερά<br />-σα να κρατάει πλανήτη-<br />Το βήμα ζυγιάζει για άλμα ζηλευτό<br />σε ουράνιο καλάθι<br /><br />Τα λεωφορεία της γραμμής φέρνουν απίθανα πουλιά<br />που φτερουγίζουν στις χειρολαβές και τα καθίσματα<br />σαύρες, βατράχια λιάζονται στην οροφή<br />και ένας αλιγάτορας<br />τρέχει βαριά στο δρόμο<br /><br />Κι ο πράος ο ηλιματευτής με τη τραγιάσκα του στραβά<br />καπνίζοντας ένα χρυσόσκονης τσιγάρο<br />τυλίγει σε χάρτινα το φως χωνιά <br />και το ζυγίζει<br /><br />Χορεύουν σε πλήκτρα δάχτυλα, πηδούν<br />της μοιρασιάς της ξέφρενης προβάλλοντας<br />τον ισολογισμό<br /><br />Οι πολιτείες το πρωί αθώες<br />κι αφελείς ομοιάζουν</i><br /><br /><br /><br /><b><br />The cities in the morning</b><br /><br />The cities in the morning innocent look<br /><br />The sun goes down like a pedlar<br />opens baggages in the neighborhoods<br />crowing the merchandise.<br /><br />Wives come in plastic bags to fill<br />-inside their heads worries are whistling<br />like wasps around the nest-<br /><br />Old men arrive with their tables<br />sucking steaming hot coffees<br />-cat, the death at the feet<br />nudged to go away<br />but soft as a caress and playful<br />returns at the feet that drive him away-<br /><br />cars honking in the streets to catch up<br />accost trains the stations to unload<br />orders, loads.<br /><br />For a few light crumbs fallen bellow<br />-that no one deigned to-<br />an ant panting, runs to bring other<br /><br />Thousands of bees move<br />Thousands of butterflies<br />Trees come in row<br />standing still and waiting.<br /><br />Pull paddle flowers in flower spots .<br />And a child<br />tenderly holding its ball<br />-like holding a planet-<br />Its step counts for an enviable jump<br />to heavens cart.<br /><br />Buses of the line bring incredible birds<br />that flutter on the handlebars and seats<br />lizards, frogs bask on the roof<br />and an alligator<br />runs heavy in the streets<br /><br />And the meek sun seller wearing his cap wrong<br />smoking a gold dust cigarette<br />wraps in paper cones the light<br />and weighs it.<br /><br />Fingers dancing on keyboards, jumping<br />projecting the balance sheet<br />of frenetic sharing.<br /><br />The cities in the morning innocent<br />and naive look.<br /><br /><br />GEORGE PYRGARIS<br /><br /><br /><br />(1997)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<br />μετάφραση: L.Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-4992772640987490157?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-58137779148888515812008-03-15T23:57:00.000-07:002011-04-03T00:48:56.671-07:00<i>Ποια κιβωτός;<br />μακριά από με<br />η προστυχιά των Νώε<br /><br />η αθωότης των<br />και κείνη η κολιγιά με τον Θεό<br />δε μου αρέσουν<br /><br />Ποια κιβωτός;<br />Εδώ, στη πλώρη των Σοδόμων<br />μαζί με τους ενόχους<br />θα σωθώ<br />ή θα καώ</i><br /><i><br /><br /><br /><br />THE ARK<br /><br />What ark?<br />away from me<br />the baseness of the Noahs<br /><br />their innocence<br />and that tenancy with God<br />I do not like<br /><br />What ark?<br />Here at the bow of Sodom<br />together with the guilty<br />I will be saved<br />or burnt.<br /><br /><br />GEORGE PYRGARIS<br />μετάφραση: L. Ts.</i> <br /><br /><br />(1996;)<br />Από την συλλογή "Τα σκοτεινά ποιήματα"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-5813777914888851581?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-87441636675560410092008-03-09T11:11:00.000-07:002008-07-25T05:15:50.079-07:00<em><strong>Σβήνει η μέρα<br />κορωνίτσες φορώντας<br />τα τελευταία πουλιά<br />μαζεύουν το δρόμο<br /><br />Ολόγιομο<br />φορώντας πορφυρό διάδημα<br />το φεγγάρι<br /><br />-Γιατί ό, τι μας ανταμείβει<br />είναι κάτι μικρές<br />αθάνατες στιγμές<br /><br />καταπώς ζωγραφίστηκαν<br />μονάχα εμείς γνωρίζουμε<br />και μόνο εμείς<br />φοράμε στα ταπεινά που μας δόθηκαν<br />χρυσά σιρίτια-<br /><br />Φαντάσου λοιπόν<br />να εξαϋλώνεσαι<br />στη τσέπη κρύβοντας<br />στιγμές εστεμμένες</strong></em><br /><br />(1997)<br />ελεύθερο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8744163667556041009?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-74386471291852810052008-03-06T04:59:00.000-08:002011-08-13T23:15:03.550-07:00<em><br /><br />Θήβα δέντρο φυλλοβόλο<br />ριζωμένο σε αίγλης αρχαίας το αόρατο μούλιασμα<br />κάτω απ’ την άσφαλτο μια πήχη<br />η επτάπυλος κοιμάται μεγάλη μητέρα<br />-σταλαγματιές μέρες χρυσές, γλυκό νανούρισμα<br />στολισμένη, περήφανη<br />λάρνακες, χαμένοι θησαυροί και πήλινα<br />και των οστών το σιγαλό μουρμούρισμα-<br /><br />Και συ μονάκριβη κόρη<br />στα χέρια ευχής της νεκρής ανεμίζεις σημαία ζωής<br />με δρόμους, αυτοκίνητα και τέντες<br />με τζιν και δίκοπους σταθμούς<br />με μπαρ, στρατόπεδα κι ανέμελα σχολεία<br />αλλοιωμένη, δίχως πρόσωπο<br />από τη κίτρινη που σωρεύεται σκόνη<br />κι από των ζωντανών την αμνησία<br /><br />Και συ πικρή γεροντοκόρη<br />που γάμο λαμπρό μόνο ονειρεύτηκε, ποτέ δεν είδε<br />και το αγκάλιασμα της δόξας<br />Τώρα τη μάννα σου φοβάσαι να θυμάσαι<br />και νύχτα σκάβεις για να χτίσεις, μη δεις το φως της<br />και μην ακούσεις<br />ψιθύρους ενός Επαμεινώνδα που επιμένει<br />στην ίδρυση μιας φάλαγγας ξανά…λοξής!<br /><br />Γέρο εσύ μαρμάρινε<br />-θροΐζουν αδιάφορα τριγύρω σου με έγνοιες οι διαβάτες-<br />τι βλέπουν τ’ άσπρα μάτια σου στην ερημιά<br />στην έκσταση της λήθης;<br />του δέντρου ετούτου τα χρυσά αποδημητικά πουλιά<br />θα ξαναρθούν;<br />θ’ απλώσουνε στα πέρατα ποτέ μαντατοφόροι<br />την είδηση ανάστασης ξανά της επταπύλου;</em><br /><br /><br />(2002)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7438647129185281005?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-74059458394007679622008-02-28T07:09:00.000-08:002011-10-29T08:34:41.134-07:00<b>Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ</b><br /><br /><i>Κάποτε φτωχός<br />σώμα σφριγηλό και διψασμένο<br />τους πρώτους αποπειράθηκε ασύ<br />νετους στίχους<br />σκύβοντας σε χαρτιά<br />με περισσή αποκοτιά<br /><br />………………………<br /><br />Τώρα ξεφτισμένο φτερό<br />ένα μάτσο ρυτίδες πάνω σε κόκαλα<br />με κόπο τα βήματά του σέρνει<br />στην άϋλη πόλη<br />στα σπουδαία των έργων του κτίσματα<br />στο μέσον μιας κουστωδίας<br />οψίμων πιστών και μαθητών<br /><br /><br />-Επιφωνήματα υμνούν θαυμασμού<br />την ολοφάνερα μεσημβρινή<br />των κτισμάτων διάταξη<br />κουβέντες<br />πώς παίζουν με του ήλιου το φως<br />οι άχραντοι δρόμοι, οι μετώπες<br />και τα σοφά δεσίματα<br /><br />Παρατηρούν τη γυαλάδα των λέξεων<br />την μεγαλόπρεπη υμνούν, ευλυγισία των στίχων<br />με έμπειρο μάτι μετρούν<br />την αντοχή στον χρόνο, θεμάτων και ρυθμών<br /><br />Τα ποσοστά ρεαλισμού εκθειάζουν<br />και των υπόγειων νερών<br />που συχνά σε κρυστάλλινους πίδακες ξεσπούν<br />τη κρυφή συνδρομή-<br /><br />Υποκλίνεται η κουστωδία σεμνά<br />στην σεπτή του αρχιτέκτονα σκιά<br /></i><br /><br /><br /><em>ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ</em><br /><br /><em>Μα αυτός αλλού.<br />Με μάτι ψηλαφίζει υγρό<br />ανασασμούς των στίχων του<br />στη πόλη του βλέπει<br />όσα στους άλλους<br />παντοτινά θα μείνουν κρυμμένα<br /><br />-πότε στήθηκε και πώς το κάθε ποίημα<br />την ανέχεια που δένει τα θεμέλια<br />την χρόνια περιφρόνηση των ζωντανών<br />άφαντους πόθους<br />χάδια<br /><br />τελειωμένα λόγια και χαμένα πρόσωπα<br />που παίζουν κρυφτό πίσω απ’ τους κίονες<br />και απαλά αεράκια που ανεβαίνουν τις σκάλες<br />ενώ τρίλιες πεθαμένων πουλιών κουβαλούν<br />και μυρωδιές<br />από παλιές αγαπημένες Κυριακές-<br /><br />…………………<br /><br />Μ’ αυτός αλλού.<br />έκπληκτος<br />πώς τον αποστέγνωσε μια τέτοια πόλη<br />μια άϋλη πόλη<br />πόσο ύπουλα του ρούφηξε το αίμα<br /><br /><br />Αλλού.<br />Στο μαύρο της πόλης του τρομαχτικό πηγάδι<br />του παλαιού του χέρσου τρομαχτικό πηγάδι<br />που γύρω του έχτιζε μήπως το εξαλείψει<br /><br />μα τώρα νάτο πάλι σκοτεινό<br />που σιωπηλά του γνέφει<br />από τη πόλη που ύψωσε<br />να τον αποχωρίσει</em>…<br /><br />(2006)<br />ελεύθερο<br /><br /><br /><b>Immaterial city</b><br /><br /><br />Once poor man<br />with tight body and thirsty<br />the first unwise lyrics<br />attempted<br />and leaned on papers<br />with an excess of foolishness.<br /><br />… … … … … …<br /><br />Now frayed feather<br />a bunch of wrinkles on bones<br />with effort drags his steps<br />to immaterial city,<br />to the great buildings of his works<br />in the middle of guard<br />of late believers and pupils.<br /><br />-Exclamations of admiration praise<br />the obvious meridian<br />provision of buildings<br />conversations<br />for the way playing with the sun light<br />holy streets, fronts<br />and the wise bindings<br /><br />They observe the gloss of the words<br />praise the magnificent flexibility of the lyrics<br />with an experienced eye, measure<br />the resistance to time, of themes and rhythms.<br /><br />The rates of realism extol,<br />of underground waters<br />that often break out to crystal fountains<br />the secret assistance-<br /><br />The guard curtsy humble<br />to venerable shadow of the architects.<br /><br />The well<br /><br />But he elsewhere.<br />With wet eye gropes<br />breaths of the lyrics,<br />in his city sees<br />those that to others<br />will stay hidden for ever<br /><br />-when it was set and how each poem shows<br />the poverty that ties the foundation,<br />the long lasting disrespect of the living people,<br />cravings go missing,<br />caresses,<br /><br />words that completed and faces that have been lost<br />who hide behind the columns<br />and gentle breezes that go up the stairs<br />carrying trills of dead birds<br />and smells<br />from old beloved Sundays-<br /><br />… … … … …<br /><br />But he elsewhere<br />surprised<br />how such a city dried him up<br />the immaterial city<br />how sneaky sucked his blood.<br /><br />Elsewhere.<br />In the black of the city scary well<br />of the old, of the terrestrial, scary well<br />around it he built trying to eliminate it.<br /><br />But there it is, dark again<br />silently nods, trying to separate him<br />from the city that he built.........<br /><br /><br />George Pyrgaris<br />μετάφραση: L. Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7405945839400767962?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-87738896373314043742008-02-23T01:19:00.000-08:002008-07-25T05:17:05.724-07:00<em><strong>Γεννημένοι στου Θεού το δίλημμα<br />που τις αστραφτερές λεπίδες φοβερίζει να λυγίσει<br />εκεί που ο πίδακας ολοένα ανεβαίνει<br />του ενθουσιασμού<br />σαλεύει η όρεξη του αρχαίου φονικού<br />κι ο δυνατός το φρύδι υψώνει<br />γεννημένοι εκεί<br /><br />Το παρελθόν<br />που σα καράβι βούλιαξε<br />με μύρια κόκαλα στ' αμπάρια<br />οι σκουριασμένες λόγχες<br />οι περικεφαλαίες με τις τρύπες<br />απ' τ' ακόντια του καιρού<br /><br />κι αυτά που μπρος μας λαμπυρίζουν ζωντανά<br />τα μπερδεμένα, τα χρωματιστά<br />τα διαπνέοντα τάξη μυστική<br />και ανταπόδοσης δικαιοσύνη<br /><br />όλα περάσαν απ' τη πύλη της παλιάς πληγής<br />και χύθηκαν φωνάζοντας στο είναι<br /><br />Τώρα να ξεχωρίσουμε τα σωθικά μας απ' το κόσμο<br />ακατόρθωτο<br /><br />Κι αυτή η βροχή<br />που απ' το πρωί πέφτει λοξή<br />σα να χωρίζει απ' του μυαλού τα σύννεφα<br />και μέσα μας να γίνονται ποτάμια<br /><br />ποτάμια αφριστά<br />σε σωθικά καναρινιών<br />που σε κλουβί πετούν<br />τεσσάρων εποχών<br /><br />και σάμπως μάθαμε ποτέ τι καρτερούμε<br />χώμα εμείς, ζωντανό, λαχανιασμένο<br />χρόνια ακούνητοι<br />σε δρόμων Λερναίων την αρχή<br /><br />με την ευθύνη απλωμένη πάνω μας σα λάδι<br />να κυνηγήσουμε αυτό που αιώνες μας ξεφεύγει<br />να στοχαστούμε το μέσα μας ακριβοσυναγμένο φως<br />εμείς τα περιγράμματα<br />που ανήλεα παλεύουμε<br />ουσία<br />το απροσμέτρητο κενό μας<br />να γεμίσουμε</strong></em><br /><br />(1997)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-8773889637331404374?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-7372981756745470312008-02-16T07:34:00.001-08:002011-08-11T22:26:56.643-07:00<em><br />Γλυκιά στο καναπέ<br />νωχελικά αφημένη<br /><br />ψηλά το βλέμμα<br />σα τις εικόνες να κοιτάς<br />και το καντήλι<br />που τσιριχτά τον άγγελο<br />νυχθημερόν φωτίζει<br /><br />-Μα ποιος σου πόθος λάτρισσα<br />και άσεμνή σου σκέψη<br />τον ιερό μαγεύει και καλεί<br />τη δύναμη ν’ απαρνηθεί<br />φύση ουδέτερη ν' αφήσει;<br /><br />ρομφαίες και φτερά<br />πίσω να παρατήσει<br />και μπρος σου<br />-σπάζοντας το γυαλί-<br />σ’ άντρα να μεταμορφωθεί<br /><br />που αδημονεί<br />στα θελκτικά σου στήθη<br />ηδονικά να σκύψει;-</em><br /><br /><br />(2008)<br />Από την συλλογή "Ωραιοδίνη"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-737298175674547031?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-72663804693661636792008-02-13T04:18:00.000-08:002011-08-12T23:27:51.860-07:00<i>Ξακουστή κυρά κοίτα, ανάλαφρος ήρθα<br />άφησα πίσω ανάξιους φόβους, πανοπλίες<br />δε θέλω πια, καμιά γυναίκα ολότελα δική μου<br />γι’ αυτό με θάρρος σου ζητώ<br />το χέρι σου να τείνεις να φιλήσω<br /><br />Πάτα τον όρκο ξεμυαλίστρα<br />και πάρε με στους κήπους<br />που τα κορίτσια σου γελούν<br />μες στα λουτρά και τα γρασίδια<br />πίσω απ’ αυτό το πέπλο<br />που μπρος μου ορθώνεται θαμπό<br />τα σκαλοπάτια του ήλιου<br /><br />Τράβηξα πολλά να φτάσω εδώ<br />έμπλεξα με τυράννιες<br />πάλεψα με λογισμούς βαθιούς<br />και σιωπηρούς<br />ήτανε δύσκολο<br />από τις χώρες του πολέμου<br />στη πύλη του έρωτα να φτάσω<br /><br />Μα τόξερα<br />Στη χώρα του έρωτα πρέπει γυμνός να μπεις<br />Χωρίς οργή, σπαθιά και κτήσεις<br /><br />………………………………...<br /><br />Και τώρα νάμαι<br />ολόγυμνος μπροστά σου γονατίζω<br />Πάρε το χέρι μου κυρά<br />οι κοπελιές σου μ’ είδαν<br />για δες κρυφογελούν<br />πες μου το ναι<br />ξέρεις και συ από πόθο<br /><br />Θα μπω με δέος<br />ετούτο το χώμα θα φιλήσω<br />θα κάνω σπονδή με ηδύποτα<br />καλότυχος να είμαι<br />κι αν θέλεις<br />από το χέρι θα με πάρεις<br />ανάλαφροι πάνω στο δώμα σου να πάμε<br /><br />πλύνε με<br />μ’ αρώματ’ άλειψέ με<br />κι ανάσανε στο στήθος μου μπροστά<br />πληγές<br />σημάδια ν’ απαλύνεις<br /><br />Όταν τα χάδια σου τα μαγικά<br />στο όνειρο με στείλουν<br />γνέψε στη δόλια τη γριά<br />να φέρει και τις άλλες<br />που με τις λύρες θάρθουνε<br />αργά και σιγοτραγουδώντας<br />πανέμορφες κι ερωτικές<br />μ’ ολόλευκους χιτώνες<br />να πέσουν γύρω μας<br /><br />…………………….<br /><br />Έπειτα έξω στους κήπους<br />τα νερά να περπατήσουμε<br />μαζί να γράψουμε τους ύμνους<br />και σου ορκίζομαι<br />τη πιο ακριβή σου φιλενάδα<br />που αμόλυντη για σένα τηνε θέλεις<br />δε θα ποθήσω<br />κι ούτε εδώ θα βαρεθώ<br />καμιά δε θα σου κλέψω για να φύγω<br /><br />τα γλυκά, τραβηγμένα μυστικά<br />τη θάλασσα την αλμυρή<br />δε θα περάσουν<br /><br />Δώσε το χέρι σου κυρά<br />κολύμπησα<br />κουράστηκα για νάρθω…</i><br /><br /><br />(1988)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<br /><br /><br /><br /><br /><i><b>SAPFO</b><br /><br />Famous lady look, guy moved I came<br />leaving behind worthless fears, armors.<br />I don't want any more woman totally mine<br />for that reason I am asking you boldly<br />your hand for a kiss.<br /><br />Break the oath of yours temptress<br />and take me to the gardens<br />where your girls are laughing<br />inside spas and grasses,<br />behind that veil<br />which stands in front of me dull,<br />the steps of sun.<br /><br />I pulled a lot to come over here<br />got entangled into tyrannies,<br />i struggled into deep and silent<br />thoughts,<br />it was hard<br />from the countries of war<br />to reach the gate of love.<br /><br />But I knew.<br />In the land of love you mast ender naked.<br />Without rage, swords and wars.<br /><br />…........................<br /><br />And now here I am<br />naked in front of you I kneel.<br />Lady take my hand<br />your girls have seen me<br />look, they snigger.<br />Tell me yes<br />you know about desire.<br /><br />I will come with awe<br />to kiss this ground<br />to offer drinks<br />for good luck<br />and if you like<br />take my hand<br />and guy moved lets go up to your room.<br /><br /><br />wash me<br />cover me with perfumes<br />and take a breath in front of my chest<br />so wounds,<br />signs will be softer.<br /><br />And when your magic cuddling<br />will send me to a dream<br />then tell the old lady<br />to bring the others<br />who will come with the Lyra<br />slowly and singing,<br />beautiful and erotic girls<br />in white chitones<br />to be fallen around us.<br /><br /><br />…...................<br /><br /><br />Then out in the gardens<br />we walk through waters<br />to write melodies<br />and I swear to you<br />that your most precious girlfriend,<br />you want her to be immaculate just for you,<br />i shall not desire<br />and neither I will be bored here<br />or steal any of them and leave away<br /><br />the sweet long lasting secrets<br />the salty sea<br />will not pass.<br /><br />Give me your hand Lady<br />I swam<br />I got tired to come over...</i><br /><br /><br /><br />GEORGE PYRGARIS <br />μετάφραση: L. Ts.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-7266380469366163679?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-832244793523818872008-02-06T11:38:00.000-08:002011-04-03T00:53:43.978-07:00<em><strong>Η γυναίκα</strong><br /><strong>-ό, τι κι αν πεις-</strong><br /><strong>παρακμάζουσα πόλη</strong><br /><strong>λύκαινα</strong><br /><strong>που μ' όλους τους λύκους παίζει</strong><br /><strong>έτοιμη και διψασμένη να δοθεί</strong><br /><strong>στον πιο χλευαστή</strong><br /><strong>των ιερών και οσίων της</strong><br /><strong></strong><br /><strong>Πόλη η γυναίκα</strong><br /><strong>ανοιχτή</strong><br /><strong>σε κάθε πολιορκία</strong><br /><strong></strong><br /><strong>Άσπιλο το χέρι θεωρεί</strong><br /><strong>που τη κερκόπορτα μισάνοιχτη κρατεί</strong><br /><strong>η γυναίκα</strong><br /><strong></strong><br /><strong>-Κι ο προδομένος αυτοκράτωρ</strong><br /><strong>απηυδισμένος απ' τη λύπη</strong><br /><strong>πιο δυνατός για ξένη πόλη θα διαβεί</strong><br /><strong>να τη πορθήσει αδίστακτα</strong><br /><strong>με μαγικούς ψιθύρους</strong><br /><strong>-μικρά εκκολαπτόμενα ωά</strong><br /><strong>αναπαντέχως γεννημένα</strong><br /><strong>στης προδοσίας τη φωλιά-</strong><br /><strong></strong><br /><strong>και στο ναό της μέσα</strong><br /><strong>άλλη αγάπη να χαρεί</strong><br /><strong>υπό το φως κηρίων</strong><br /><strong>και σεβαστών εικόνων</strong><br /><strong>πρωθυστέρων αγίων-</strong></em><br /><br /><br /><br /><i><b>The woman</b><br /><br />The woman<br />-whatever you say-<br />declining city,<br />wolf<br />playing with all the wolves<br />ready and thirsty to be given<br />to the most jeerer<br />of her sacred and holy.<br /><br />City the woman<br />open<br />in any siege.<br /><br />Immaculate hand consider<br />which keeps the back door open<br />the woman.<br /><br />-And the betrayed emperor<br />cheesed by his sorrow<br />more powerful for foreign city will cross<br />to capture ruthlessly<br />with magic whispers<br />-nascent small eggs<br />unexpectedly born<br />in the nest of betrayal-<br /><br />and in her temple<br />another love to enjoy<br />in the candlelights<br />and respected images<br />of earlier saints.<br /><br />GEORGE PYRGARIS <br />μετάφραση: L. Ts.</i><br /><br />(1998-2008)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-83224479352381887?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-68512732501197647492008-01-31T10:13:00.000-08:002008-07-25T05:20:07.368-07:00<strong>Αγέννητος ο ακριβογιός σου<br />απέραντος στο θόλο τ' ουρανού σα Παντοκράτορας<br />φορά μια σκουριασμένη Δύση<br />κι είναι ο αγέννητος ακριβογιός σου<br />συννεφιά</strong><br /><strong>βαριά, πηχτή, γεμάτη αγωνία<br />καθώς από ψηλά<br />σαν ιδρωμένη ζωγραφιά<br />να επέμβει επιθυμεί<br /><br />μα δε μπορεί<br />μόνο σε βλέπει<br />δρόμους ν' ανοίγεις στα τυφλά<br />ενώ στο μέτωπό σου φέγγουνε<br />τα λαμπερά<br />του Ήφαιστου επιτεύγματα<br /><br />κι από τη χούφτα του ίσκιου του<br />σαν αστραπή αφήνει προσευχή<br />μπόρα να γίνεις καυτερή<br />να παρασύρεις τις σκουριές και τα μολέματα<br />να καθαρέψει η γη<br /><br />για να κατέβει<br />-όταν σημάνει η ώρα-<br />ήλιος χρυσός ο ακριβογιός<br />για δε του πρέπουνε ρημάδια</strong><br /><br /><br />(1998)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-6851273250119764749?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-14092441316126198372008-01-25T06:03:00.000-08:002008-07-25T05:20:46.904-07:00Μετά από τη πρόσκληση της Ellinidas το παρακάτω ποίημα. Πάσα σε όσους θέλουν. Ανοιχτή πάσα...<br /><br /><br /><br /><br /><strong>Πάντα εδώ, σε τούτη την απόμερη γωνιά<br />ένα ζεστό μπαλκόνι φίλοι μου, σας περιμένει<br />έχω φυτέψει δυο λουλούδια απ' τα παλιά<br />η νοσταλγία σας, σα τα κοιτώ, με ραίνει<br /><br />Τα χρυσά του φώτα ο ιερός σκοπός<br />τάχε απ' την αρχή σε μας στραμμένα<br />όμως ο δρόμος του ο φτερωτός<br />άφησε μένα εδώ και σας στα ξένα<br /><br />Στις γωνιές του κόσμου πολεμάμε σα φωτιά<br />τον ήλιο χαιρετίζουμε καβάλα στ' όνειρό μας<br />μα είναι τα λάφυρα που πήραμε λειψά<br />δεν εκτιμάται ακριβά το μερτικό μας<br /><br />Μα μη φοβάστε αν εχθρικές ειν' οι ιαχές<br />η φλόγα στη καρδιά πυρώνει ακόμη<br />έχουμε κάτι αγέρωχες ψυχές<br />που πλάθονται στου κόσμου το αμόνι<br /><br />Θα φτάσει κάποτε μια Άνοιξη μεστή<br />που οι θεοί ψηλά θα μας σηκώσουν<br />θα φέρει τότε ένα νιόβγαλτο παιδί<br />στεφάνι που οι ανθρώποι θα του δώσουν<br /><br />Τότε ναρθείτε! όταν εκείνα τα μπουμπούκια<br />θα ανθίσουν. Θα σας κοιτάζω κλαίγοντας<br />και θα ριγώ, καθώς τα άρματά σας<br />στην αυλή μου θα βροντήσουν<br /><br />Μα τώρα θέλω ν' αντέχετε κάθε πληγή<br />όλους τους πόνους<br />γιατί για σας σμιλεύω στη ψυχή<br />ολόχρυσους τους θρόνους</strong><br /><br /><br />(1997)<br />Από την συλλογή "μαθητεία"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1409244131612619837?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5448190919174347538.post-10575968414903055282008-01-20T09:54:00.000-08:002011-07-21T01:32:00.035-07:00<i><br />Αυτός ο τόπος, δεν είναι τόπος μόνο ζωντανών<br />οι νεκροί<br />-προπαντός οι ηττημένοι νεκροί-<br />έχουν στις πέρα απλωσιές κατασκηνώσει<br />Μένουν εδώ, πεισματικά προσηλωμένοι<br />οι δικοί μας ασώματοι<br /><br />Πέφτουν στο χαράκωμα τις νύχτες<br />ρίχνουνε ντουφεκιές<br />θαρρώντας πως τα βόλια τους οι στεναγμοί<br />σα στίφη θα περάσουν τη θολή γραμμή<br />για να χτυπήσουν<br />ό,τι εδώ τους νίκησε και άρχει ακόμη<br /><br />-Αυτός ο τόπος<br />έναν βασιλικό φορά<br />καταμεσής του στήθους-<br /><br />Με αίμα το όνειρο έντυσαν<br />και με φωτιά<br />σήκωσαν το πόδι ευθαρσώς ψηλά<br />τ΄ αόρατο να βρουν σκαλί<br />που στους κήπους των ουρανών θα οδηγούσε<br /><br />όμως δε βρήκαν το σκαλί<br />-ούτε ποτέ κανείς-<br />τα τριχωτά ποδάρια τους, στο χώμα πέσαν πάλι<br />ζωγραφίζοντας ίχνη τα πέλματα<br />ανάκατα εδώ κι εκεί<br /><br />Πέσαν κι αυτοί<br />γίναν αδέσποτα παράπονα<br />και μόνο την ύστατη στιγμή, που όλα λάμπουν<br />την λήθη είδαν τέρας φριχτό<br />πάνω τους νάρχεται<br />με τόνους κίτρινης σκόνης βουερής<br />έτοιμης να σκεπάσει<br />τις μάταιες των ονείρων εγκαθιδρύσεις<br />έτοιμης να σκεπάσει<br />των αθώων τα φάσματα<br /><br />-Μα πότε σηκώθηκε ένα άτρωτο όνειρο<br />ποιος τόχτισε στου κάστρου τα ντουβάρια να ριζώσει<br />χωρίς να το σκοτώσει-<br /><br />Δοσμένη στο βάρος η κίτρινη σκόνη<br />κάθεται πάνω στα μισά<br />κάθεται πάνω στα παράπονα<br />βυθίζει στην άμμο αφανισμένους καιρούς<br />κούφια οστράκια<br /><br />-Κι εγώ της αβύσσου ποιητής<br />μ΄ όλα τα χέρια μου ψηλά<br />πλοκάμια στο χάος τεντωμένα<br />ικετεύω την έλευση της φοβερής κραυγής<br />του λυτρωμού<br />που τα χαμένα πάλι<br />κάτω απ΄ την άμμο θα σαλέψουν-<br /><br />Αφού συνεχώς σκληραίνουμε θα γίνουμε αγάλματα!<br /><br /><br />ii<br /><br />Νάταν η φλόγα της μνήμης που σύνεση γεννάει<br />νάσβηνε μια στιγμή<br />κι απ’ τις ραγισματιές του στήθους<br />να μη περνούσαν οι αρχαίοι στεναγμοί<br />μόνο η κάθε στιγμή να στάζει από τα μάτια<br />να σπάει το τσόφλι του μέσα μας αυγού<br />και ν΄ ανασταίνεται μικρό πουλί<br />που ακούγεται να περπατά πάνω στα σπλάχνα μας<br />καρδιοχτυπώντας αϊτός να γίνει…<br /><br />-Σ΄ αυτό το τόπο<br />γλάστρες βασιλικών<br />και κυπαρίσσια λόγχες-<br /><br />Μια κι η γαλήνη δε βολεύεται ποτέ<br />πάνω σε αίμα που κοχλάζει<br />πάντα εδώ θα φτάνουνε αντιλαλιές των στεναγμών<br />για νάναι πιο υποφερτές οι τρικυμίες<br /><br />κι αφού συνεχώς σκληραίνουμε, αγάλματα<br />αγάλματα θα γίνουμε με άσπρα μάτια<br />αγάλματα μ΄ έναν αϊτό στα σπλάχνα<br /><br />αγάλματα<br />που δε φαντάζονται πια κείνους τους κόσμους<br />μ΄ αγγελικούς ανθρώπους να πετούν γυμνοί<br />μακάριοι χορευτές<br />ούτε βιολιά πλανώμενα<br />να παίζουν μόνα τους εξαίσιες μουσικές<br />μόνο αδέξιους φαντάζονται χωριάτες<br />να πολεμάνε μάταια να μάθουνε χορούς<br />φαντάζονται τεχνίτες κουρασμένους και κυρτούς<br />μες στα μεσάνυχτα να φτιάνουνε βιολιά<br />και μουσουργούς με πυρετό<br />να στήνουν αυτί στον άνεμο<br />κλέβοντας νότες φάλτσες<br /></i><br /><br />(1987-1996)<br />Από την συλλογή "Χαιρετισμός"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5448190919174347538-1057596841490305528?l=pirgaris.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡΓΑΡΗΣhttp://www.blogger.com/profile/02573412341372716491noreply@blogger.com