Tuesday, June 14, 2016

Νέκυια

-αφιερωμένο σε ένα παράξενο είδος ανθρώπου
στους ιστορικούς ερευνητές-


Θέλει μια δύναμη σιδερένια να κατέβεις εδώ
σ’ αυτή τη σπηλιά, ανάμεσα σε νοτισμένες επιστολές
αποκρυπτογραφώντας ίχνη παλαιού καιρού
παράξενη σκιά που μηρυκάζει μελάνι
προσπαθώντας να στήσεις ξανά τα χαλάσματα
σκουντώντας με τη ζέση σου τη γαλήνη
των άφαντων

Για να κατέβεις εδώ
πρέπει να θολώσεις τη λίμνη του Νάρκισσου
να μηδενίσεις τον εαυτό σου, να παραδεχθείς πως το φως
είναι αλλού, σε ξένα λόγια και έργα

Πίσω αφήνεις τον κόσμο των ζωντανών
σαν ένας Οδυσσέας παράφορος που κατεβαίνει στον Άδη
προσφέροντας στους νεκρούς εωθινές ευωδιές
παίρνοντας αστραπές θύμησης
που όμως σε αλλάζουν
ώσπου στο τέλος δεν είσαι ο ίδιος
μα της φυλής σου η μνήμη...

Όμως πόσο ακόμη θ’ αντέξεις να πηγαινοέρχεσαι
ανάμεσα σε δυο κόσμους, χωρίς να ανήκεις ολότελα πουθενά
πόσο θα αντέξεις να προσπαθείς να δικαιώσεις μπαρουτο-
καπνισμένους πολεμιστές, χήρες, ορφανά κι αδικημένους 
ή τον άλλον που για γρόσια μόλις εκατό
τον πέταξαν σ’ ένα πηγάδι...

δεν έχει ελπίδα ο άνθρωπος
κι οι βράχοι που φέρνεις αγκομαχώντας απάνω στη γη
μέσα στο φως σκουριάζουν ρημαγμένοι...


-Ιούνιος 2016-
Post a Comment