Wednesday, December 21, 2011

το τρίτο μάτι


Χρόνια θωπεύοντας το έφηβο του στήθους
τα φύλλα του τρίτου ματιού πάσχισα να χωρίσω
κι ήταν να σχίζω σαν
στα δύο τη σάρκα

-και κραυγή πόνου καμιά
και δάκρυ κανένα-

γιατί στο γήπεδο των ανθρώπων φάνταζα ήδη λοξός
που ο καθείς τη πλαστική του γωνιά είχε
και τα νομίσματά του

Μα πάντα ντρεπόμουν εγώ
γιατί τέτοια στις χούφτες μου ν’ ακούγονται
ποτέ δεν είχα

έγνοια μου μόνη
το μάτι ν’ ανοίξει διάπλατα και να δει
-νύχτες γεμάτες θαύματα
νύχτες γεμάτες μάγια-

το μάτι που τώρα πάλι από ντροπή
μ’ ένα πουκάμισο στις συντροφιές σκεπάζω
να μη φανεί



-από την συλλογή ''μαθητεία''-
Post a Comment